Το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς, τον αγωνιστή Μίμη Δαρειώτη αποχαιρετά με βαθιά οδύνη ο κόσμος της Αριστεράς και ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία. Ο Μίμης Δαρειώτης γεννήθηκε το 1943 και από τα νεανικά του χρόνια είχε ενταχθεί στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη. Το 1969 βρέθηκε αντιμέτωπος με τα δικαστήρια της δικτατορίας, όπου του επιβλήθηκε θανατική ποινή. Καταδικάστηκε σε 15 χρόνια και υπέστη σκληρά βασανιστήρια, ενώ το όνομά του έγινε συνώνυμο της επιθυμίας του λαού για δημοκρατία και ελευθερία. Εργάστηκε με αφοσίωση για την ανασυγκρότηση της ελληνικής Αριστεράς, συμβάλλοντας στην ιστορική διαδρομή της συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ από διάφορες θέσεις ευθύνης, ενώ είχε διατελέσει οικονομικός διευθυντής του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ για χρόνια.
Με «ανείπωτη θλίψη και απέραντο σεβασμό» ο Αλέξης Τσίπρας αποχαιρέτησε, στο συλλυπητήριο μήνυμά του, τον Μίμη Δαρειώτη, την «ψυχή της Κουμουνδούρου», εξαίροντας τη σεμνότητα και την ανιδιοτέλεια που τον χαρακτήριζαν. «Στο πρόσωπό του καθρεφτιζόταν η σεμνότητα του αγωνιστή, η ανιδιοτέλεια του αριστερού, η αφοσίωση του συντρόφου στον συλλογικό αγώνα».
«Η ευγενική μορφή του ενέπνεε σεβασμό και υπενθύμιζε την πολυκύμαντη διαδρομή μιας γενιάς που ταυτίστηκε με το όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της πολιτικής ισότητας», τονίζει, στο συλλυπητήριο μήνυμά του, ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία, τιμώντας το ιστορικό στέλεχός του για την άοκνη και ανεκτίμητη προσφορά του ώς την τελευταία μέρα της ζωής του.
Η πολιτική κηδεία του Μίμη Δαρειώτη θα γίνει την Κυριακή στις 12.00 στο πάρκο Ελευθερίας (πρώην ΕΑΤ/ΕΣΑ).
Ο Μίμης δεν είναι πια μαζί μας
Το ξαφνικό μαντάτο μάς βρήκε λίγες ώρες πριν γραφτούν αυτά τα λίγα. Δύσκολο να μιλήσεις γι’ αυτόν μέσα σε δυο αράδες που σου επέβαλε η ανάγκη του επείγοντος.
Ο Μίμης, ο σύντροφος ο Μίμης ο Δαρειώτης, γεννήθηκε το 1943 στο Χαροκοπιό Μεσσηνίας, όπου και μεγάλωσε. Ύστερα φοιτητής στο Μαθηματικό της Αθήνας, αρχές της δεκαετίας του 1950, οπότε και εντάχθηκε στη Νεολαία της Αριστεράς.
Αργότερα, μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και στέλεχος της Οργάνωσης Αθήνας, με πλούσια δράση στους αγώνες του 1-1-4 για την Παιδεία και τη Δημοκρατία.
Με την κήρυξη της δικτατορίας, διέφυγε τη σύλληψη κρυπτόμενος. Ήλθε αμέσως σε επαφή με άλλους νέους και κυνηγημένα στελέχη για την ανάληψη αντιστασιακής δράσης, εντονότερα μετά την ένταξή του στον «Ρήγα Φεραίο».
Επικηρυγμένος από τη χούντα μαζί με τους αλησμόνητους Σωτήρη Αναστασιάδη και Γιάννη Νίκα, πιάστηκε την άνοιξη του 1968 και κρατήθηκε ανακρινόμενος τέσσερις μήνες στο κολαστήριο της οδού Μπουμπουλίνας, όπου υπέστη τα ανείπωτα που σημάδεψαν την υγεία του σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Παραπέμφθηκε σε δύο στρατοδικεία, την πρώτη για κακούργημα, όπου ο βασιλικός επίτροπος, ο διαβόητος Λιαπής, πρότεινε την καταδίκη του σε θάνατο, ποινή που μετατράπηκε σε κάθειρξη 15 ετών.
Κρατούμενος διαδοχικά στις φυλακές Αβέρωφ, Αίγινας και Κορυδαλλού, αποφυλακίστηκε στις 18 Αυγούστου 1973 με την αμνηστία.
Μετά την αποφυλάκισή του εργάστηκε εντατικά, μαζί με τον Μπάμπη Δρακόπουλο, για την ανασυγκρότηση των οργανώσεων του ΚΚΕ Εσωτερικού στην Αθήνα και την Αττική, εκλεγμένο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας.
Μετά τη Μεταπολίτευση, συνέχισε από τις γραμμές του ΚΚΕ Εσωτερικού, της Ε.ΑΡ. και του Συνασπισμού, αναλαμβάνοντας το βαρύ καθήκον της οικονομικής διαχείρισης, το οποίο συνέχισε να υπηρετεί μέχρι λίγο πριν από το αιφνίδιο τέλος.
Διακρίθηκε για τη συγκροτημένη πολιτική του σκέψη, το ελεύθερο φρόνημά του, την εντιμότητά του, την ευθύτητα του χαρακτήρα του, το βαθύ αίσθημα ευθύνης, τη μεγαλόψυχη αλληλεγγύη προς τους συναγωνιστές, συντρόφους, φίλους, προς κάθε δοκιμαζόμενο.
Θα θυμούνται πάντα το χαμόγελό του, την ανοιχτή, ανυπόκριτη καρδιά του, το χιούμορ, το πηγαίο ξέσπασμα του γέλιου του, όσοι τον γνώρισαν από κοντά.
Ανήκουμε σ’ αυτούς. Θα μιλήσουμε ξανά για τον Μίμη. Σύντομα. Από βάθους καρδιάς, όπως κάναμε πάντα μαζί του.
Καλή αντάμωση, Μίμη.
Μπάμπης Κοβάνης, Παύλος Κλαυδιανός, Κωστής Γιούργος
Ήσουν καλός, ήσουν γλυκός, είχες τις χάρες όλες...
Το καλύτερο και το πιο σεμνό παιδί από τη φυλακή στη διάρκεια της δικτατορίας πέθανε χθες. Ο Μίμης Δαρειώτης, 79 χρόνων, είχε τελειώσει το Μαθηματικό στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και δεν έπαψε από τα χρόνια του Γυμνασίου έως την τελευταία στιγμή της ζωής του να είναι ενεργός και αφοσιωμένος στην Αριστερά. Παράνομος τον πρώτο χρόνο της δικτατορίας, είχε επικηρυχθεί μαζί με τον Σωτήρη Αναστασιάδη και τον Γιάννη Μίχα για τη βόμβα στο υπουργείο Δικαιοσύνης το 1967, γωνία Σωκράτους και Ζήνωνος τότε. Από τη βόμβα είχε χάσει τη ζωή της μια κοπέλα. Κι όμως, το Έκτακτο Στρατοδικείο της Αθήνας το 1969 τους αθώωσε γιατί δεν είχαν καμία σχέση με το γεγονός, μολονότι η χούντα τους είχε επικηρύξει...
Τον Μίμη τον συνέλαβαν τον Απρίλιο του 1968. Βασανίστηκε άγρια στην Μπουμπουλίνας στην Ασφάλεια. Καταδικάστηκε τον Γενάρη του 1969 σε 16 χρόνια φυλακή για τον Ρήγα Φεραίο και το Πατριωτικό Μέτωπο. Μετά την Μπουμπουλίνας, πέρασε από τις φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού, απ’ όπου βγήκε με την αμνηστία τον Αύγουστο του 1973. Με τον Μίμη βρεθήκαμε επίσης μετά το Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του 1973 στη Γενική Ασφάλεια, που ήταν τότε στη Μεσογείων, και μετά στις φυλακές στο Μπογιάτι.
Ο Μίμης ήταν χαμογελαστός, ανιδιοτελής, σεμνός και ευγενής παρά το ότι κουβαλούσε στην πλάτη του ολόκληρη ιστορία... Κάποτε είχε πει στον Τσίπρα «ήρθε η στιγμή να αποχωρήσω όχι από το κόμμα, αλλά από την ευθύνη των οικονομικών» που κρατούσε χρόνια από το ΚΚΕ Εσωτερικού, τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας του είχε πει «πρώτα θα φύγω εγώ κι εσύ να κλείσεις την πόρτα μετά». Ακούραστος και στήριγμα μια ζωή...
Όποιον κι αν ρωτήσεις στον ευρύ χώρο της Αριστεράς και σε όλους τους χώρους, όχι μόνο της ανανέωσης, μόνο καλά λόγια θα ακούσεις για τον Μίμη, πράγμα που το άκουγες και στη φυλακή και μετά, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Και θα μπορούσαμε να πούμε για τον Μίμη έναν στίχο από τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου: «Ήσουν καλός, ήσουν γλυκός, είχες τις χάρες όλες». Αντίο, σύντροφε.
Νίκος Κιάος
Δεν φεύγεις από την καρδιά μας
Ένας ακόμη αντιστασιακός αγωνιστής της Αριστεράς έφυγε από κοντά μας, δεν έφυγε όμως ούτε θα φύγει από της σκέψη μας και την καρδιά μας. Ο σύντροφος Μίμης Δαρειώτης, φοιτητής στο Φυσικομαθηματικό, οργανώθηκε από την αρχή στην Δημοκρατική Νεολαία Γρηγόρης Λαμπράκης (ΔΝΛ) κι όταν το 1967 έγινε η δικτατορία ο Μίμης αγωνίστηκε με όλες τις δυνάμεις του στο Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ) και στον "Ρήγα Φεραίο".
Στους πρώτους μήνες της δικτατορίας, στις 30 Νοεμβρίου του 1967, μια βόμβα έπεσε από τη στέγη του υπουργείου Δικαιοσύνης και σκοτώθηκε μια νέα κοπέλα που περνούσε στον δρόμο, η Κατερίνα Μυλωνά. Καμμιά αντιδικτατορική οργάνωση δεν ανέλαβε την ευθύνη. Μετά από 15 μέρες η χούντα αποφάσισε ότι τη βόμβα την έβαλαν τρεις αριστεροί νέοι και τους επικήρυξε με αμοιβή 200.000 δραχμές το κεφάλι. Τοιχοκόλλησε τις επικηρύξεις παντού, ήταν ο Μίμης Δαρειώτης, ο Σωτήρης Αναστασιάδης και ο Γιάννης Νίκας. Τότε οι αυθαιρέτως κατηγορηθέντες έστειλαν επιστολή στον αγγλικό Τύπο αρνούμενοι κάθε σχέση με το γεγονός, επιστολή στην οποία αναφέρθηκε και η ελληνική εκπομπή του BBC από τη δημοσιογράφο Γιολάντα Τερέντσιο. Ο Μίμης μαζί με συναγωνιστές του ΠΑΜ και του "Ρήγα Φεραίου" συνελήφθησαν και, βέβαια, βασανίστηκαν χωρίς έλεος. Κρατούμενος και βασανιζόμενος, ο Δαρειώτης βρήκε τρόπο να εκφράσει την αντίθεσή του στην επέμβαση, τον Αύγουστο του 1968, των τανκς στην Πράγα. Στο στρατοδικείο που δικάστηκε, σε δύο υποθέσεις, ο Μίμης, Ιανουάριο 1969, ο διαβόητος Λιαπής, βασιλικός επίτροπος, ζήτησε τη θανατική καταδίκη για τους 4 κατηγορούμενους της πρώτης δίκης.
Ο δρόμος του αγώνα για την Αριστερά και τη δημοκρατία δεν είχε τελειωμό για τον σύντροφο Μίμη Δαρειώτη, έμεινε στις επάλξεις μέχρι το τέλος της ζωής του με υποδειγματική σεμνότητα, ήθος, ανιδιοτέλεια. Η απώλεια είναι μεγάλη, αλλά το ίδιο και η αγάπη μας, σύντροφε Μίμη. Δέξου ένα κόκκινο γαρύφαλλο που καταθέτουμε.
Νίκος Μανιός
