Πέρασαν 165 χρόνια από την εξέγερση των εργαζόμενων γυναικών στις κλωστοϋφαντουργίες της Νέας Υόρκης, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, οκτάωρη απασχόληση και οκτάωρη ανάπαυση. Ο αγώνας τους είχε διάρκεια, είχε και θύματα. Δεν σταμάτησαν, συνέχισαν να διεκδικούν και προχώρησαν στη δημιουργία των πρώτων γυναικείων συνδικάτων.
Ο αγώνας των εργατών του Σικάγου έρχεται 29 χρόνια αργότερα. Και γίνεται το σύμβολο των εργατικών αγώνων και του γιορτασμού της Εργατικής Πρωτομαγιάς.
Η πατριαρχία της εποχής και ο συντηρητισμός της κοινωνίας, που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας, δεν μπορούν να ανεχθούν τη μάχη των γυναικών και να αποδεχθούν την καθοριστική συμβολή τους στην έναρξη των εργατικών διεκδικήσεων. Δεν μπορούν να αποδεχθούν την πρωτοπορία των γυναικών και τους κλέβουν τη δική τους Εργατική Πρωτομαγιά, που είναι η 8η Μάρτη.
Σε μια κοινωνία δικαιοσύνης, όπου η ισότητα των φύλων δεν θα ήταν ζητούμενο, που κάθε θετική διάκριση για τις γυναίκες δεν θα θεωρούνταν προνόμιο και παραχώρηση, η 8η Μάρτη θα ήταν απεργία προς τιμήν των πρωτοπόρων γυναικών και στη συμβολή τους στην ανάπτυξη των αγώνων.
Τη φετινή 8η Μάρτη διαδηλώνουμε στη σκιά του πολέμου στην Ουκρανία για όλα αυτά που το σύστημα μας στερεί ενάμιση αιώνα τώρα και που κάθε νίκη μας θεωρείται ότι στερεί προνόμια από το ανδρικό φύλο.
Η παγιωμένη αντίληψη της πατριαρχίας προσπαθεί με έωλα επιχειρήματα να μειώσει την προσωπικότητα των γυναικών, τις ικανότητες και τις δυνατότητές τους για συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Όταν οι γυναίκες προσπαθούν να ανταποκριθούν σε πλείστους όσους ρόλους στην εργασία και την οικογένεια, ενώ οι άνδρες έχουν μόνο την εργασία τους.
Η γυναικεία προσφορά παραμένει απλήρωτη και αθέατη, όπως πολύ καλά τεκμηριώνει στο βιβλίο της «Η αθέατη εργασία των γυναικών στη συγκρότηση της πόλης» η ομότιμη καθηγήτρια του ΕΜΠ Ντίνα Βαΐου. Εργασία που παράγει πλούτο.
Οι γυναικείες οργανώσεις, μέσα από την κινητοποίησή τους για την αλλαγή του νόμου για το οικογενειακό δίκαιο, ανέδειξαν την επιστροφή στην πατριαρχία και τον ρόλο της Ακροδεξιάς στη διαμόρφωση του τελικού κειμένου που αποτελεί το νέο νομικό πλαίσιο, σε πλήρη αντίθεση με το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο.
Ανέδειξαν τις προσπάθειες της Ακροδεξιάς και της συντήρησης σε διεθνές επίπεδο για πισωγύρισμα στην πατριαρχία στις σχέσεις των δύο φύλων στον γάμο και στα δικαιώματα του παιδιού (π.χ. το VOX στην Ισπανία, η Λέγκα του Βορρά στην Ιταλία, στην Αμερική από τη δεκαετία του 1970).
Είναι καιρός πια οι γυναίκες να καταλάβουν τον χώρο που τους ανήκει. Στην ιεραρχία στον χώρο δουλειάς, στις διοικήσεις των συνδικάτων που ανδροκρατούνται, στην Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, στις διοικήσεις των επιχειρήσεων, στη Βουλή, στη διακυβέρνηση της χώρας, στα κομματικά όργανα.
Είναι απαίτηση των καιρών η παρουσία του φύλου στον δημόσιο χώρο. Απαιτείται γι’ αυτό και η έμφυλη διατύπωση του συνταγματικού χάρτη της χώρας, των νομοθετικών κειμένων, των διαφόρων εγγράφων συναλλαγών των πολιτών με υπηρεσίες του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, η επικράτηση έμφυλης έκφρασης στον προφορικό και γραπτό λόγο στα μέσα ενημέρωσης, ακόμα και στα λογοτεχνικά κείμενα.
Το 50-50 δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Αποτελεί στοιχείο αναγνώρισης της σημαντικής προσφοράς των γυναικών όχι μόνο στην εργασία και την οικογένεια, αλλά και στη στήριξη των ανδρών για ανάδειξή τους.
Τα προγράμματα εναρμόνισης της εργασιακής και οικογενειακής ζωής αφορούν πρωτίστως και τους άνδρες για την ενασχόλησή τους με την οικογένεια και την απελευθέρωση χρόνου και τη γυναίκα για ενασχόληση με τα κοινά.
Και επειδή η σκιά του πολέμου πέφτει βαριά πάνω στις ζωές μας, ας σκεφθούμε τον ρόλο που διαδραματίζουν οι γυναίκες στις εμπόλεμες περιοχές του πλανήτη και μέσα από ποιες δυσκολίες προσπαθούν για την επιβίωση της οικογένειας και την ανοικοδόμηση της χώρας τους. Δεν είναι τυχαίο ότι ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ προτείνει στις διαπραγματεύσεις για την ειρήνη να αντιπροσωπεύονται και οι γυναίκες.
Γι' αυτό οι γυναίκες τάσσονται κατά του πολέμου. Γιατί αυτές θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειές του.
Γι' αυτό το κύριο σύνθημά μας τη φετινή 8η Μάρτη είναι: Όχι στον πόλεμο, ναι στην ειρήνη.
