Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα να κάνουμε. Από μικρά παιδιά, είτε κόψαμε το σχολειό είτε μορφωθήκαμε, μάθαμε το χώμα να το κάνουμε ατσάλι κι αυτό δεσμευόμαστε. Να είναι σίγουροι ότι θα συνεχίσουμε να το κάνουμε». Με αυτά τα λόγια ο πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ Παναγιώτης Πολίτης, από το αυτοσχέδιο πάνελ που στήθηκε μπροστά στην είσοδο του υπουργείου Οικονομικών, περιέγραψε χθες το μεσημέρι, στις 12, στο πλαίσιο της μεγάλης απεργιακής συγκέντρωσής τους στην Αθήνα, το κοινό αίσθημα που υπάρχει αυτή τη στιγμή στους 1.200 εργάτες. Απέναντί του, σε αμφιθεατρικό σχήμα είχαν σταθεί δημοσιογράφοι και ρεπόρτερ και πίσω τους ακριβώς ήταν εκατοντάδες άνθρωποι που παρακολουθούσαν προσεκτικά.
«Ήρθαμε εδώ γιατί θέλουμε τη δουλειά μας, θέλουμε τα σπίτια μας, θέλουμε να ζήσουμε στα χωριά μας, θέλουμε να μεγαλώσουμε με αξιοπρέπεια τα παιδιά μας. Έχουμε πάρει τη σκυτάλη από βετεράνους της ταξικής πάλης της ΛΑΡΚΟ. Κι έχουμε μεγαλώσει από μικρά παιδιά στους αγώνες. Η ΛΑΡΚΟ είναι ανοιχτή απ’ τους αγώνες των εργαζομένων. Και θα παραμείνει ανοιχτή με τους αγώνες των εργαζομένων. Μας βλέπετε, είμαστε όλοι μια γροθιά» ήταν τα επόμενα λόγια του προέδρου, που καταχειροκροτήθηκε. Με χέρια που βρίσκονταν ψηλότερα από πανό που ζητούσαν τα αυτονόητα: διασφάλιση του παραγωγικού χαρακτήρα των μεταλλευτικών μονάδων, διατήρηση όλων των θέσεων εργασίας, παραμονή όλων των εργαζομένων στις εργατικές τους κατοικίες, από τις οποίες κινδυνεύουν να εκτοπιστούν λόγω του σχεδίου που έχει μπει στο τελευταίο στάδιο εφαρμογής του για ξεπούλημα των μονάδων σε ιδιώτη.
Οπως υπογράμμισαν οι εργαζόμενοι, η ΛΑΡΚΟ, η μοναδική εταιρεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση που παράγει σιδηρονικέλιο και το 2017 κάλυπτε το 5,4% των αναγκών της Ευρώπης σε νικέλιο, οδηγήθηκε συστηματικά σε απαξίωση -από τα 5 καμίνια και τις 4 περιστροφικές που λειτουργούσαν, έφτασαν να δουλεύουν μόνο τα 2 καμίνια και οι 2 περιστροφικές-, με αποτέλεσμα η παραγωγή της να συρρικνωθεί δραματικά, ειδικά την τελευταία διετία, μετά το καθεστώς ειδικής διαχείρισης που επιβλήθηκε από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Στόχος, όπως μας είπαν οι άνθρωποι με τα πορτοκαλί καπέλα, τις μπλε στολές και τις γαλότσες που ξεχώριζαν κάτω απ’ τα πανό και την αναγραφή του ονόματος της ΛΑΡΚΟ, είναι να παραλάβει η οποιαδήποτε εταιρεία την επιχείρηση «καθαρή». Τουτέστιν, «χωρίς εργαζόμενους και ταυτόχρονα δυνατότητα επαναπρόσληψης με χαμηλά μεροκάματα και χειρότερους όρους εργασίας, χωρίς τις οικογένειες στα τουλάχιστον τριακόσια σπίτια που μένουν επί δεκαετίες, με συμφωνία για μείωση της δαπάνης στο ρεύμα και απαλλαγή από τις περιβαλλοντικές ευθύνες λόγω της μόλυνσης που προκαλείται από τη βιομηχανική δραστηριότητα».
Τα δεδομένα που γνώριζαν πριν ανεβούν στα γραφεία του υπουργείου δεν διαφοροποιήθηκαν μετά τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε με τον ίδιο τον υπουργό Οικονομικών Χρήστο Σταϊκούρα. Ο Τελευταίος επανέλαβε ότι οι απολύσεις θα πραγματοποιηθούν κανονικά, δεσμευόμενος μόνο για επαφή του υπουργείου με τα σωματεία σε εβδομαδιαία βάση, ώστε να γίνει ομαλή μετάβαση στη νέα εποχή. Πράγμα που σημαίνει ότι 1.200 μόνιμοι εργαζόμενοι, 4.000 εργολαβικοί αλλά και πάνω από 10.000 άνθρωποι που σχετίζονται έμμεσα με τη λειτουργία των μεταλλευτικών κέντρων σε Εύβοια, Θήβα και Καστοριά, του λιγνιτωρυχείου στα Σέρβια Κοζάνης και του εργοστασίου στη Λάρυμνα της Φθιώτιδας βρίσκονται αντιμέτωποι με τη φτώχεια.
Στον αγώνα αυτό οι εργάτες της ΛΑΡΚΟ δεν είναι μόνοι τους. Οι εργάτες απ’ όλους τους πληττόμενους και συνάμα αγωνιζόμενους κλάδους συντονίζονται. Στο πλευρό των εργατών της ΛΑΡΚΟ ήταν ακόμη «οι μουντζούρηδες του λιμανιού, όπως μας λένε», σύμφωνα με τον Μάρκο Μπεκρή, πρόεδρο του σωματείου των λιμενεργατών, σε μία από τις αμέτρητες παρεμβάσεις αλληλεγγύης. Το ίδιο και ο αγρότες. Το ίδιο και οι εργαζόμενοι στα πετρέλαια της Καβάλας και οι απολυμένοι καθαριστές του υπουργείου Οικονομικών. Το επόμενο βήμα θα γίνει την Κυριακή 13 Φεβρουαρίου, στις 10.30 το πρωί, με την πραγματοποίηση πλατιάς σύσκεψης, που έχει πάρει τα χαρακτηριστικά παλλαϊκού συλλαλητηρίου, στο εργοστάσιο της Λάρυμνας, «εκεί που έχουμε τους περισσότερους νεκρούς». Και στις 26 Φεβρουαρίου τα σωματεία και οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ προσανατολίζονται, όπως ανακοίνωσαν, σε νέα απεργία και συλλαλητήριο το Σάββατο 26 του μήνα. Οι τελικές αποφάσεις θα παρθούν στη σύσκεψη της ερχόμενης Κυριακής.
