Ο πρωταγωνιστής της σημερινής ιστορίας δεν έχει όνομα. Τον αποκαλούν “γάλακτος” γιατί τον πήραν από την μητέρα του ενώ ακόμα θήλαζε. Δεν προλάβαμε να τον γνωρίσουμε. Δεν προλάβαμε να μάθουμε από πού ήρθε μέχρι τον Ασπρόπυργο. Το μόνο που ξέρουμε γι' αυτόν είναι πως στους λίγους μόλις μήνες της ζωής του πρόλαβε να ζήσει ελεύθερος μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, κι αυτά κυνηγημένος.
Όσο κράτησε η σύντομη απόδραση από το σφαγείο. Όσο κράτησε η έντρομη περιπλάνησή του στο προαύλιο του σφαγείου. Μέχρι να τον πιάσουν. Μέχρι να τον οδηγήσουν ξανά μέσα. Μέχρι να γίνει μέρος του ελληνικού Πάσχα, που εορτάζεται με την κατά μέσο όρο σφαγή 2 εκατομμυρίων αμνοεριφίων κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες. Μέχρι εκεί φτάνουν οι πληροφορίες μας γι' αυτόν, καθώς το μόνο που μας απασχολεί είναι η τιμή του σώματός του.
Το μόνο που μας απασχολεί είναι η προέλευσή του και αν το άψυχο σώμα του είναι ελληνικό ή ελληνοποιημένο. Κανείς δεν θα ρωτήσει πόσες ώρες ταξίδευε στοιβαγμένος στην καρότσα ενός φορτηγού χωρίς νερό και τροφή για να φτάσει μέχρι το σφαγείο. Κανείς δεν θα ρωτήσει αν όντως αναισθητοποιήθηκε όπως ο νόμος ορίζει πριν κοπεί ο λαιμός του και πνιγεί στο αίμα του.
Κανείς δεν άκουσε την τελευταία του κραυγή, γιατί κανείς δεν θέλει να ξέρει τι γίνεται στα σφαγεία. Κανείς δεν θέλει να δει και κανείς δεν θέλει να ακούσει το τι συμβαίνει μέσα στα σφαγεία, καθώς είναι προτιμότερη και πιο εύπεπτη η σιωπή των αμνών σε μια γιορτή της αγάπης που γιορτάζεται με τη μαζική θανάτωση εκατομμυρίων συναισθανομένων όντων.
Λίγα είναι τα αρνιά και κατσίκια που καταφέρνουν να επιβιώσουν από τον φαύλο κύκλο της αναπαραγωγής και της σφαγής. Λίγα είναι αυτά που σε κάποιο σημείο της ζωής τους δεν καταλήγουν στο σφαγείο. Όπως τα τέσσερα πρόβατα που μετά από μια μεγάλη περιπέτεια ζουν ασφαλή σήμερα σε ένα κτήμα στη νότια Εύβοια. Πρόκειται για τέσσερα ζώα που το καλοκαίρι σώθηκαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Αττική.
Ήταν τα μόνα που επιβίωσαν από ένα κοπάδι που χάθηκε στις φλόγες. Μια ομάδα φιλόζωων εθελοντών τα έσωσαν τότε και τα μετέφεραν σε ένα φιλικό ποιμνιοστάσιο στο Λαύριο με την προϋπόθεση ότι τα τέσσερα πρόβατα δεν θα σφαχτούν.
Επειδή η φιλοξενία τους στο Λαύριο ήταν υποχρεωτικά προσωρινή, σύντομα αναζητήθηκε μόνιμη κατοικία για τα τέσσερα πρόβατα που, για καλή τους τύχη, πριν από δύο μήνες βρήκαν τελικά ένα φιλόξενο σπίτι για να περάσουν ειρηνικά και ελεύθερα το υπόλοιπο της ζωής τους στη δική τους γη της επαγγελίας.
Πλέον συγκατοικούν με γάτες και σκύλους σε ένα μεγάλο κτήμα και, όπως μας εξηγεί η Ειρήνη που ανέλαβε τη φιλοξενία τους, “έχουν εξαιρετική σχέση μεταξύ τους, λειτουργούν συντροφικά και ομαδικά και η συμβίωση μαζί τους είναι μια υπέροχη εμπειρία”. Μοναδικό πρόβλημα, κάποιοι γείτονες κτηνοτρόφοι που, όπως μας εξηγεί η Ειρήνη, “έχουν προσπαθήσει να τα προσαρτήσουν στα κοπάδια τους, φέρνοντας στην επιφάνεια ένα θέμα που δεν είχα καν φανταστεί όταν αποφάσισα να τα φιλοξενήσω”.
Σύμφωνα με τον νόμο, μέχρι πέντε πρόβατα μπορεί να τα έχει κάποιος στην κατοχή του αδήλωτα σε κρατικές υπηρεσίες και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να έχει τίτλο ιδιοκτησίας ή το δικαίωμα σήμανσης των ζώων σε περίπτωση απώλειας ή κλοπής. Αυτή είναι μια ιστορία που οι πρωταγωνιστές της δεν μπορούν να μας την πουν, γιατί δεν έχουν φωνή να την πουν. Ας γίνουμε η φωνή τους.
