Σε μια Αθήνα βροχερή, σ' έναν δρόμο δύσκολο του Μεταξουργείου, με ανθρώπους που λιώνουν σε πεζοδρόμια και πλατύσκαλα, την οδό Βίκτωρος Ουγκώ, έφτασαν, αργά το βράδυ της Δευτέρας, δύο ακόμη πούλμαν με πρόσφυγες απ' την Ουκρανία. Απ' τις πόρτες τους κατέβηκαν με τσάντες στα χέρια μητέρες, παιδιά και ηλικιωμένοι, 130 άνθρωποι με έντονα τα σημάδια της ταλαιπωρίας, για τους οποίους είχε προηγηθεί ένα ταξίδι 36 ωρών, που ξεκίνησε από τη Λβιβ, πόλη 800.000 κατοίκων στη Δυτική Ουκρανία.
Η περιοχή εκεί πλήττεται λιγότερο. Υπάρχουν δρόμοι που είναι ανοιχτοί και τα λεωφορεία του μοναδικού ελληνικού πρακτορείου που πραγματοποιεί το δρομολόγιο καταφέρνουν να έχουν ακόμη πρόσβαση. Το άλλο πρακτορείο που φέρνει κόσμο απ’ τον πόλεμο, τον περιμένει μετά τα σύνορα της Ρουμανίας.
Το ταξίδι γίνεται με το βάρος ότι έμεινε πίσω η ζωή που είχαν κάποτε, τα σπίτια τους ,οι πατέρες, οι αδερφοί και οι γιοι που πολεμούν. Αν είσαι από 18 έως 60, περιμένεις στην ουρά για να πάρεις όπλο. Υπάρχει επίσης διάχυτη η αίσθηση της έκπληξης. Απ’ το 2014 η Ουκρανία ζει ημέρες συγκρούσεων, κανείς τους όμως δεν περίμενε να υπάρξει μια τέτοιου τύπου σύρραξη. Τον τόνο τις τελευταίες επτά ημέρες δίνουν οι σειρήνες, προειδοποιώντας κάθε τρεις και λίγο για νέο καταιγισμό από βόμβες.
Στον σταθμό του λεωφορείου τους περίμεναν οι συγγενείς τους. Άνθρωποι που βρίσκονται χρόνια στην Ελλάδα και έβλεπαν όσα συμβαίνουν στη χώρα τους απ' την τηλεόραση. Όπως μας έλεγαν, ένιωθαν πόνο, οργή, νευρικότητα, ανημποριά να κάνουν οτιδήποτε μαθαίνοντας για όσα συνέβαιναν στις πόλεις και τα χωριά τους. Εκεί όπου ο κόσμος ζει στα υπόγεια και τα σπίτια είναι βυθισμένα στο σκοτάδι, καθώς όποιο σπίτι ανοίγει το φως αυτόματα γίνεται στόχος για να χτυπηθεί απ' τον ρωσικό στρατό. Οπότε το πάτημα του διακόπτη απαγορεύεται.
Μια γυναίκα που περίμενε το λεωφορείο μάς μετέφερε μια εικόνα που θεωρεί ότι δεν προβάλλεται αρκετά, μας είπε ότι στην Ουκρανία «ο κόσμος αντιστέκεται, αντιστέκεται και θα νικήσει, γιατί δεν είναι εκείνος που πήγε να επιτεθεί αναίτια σε μια χώρα, αλλά αυτός που υπερασπίζεται το σπίτι του». Στο ένα της χέρι είχε μια πάνινη τσάντα γεμάτη πράγματα, το άλλο το είχε περάσει γύρω από τη 15χρονη εγγονή της που βρέθηκε απ’ την πρώτη στιγμή περιτριγυρισμένη από τις κάμερες και τα φώτα τους. Όπως εξηγούσε, της ήταν δύσκολο να συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε, λέγοντας ότι ήρθε στην Ελλάδα μετά από πίεση των γονιών της. «Εκείνοι έμειναν πίσω. Ο πατέρας μου πολεμάει και η μάνα μου φροντίζει το μωρό».
Δίπλα τους βρισκόταν μια οικογένεια που ανταποκρινόταν με υπομονή στα αιτήματα για φωτογραφία. Ο παππούς, η κόρη, η εγγονή και το σκυλάκι τους. Με το βλέμμα της βαρύ, η μητέρα κατάφερε ν’ απαντήσει ότι εκείνο που ένιωσε εντονότερα ήταν ο φόβος. Κι απέναντι απ’ αυτή την έντιμη κατάθεση ψυχής, υπήρχε μια εικόνα που προβλημάτισε.
Μπροστά στην πόρτα του λεωφορείου και μετά στην πρώτη γραμμή δημοσιότητας βρέθηκε ο περιφερειάρχης Αττικής Γιώργος Πατούλης, εκφράζοντας την αλληλεγγύη του. Ακολούθησαν δημοσιεύματα με τίτλο «Ο Γ. Πατούλης βοήθησε ηλικιωμένη πρόσφυγα να κατέβει τα σκαλιά του πούλμαν». Αντίστοιχες κινήσεις θα περίμενε κανείς και με τα καραβάνια ανθρώπων που φτάνουν από μέτωπα της Ανατολής. Εκείνοι όμως δεν είναι ούτε λευκοί ούτε χριστιανοί συνήθως.
