Πρόσφατες έρευνες για τα χαρακτηριστικά των διαφορετικών παραλλαγών του Sars-CoV-2, υπό το φως και της παραλλαγής Όμικρον που «απειλεί» να κυριαρχήσει επί της Δέλτα, φαίνεται να εντοπίζουν τα χαρακτηριστικά της τελευταίας που «εξηγούν» τις πρώτες ενδείξεις περί μεγαλύτερης μεταδοτικότητας της Όμικρον.
Σε σύγκριση με την Δέλτα, όπως αναφέρει το Reuters, η Όμικρον πολλαπλασιάζεται 70 φορές ταχύτερα. Ακόμη χειρότερα για την μεταδοτικότητα, αυτό αφορά τους αεραγωγούς του σώματος (τραχεία και βρόγχοι, ρινική και στοματική κοιλότητα), τα σημεία από τα οποία με την εκπνοή σταγονίδια εκπέμπονται στον χώρο.
Αντίθετα, μέσα στα πνευμόνια η αναπαραγωγή της Όμικρον φαίνεται να είναι 10 φορές μικρότερη από το αρχικό στέλεχος του κορωνοϊού, ένδειξη ότι υπάρχει μικρότερος ρυθμός εξάπλωσης των προβλημάτων στο αναπνευστικό σύστημα του ασθενούς, πιθανώς δηλαδή ο οργανισμός μπορεί να την αντιμετωπίσει καλύτερα, αποφεύγοντας την πιο βαριά νόσηση.
Τα παραπάνω βρίσκονται στην διαδικασία του peer review πριν την δημοσίευσή τους από τους ερευνητές του πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ.
Ο επικεφαλής της έρευνας Μάικλ Τσαν Τσι-γουάι δήλωσε σχετικά ότι «είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι η σοβαρότητα της νόσησης στους ανθρώπους δεν καθορίζεται μόνο από την ταχύτητα αναπαραγωγής του κορωνοϊού», καθώς καθοριστικό ρόλο παίζει και η ανοσολογική αντίδραση στην μόλυνση, που σε κάποιες περιπτώσεις εξελίσσεται σε λοίμωξη απειλητική για τη ζωή του ασθενούς.
«Προσβάλλοντος πολύ περισσότερους ανθρώπους, ένας πολύ μεταδοτικός ιός μπορεί να προκαλέσει πολύ πιο σοβαρή νόησηση και θάνατο, ακόμη και αν είναι λιγότερο παθογενής. Κατά συνέπεια, συνυπολογίζοντας ενδείξεις ότι η Όμικρον μπορεί εν μέρει να "αποφύγει" την ανοσία από τα εμβόλια και την φυσική νόσηση από προηγούμενες παραλλαγές, η συνολική απειλή από την Όμικρον είναι πιθανό να είναι πολύ σημαντική».
Τα εμβόλια αυξάνουν κρίσιμα την άμυνα του οργανισμού
Χρησιμοποιώντας ψηφιακά μοντέλα της πρωτεΐνης ακίδας της παραλλαγής Όμικρον, ερευνητές ανάλυσαν τις μοριακές αντιδράσεις κατά την διαδικασία επαφής με την επιφάνεια των πρωτεΐνών που είναι η «πόρτα εισόδου» στο κύτταρο. Όπως προκύπτει, αν κάποιος περιέγραφε την διάδραση με τον αρχικό κορωνοΐό ως «χειραψία», για την περίπτωση της Όμικρον θα έπρεπε να κάνει λόγο για «ζευγάρι που κρατιέται χέρι χέρι με τα δάχτυλά τους πλεγμένα», όπως είπε χαρακτηριστικά ο Τζόζεφ Λούμπιν του πανεπιστημίου Rutgers στο Νιου Τζέρσι των ΗΠΑ.
Μελετήθηκε επίσης ο τρόπος με τον οποίο τα αντισώματα του οργανισμού προσπαθούν να επιτεθούν στον κορωνοϊό και την πρωτεΐνη ακίδα. «Κινούνται σαν αμυντικοί ομάδας που έρχονται από διαφορετικές γωνίες να σταματήσουν τον παίχτη με τη μπάλα», όπως είπε χαρακτηριστικά, «άλλοι από πίσω, άλλοι από μπροστά ... κάποια αντισώματα είναι πιθανό να αποτύχουν, άλλα μάλλον παραμένουν αποτελεσματικά». Καθώς τα εμβόλια αυξάνουν τα επίπεδα αντισωμάτων, ενισχύουν τις άμυνες του οργανισμού, κάτι που μέχρι ενός βαθμού εξισώνει το πρόβλημα της μικρότερης αποτελεσματικότητας ενός μεμονωμένου αντισώματος», προσέθεσε ο Λούμπιν.
Και αυτή η έρευνα είναι στη διαδικασία του peer review αναμένοντας την ανεξάρτητη επιβεβαίωση των ευρημάτων της.
