Συνήθως, με την ιδέα πως ο χρόνος γιατρεύει, παρηγοριόμαστε. Πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν σήμερα από εκείνη την Κυριακή 15 Νοεμβρίου που έφυγες άθελά σου χωρίς να χαιρετήσεις. Χρόνος πολύς. Και από την άλλη, πολύ λίγος. Πολύς γιατί αθροίστηκαν πολλά μεσημέρια χωρίς το ιοβόλο χιούμορ σου στον αέρα του Κόκκινου. Πολλά απομεσήμερα χωρίς να ρίξεις έναν καφέ πάνω στα πόδια της κουβέντας μας. Πολλά απογεύματα χωρίς να παρακολουθείς την επικαιρότητα, παίζοντας και καμαρώνοντας τον Στέλιο σου να μεγαλώνει -ήταν τεσσάρων, τώρα γίνεται εννιά! Πολλά βράδια μαζεύτηκαν στα ημερολόγια που δεν ζεσταίνεις τις αγκαλιές των αγαπημένων σου, της συντρόφου σου και της μάνας σου. Και όσων σου όφειλαν την ασφάλεια και τη χαρά που τους δώριζες. Πέρασαν πολλές καθημερινές και Κυριακές χωρίς τα σχολιανά σου σ' αυτή την εφημερίδα όπου μεγαλώσαμε. (Τα σπαρταριστά σου κείμενα το χρωστάμε στους εαυτούς μας, μια μέρα που δεν θ’ αργήσει, να εκδοθούν...).
Είναι πολύς ο χρόνος γιατί χώρεσε όλα αυτά που δεν σε περιείχαν. Αλλά μας φαίνεται και πολύ λίγος γιατί είσαι ανάμεσά μας κάθε στιγμή που τα γεγονότα δίνουν ιδανικές πάσες. Και όσοι είχαμε το προνόμιο της φιλίας σου και της συνεργασίας σου δεν μπορούμε κάθε φορά να μην συλλογιζόμαστε «τι θα έλεγε γι' αυτό τώρα ο Γιώργος», σίγουροι πως θα κεντούσες με τα πηγαία λαϊκά σου σχόλια και τους λόγιους συνειρμούς... Δεν μας συμβαίνει κατ’ εξαίρεση, μια ή δυο φορές. Είναι ο κανόνας. Γιατί κανόνας μας έμαθες πως γίνεται το χιούμορ στα πιο μικρά και στα πιο μεγάλα της πραγματικής ζωής. Ιδίως όταν θέλει κανείς να την αλλάξει. Για να βλέπει τους ανθρώπους να γελούν παρ’ όλα αυτά, αλλά και για ν' αποκτούν όλο και πιο στέρεους λόγους να χαίρονται.
Είναι πολύς ο χρόνος χωρίς τη φυσική σου παρουσία. Είναι πολύ λίγος ο χρόνος για να λησμονούμε.
