Περπάτησε ανάμεσα στα εμπόδια και στα συντρίμμια προσμένοντας μια ανάσταση που δεν θα ερχόταν σύντομα, ο ηλίθιος.
Μετά από τις λευκές νύχτες που ο μικρός του ήρωας έπαιζε στο πλάι του δέντρου του Χριστού, βρισκόταν στη δυσάρεστη θέση να αφηγηθεί στον εαυτό του και στους άλλους ιστορίες από τις σημειώσεις του αγνώστου· και άλλες γραμμένες στο ημερολόγιο ενός συγγραφέα για ένα γλυκό κορίτσι που έπαψε να είναι γλυκό, για τα όνειρα ενός γελοίου που έπαψαν να είναι όνειρα και έγιναν εφιάλτες για δαιμονισμένους.
Μια αξιοθρήνητη ιστορία, βγαλμένη μέσα από σελίδες χειρογράφων που έμοιαζαν με χειμερινές σημειώσεις σε καλοκαιρινές εντυπώσεις που είχαν γραφτεί σε κάποιο σκοτεινό υπόγειο, χωμένο κάτω από το σπίτι των πεθαμένων του χωριού Στεπαντσίκοβο ή όποιου άλλου χωριού. Μικρή σημασία είχε.
Ήταν το άρωμα του πολέμου και η προσμονή της ειρήνης που έκαναν την ωραία κοιμωμένη να είναι τόσο θελκτική, που μέχρι και ο πατήρ Σέργιος από το χωριό του χωρικού Μάρεϊ που συγχωρούσε την αμαρτία του αιώνιου συζύγου, μαζί με εκείνη την αμαρτία της γυναίκας του άλλου και του άντρα κάτω από το κρεββάτι.
Πέρα από την πράξη του όμως, εκείνος ο άντρας ήταν ένας τίμιος κλέφτης, αφού ομολόγησε την ατιμία του που περιοριζόταν μόνο σε μια υπεξαίρεση. Έγκλημα που τελέστηκε υπό την επήρεια μέθης και η τιμωρία που του επιβλήθηκε αντίστοιχη με αυτή που αρμόζει στους ταπεινούς και καταφρονεμένους αυτού του κόσμου. Ανεξάρτητα επιφανείας, χρώματος, καταγωγής και προσανατολισμού. Αλλά κι αυτό δεν συνέβαινε πάντα. Ούτε καν όταν έπεφταν οι βόμβες.
Η ανάσταση όμως καθώς φαινόταν θα αργούσε να έρθει και η λίμνη των κύκνων που κάποτε γύρω της πετούσαν καρυοθραύστες με επιδέξιο τρόπο δεν θα γέμιζε με εικόνες τη φαντασία των μικρών παιδιών, των εφήβων, των φτωχών. Δούλοι όλοι, πνιγμένοι στις εικόνες ενός πολέμου που μονάχα χωμένος στην κοιλιά ενός κροκόδειλου μπορούσε να κατανοήσει τον παραλογισμό του, και αφέντες: οι παίκτες, οι κύριοι Προχάρτσιν της γης που έβλεπαν τις ζωές των ανθρώπων άχρηστες και έντυναν τους μύθους τους με το τραγούδι του γερανιού και παιάνιζαν το τραγούδι του πουλιού της καταιγίδας, αντί για τα τραγούδια του άλμπατρος.
Μια αθέλητη τραγωδία θα ακούσει ως δικαιολογία για έναν πόλεμο που θα περιλαμβάνει εχθρούς, μπότες, μονομαχίες και θλίψη.
Αργότερα, τα κανάλια και τα βιβλία θα μιλήσουν για τον θάνατο ενός υπαλλήλου, για ένα έγκλημα και ένα αίσιο τέλος, για μια επέτειο.
Όσα βεβαίως από αυτά εξακολουθούν να εκπέμπουν, στο όνομα της “δημοκρατίας”.
