Τα δύο γεγονότα που συνέβηκαν προχθές,17 Νοέμβρη, στην είσοδο του Πολυτεχνείου δεν έχουν σχέση με την Αριστερά. Όπως και αν αυτοπροσδιορίζεται αυτή η Αριστερά, επαναστατική, κομμουνιστική, ριζοσπαστική, ανανεωτική, προλεταριακή, μπολσεβίκικη, αναρχοκομμουνιστική ή όπως αλλιώς θέλει να αυτοαποκαλείται, δεν μπορεί να έχει σχέση με τέτοιες πολιτικές πρακτικές. Δεν μπορεί να αποφασίζει και να διατάσσει, δεν μπορεί να επιτρέπει και να απαγορεύει, δεν μπορεί να δέρνει και να τιμωρεί, δεν μπορεί να προπηλακίζει εκπροσώπους του Κοινοβουλίου.
Τα δύο γεγονότα είναι γνωστά. Η παρεμπόδιση της εισόδου στον χώρο του Πολυτεχνείου αντιπροσωπείας του Κοινοβουλίου για να καταθέσει στεφάνι. Και η απόπειρα να εμποδιστεί η κατάθεση στεφάνου από αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ. Στο επεισόδιο που έγινε τραυμάτισαν τον Νίκο Μανιό, ο οποίος δεν έχει ανάγκη συστάσεων. Και στα δύο αυτά θλιβερά επεισόδια πρωταγωνιστές ήταν μια ομάδα 30 περίπου ατόμων, που προφανώς θεωρούν τον εαυτό τους αριστερό ή αυτοαποκαλούνται επαναστάτες ή είναι μέλη κάποιας οργάνωσης.
Αυτό λίγο ενδιαφέρει. Αυτό που κυρίως ενδιαφέρει είναι η εκδήλωση αυτών των πολιτικών πρακτικών, που κάθε άλλο παρά συνάδουν με τις αξίες και τις αρχές της Αριστεράς και τους θεμελιώδεις κανόνες της δημοκρατίας και της ελευθερίας.
Και τα ερωτήματα είναι δύο. Πρώτο: Αν οι "επαναστάτες του face control" στην είσοδο του Πολυτεχνείου είναι μέλη κάποιας οργάνωσης της Αριστεράς ή αν θεωρούν ότι λειτούργησαν στο όνομά της, γιατί η οργάνωση δεν τους αποδοκιμάζει και, κυρίως, γιατί δεν καταδικάζει αυτές τις πολιτικές πρακτικές;
Δεύτερο: Πώς και γιατί ωθήθηκαν αυτοί οι νεαροί να προβούν σε τέτοιες ενέργειες; Πού το είδαν γραμμένο; Ποιος μαρξιστής το λέει; Ποιος "Πάπας" της επανάστασης το διαλαλεί; Γνωρίζουμε το "αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν". Σε αυτά τα λουλούδια μήπως περιλαμβάνουν αυτοί τον τραμπουκισμό, τη βία και τον φασισμό;
