Πείνα, πείνα καταραμένη: Αυτή είναι η ζωούλα, κυλάει μεν, αλλά όχι για να πάει κάπου. Θα μπορούσε να κυλήσει για να γίνει ταξίδια, σπουδές, δουλειές, οικογένειες. Για να γίνει κάτι που μας αρέσει, τέλος πάντων. Τώρα, απλώς κυλάει. Αναπνέουμε, εν ολίγοις, αυτό σημαίνει.
Όταν έρχεται ο εκκαθαριστικός της ΔΕΗ διπλάσιος από τον μισθό σου, τι κάνεις; Δεν τον πληρώνεις, προφανώς, αλλά τι κάνεις; Κι όταν ένα πακέτο καφές, φέτες για τοστ και δύο σοκολάτες κοστίζουν 30 ευρώ, τότε τι κάνεις; Καλλιεργείς πατάτες. Μαλάκες ήταν οι Ιρλανδοί του 1845, στον λιμό τους, που σώθηκαν από την πατάτα; Έτσι μας βλέπω κι εμάς, να βγαίνουμε στα μπαλκόνια μας και να καλλιεργούμε πατάτες στις γλάστρες. Θα έλεγα να γυρίσουμε στα χωριά μας να τις καλλιεργήσουμε, αλλά έχει ακριβύνει η βενζίνη, πού να τρέχεις τώρα για μετακινήσεις.
Γι’αυτό σας λέω, πατάτες. Πατάτες, που δεν είναι κι εποχιακές, βγαίνουν όλο τον χρόνο γιατί για τότε άλλο δεν μας βλέπω και πλάκα-πλάκα συμπληρώνονται 13 χρόνια από τότε που μπήκαμε στα Μνημόνια. Δεκατρία χρόνια και τώρα είναι η χειρότερη περίοδος που έχουμε ζήσει. Για να καταλάβουμε το μέγεθος της συμφοράς, άπαξ κι οι γονείς σου σταματούν να αναφέρουν τη λέξη “εγγόνι”, αυτό σημαίνει ότι η ακρίβεια έχει φτάσει σε υψηλά για την κάθε εποχή επίπεδα.
Εν τω μεταξύ, οι Γάλλοι ευγενείς που βρίσκονται στη κυβέρνηση και είναι έτοιμοι να προτείνουν τη λύση του παντεσπανιού περνούν τον χρόνο τους καταπληκτικά. Κυρίως ο Μητσοτάκης, που όσα ταξίδια δεν έχουμε κάνει σε ολόκληρη τη ζωή μας, αυτός τα έκανε σε μόλις μισή κυβερνητική θητεία. Αυτό είναι κυρίως το πρόβλημα, το παιδί είναι ξέγνοιαστος εκδρομέας, θα γίνουν τίποτε εκλογές, θα του δώσουν το δισάκι του στον ώμο κι αυτός θα εμφανιστεί με ακόμη μεγαλύτερο πόθεν έσχες από εκείνο που είχε πριν αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού!
Πιο πολύ από όλα, όμως, με μπερδεύει αυτή η ηρεμία, η κοινωνική ηρεμία. Τέτοια σιωπή και τέτοια παραίτηση είναι αυτό που έλεγε ο Μαρξ: Η κοινωνική αλλαγή έρχεται όταν φτάσουμε στο χειρότερο σημείο. Πράγμα που πρακτικά σημαίνει ότι δεν έχουμε όντως τίποτε απολύτως να χάσουμε, παρά μόνο τις αλυσίδες μας.
Οπότε, πατάτες. Να καλλιεργήσουμε πατάτες. Ακόμη κι αν δεν τις φάμε, κάπου θα βρούμε να τις εκσφενδονίσουμε.
