Πανάκριβα κοστίζει η εμμονή στην καταστολή ως τρόπο αντιμετώπισης των δασικών πυρκαγιών αντί της πρόληψης. Ειδικά η αεροπυρόσβεση μπορεί να κοστίσει από μερικές δεκάδες έως πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, όταν το μέσο ωριαίο κόστος μιας πτήσης ανέρχεται στα 5.000 ευρώ, αποκαλύπτει το WWF Ελλάς, το οποίο εστιάζει στο «οικονομικό μέγεθος» της δασοπυρόσβεσης με αφορμή τα στοιχεία που δημοσιοποίησε χθες για τη φετινή εικόνα των δασικών πυρκαγιών.
Βάσει αυτών, περίπου 167.000 στρέμματα δασών και δασικών εκτάσεων κάηκαν στην Ελλάδα από την αρχή του 2020, όπως προκύπτει από τα έως τώρα διαθέσιμα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Πληροφοριακού Συστήματος για τις Δασικές Πυρκαγιές (EFFIS).
Η οργάνωση τον χαρακτηρίζει «σχετικά χαμηλό αριθμό» συγκριτικά με τον μέσο όρο της προηγούμενης δεκαετίας (235.263 στρέμματα). Όπως σημειώνει, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ο μεγάλος αριθμός συλλήψεων για πυρκαγιές από αμέλεια σε σύγκριση με τις συλλήψεις για πρόκληση πυρκαγιάς από πρόθεση (153 έναντι 23), ενώ ανησυχητικό θεωρεί το γεγονός ότι αυξάνεται η δριμύτητα των περιστατικών.
Το 2020 μόλις 70 πυρκαγιές από τα περίπου 10.000 περιστατικά που έχουμε ετησίως στην Ελλάδα προκάλεσαν το 80% των καμένων εκτάσεων. Το WWF Ελλάς μαζί με το Μεσογειακό Ινστιτούτο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας (MIIR) έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια καταγραφής των πόρων που δαπανά η χώρα για την πρόληψη και την καταστολή δασικών πυρκαγιών και διαπιστώνει ότι στο τέλος της αντιπυρικής περιόδου γίνεται μόνο επιχειρησιακή αποτίμηση και καμία αποτίμηση για το οικονομικό κόστος της δασοπυρόσβεσης. Παράλληλα ουδέποτε δημοσιοποιείται το ακριβές (και συνήθως υπέρογκο) κόστος αεροπυρόσβεσης.
Όπως αποκαλύπτουν, η διαδικασία μίσθωσης ελικοπτέρων παραμένει μια απόρρητη διαδικασία μέσω του Διεθνούς Οργανισμού NSPA του ΝΑΤΟ, χωρίς ουσιαστική δυνατότητα κοινωνικού ελέγχου. Επιπρόσθετα “ο αντίστοιχος προϋπολογισμός του Πυροσβεστικού Σώματος για το 2020 ανέρχεται στα 22,8 εκατ. ευρώ (και θα ξεπεράσει πιθανότατα τα 30 εκατ.), ενώ το κόστος που επωμίστηκε το 2019 η Πολεμική Αεροπορία για τα δικά της πτητικά μέσα υπολογίζεται στα 15 εκατ. ευρώ (2.506 ώρες πτήσης)”.
Κενά αδιαφάνειας και λογοδοσίας εντοπίζουν και στη διάθεση των 17 περίπου εκατ. ευρώ που λαμβάνουν ετησίως οι δήμοι ως προς τα κριτήρια επιλογής των δράσεων, τον συνολικό σχεδιασμό και συντονισμό και την υποβολή σχετικών εκθέσεων πεπραγμένων για το πώς οι δράσεις συνέβαλαν στην πυροπροστασία. Επισημαίνουν δε ότι η απουσία αντιπυρικών σχεδίων σε επίπεδο ΟΤΑ συμβάλλει στη μη αποδοτική χρήση των κονδυλίων που διατίθενται στη δασοπυροπροστασία, αφού δεν υπάρχει συγκεκριμένος και εγκεκριμένος σχεδιασμός.
Την ίδια ώρα, αναφέρουν χαρακτηριστικά, «η δασική διαχείριση και μέσω αυτής η επίτευξη της πρόληψης στην πράξη με τη μείωση της καύσιμης ύλης μπορεί να συμβάλει στην ελληνική οικονομία μέσω της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Παρ’ όλα αυτά, οι πόροι και η στελέχωση των Δασικών Υπηρεσιών που είναι επιφορτισμένες με την πρόληψη υπολείπονται κατά πολύ των πραγματικών αναγκών, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αντιμετωπιστεί το διαρκώς αυξανόμενο πρόβλημα της συσσώρευσης της καύσιμης ύλης» καταλήγουν.
