Η μεγαλειώδης συγκέντρωση που πλημμύριζε χθες τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας αποτύπωνε τον σφυγμό της κοινωνίας. Την ίδια ώρα, μέσα στην αίθουσα του Εφετείου η ανάσα συντονιζόταν με την εκφώνηση των αποφάσεων του δικαστηρίου και τα βλέμματα καρφώνονταν στη Μάγδα Φύσσα. Και μαζί στους συγγενείς των Αιγυπτίων αλιεργατών και τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ.
Ευκρινές το νήμα που συντόνιζε απόλυτα το μεγάλο πλήθος του δρόμου με το μικρό ακροατήριο της αίθουσας. Σιγή απόλυτη παρεμβαλλόταν ανάμεσα στο χειροκρότημα που συνόδευε το άκουσμα της κάθε απόφασης. «Σταματούσαμε να ανασαίνουμε μέχρι να ακουστεί η επόμενη απόφαση. Στο άκουσμά της ξεσπούσε το χειροκρότημα» μαρτυρούν όσοι βρέθηκαν μέσα στην αίθουσα του Εφετείου. Το ίδιο και όσοι βρεθήκαμε έξω απ’ αυτή. Λυτρωτικό το άκουσμα της ετυμηγορίας, αποτύπωσε τη σημαντική στιγμή της ταύτισης Δικαιοσύνης και κοινωνίας. Οι καρδιές και τα βλέμματα στραμμένα στη Μάγδα Φύσσα, που ένιωθες ότι εκεί, Αλεξάνδρας και Λουκάρεως, ξανασυναντούσε τον γιο της, ότι εκεί αποχαιρετούσε τον Παύλο, ότι εκεί ήθελε, όσο τίποτε άλλο στον κόσμο, πίσω το παιδί της. Γνωρίζοντας ότι σήκωσε στην πλάτη της τη συνείδηση μιας ολόκληρης κοινωνίας και έναν αγώνα τεράστιο.
Έξω από το Εφετείο συναντήσαμε, την ώρα που έβγαινε από την αίθουσα, τη Σία Αναγνωστοπούλου, βουλευτή και τομεάρχη Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Συγκινημένη για την «ιστορική στιγμή», δέχτηκε να μας αφηγηθεί όσα έζησε στο δικαστήριο, τις έντονες στιγμές από την αναμονή μέχρι την ανακοίνωση των αποφάσεων για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, την απόπειρα ανθρωποκτονίας στους Αιγύπτιους αλιεργάτες, τη δολοφονική επίθεση στο ΠΑΜΕ και για την εγκληματική οργάνωση και τη διεύθυνση αυτής.
Σε μια απνευστί αφήγηση που δεν επιδέχεται διακοπές, δίνει καρέ - καρέ τον παλμό των στιγμών που διαδραματίστηκαν μέσα στην αίθουσα και τον τρόπο που τις βίωσαν οι άνθρωποι που βρέθηκαν πλάι στη Μάγδα Φύσσα, τις οικογένειες των Αιγυπτίων αλιεργατών και τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ.
«Η συγκλονιστική Μάγδα Φύσσα, οι συγκλονιστικοί συγγενείς των αλιεργατών, όλος αυτός ο κόσμος που δεινοπάθησε από τους εγκληματίες παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα. Με κομμένη την ανάσα ήμασταν και όλοι εμείς που είχαμε τη μεγάλη τύχη να βρεθούμε μέσα στην αίθουσα αυτή την ιστορική μέρα. Όταν οι δικαστές μπήκαν στην αίθουσα, δεν ακουγόταν ούτε ψίθυρος. Νομίζω ότι και εμείς που ήμασταν μέσα και όλη αυτή η λαοθάλασσα έξω από το Εφετείο, όλος ο κόσμος σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, η καρδιά μας είχε συντονιστεί στον ίδιο ρυθμό. Δεν θέλω να είμαι μελοδραματική, αλλά είχα έντονη αυτή την αίσθηση. Ότι αναπνέουμε όλοι με μια καρδιά.
Όταν η πρόεδρος άρχισε να εκφωνεί την απόφαση για την ενοχή των δολοφόνων του Παύλου Φύσσα, του Ρουπακιά κατ’ αρχάς, και όλων των υπόλοιπων, τα μάτια μας ασυναίσθητα και συνειδητά έπεσαν πάνω στη Μάγδα Φύσσα. Αλύγιστη, αγέρωχη, αξιοπρεπής όπως πάντα.
Όταν η πρόεδρος εκφώνησε την απόφαση ενοχής των δολοφόνων των Αιγύπτιων αλιεργατών και των ένοχων πια για τις εγκληματικές επιθέσεις εναντίον των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, και πάλι τα βλέμματα ήταν στραμμένα στους οικείους όλων αυτών των ανθρώπων. Σιγή μέσα στο δικαστήριο.
Όταν η πρόεδρος άρχισε να εκφωνεί τα ονόματα των χρυσαυγιτών ως ενόχων για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, η αίθουσα άρχισε να παίρνει ανάσα. Όταν η πρόεδρος απεφάνθη ότι είναι ένοχοι για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης οι Μιχαλολιάκος, Κασσιδιάρης, Λαγός, Γερμενής, Παναγιώταρος, Ματθαιόπουλος και Παππάς, όλοι εμείς, με το βλέμμα στραμμένο στη Μάγδα Φύσσα, σηκωθήκαμε όρθιοι και χειροκροτούσαμε την ιστορική αυτή απόφαση.
Η Μάγδα όρθια, πρώτη απ’ όλους και πριν απ’ όλους, χειροκροτούσε για τη δικαίωση κατ’ αρχάς του παιδιού της. Για τη δικαίωση της δημοκρατίας, για τη δικαίωση όλου αυτού του κόσμου σε όλη την Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη. Αυτή η μάνα, αυτή η λαϊκή γυναίκα σήκωσε στα χέρια της τον Παύλο, τη δημοκρατία και όλους εμάς. Σ’ αυτό το χειροκρότημα μέσα στην αίθουσα, σ’ αυτό το παλαϊκό χειροκρότημα ανανεώθηκε ένα ιστορικό συμβόλαιο: Ποτέ πια φασισμός».
