Στις συστάσεις της για τον υπερβολικά μεγάλο αριθμό προσωπικών δεδομένων που ζητούνται για έκδοση της κάρτας του ηλεκτρονικού εισιτηρίου επιμένει η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.
Σε ερώτηση του Αθηναϊκού Πρακτορείου για ποιους λόγους χαρακτηρίζεται ως υπερβολικός ο αριθμός και ποιους κινδύνους ενέχει για τους πολίτες, η Αρχή επανέλαβε όσα αναπτύσσει ως προαπαιτούμενα στη γνωμοδότησή της και συγκεκριμένα επισημαίνει ότι "η τήρηση -είτε στο ίδιο το εισιτήριο (ηλεκτρονική κάρτα) είτε στη βάση δεδομένων- του δρομολογίου που πραγματοποιήθηκε, της ημερομηνίας και ώρας αυτού καθώς και του αριθμού του ηλεκτρονικού εισιτηρίου παραπέμπουν σε συγκεκριμένο επιβάτη, ο προσδιορισμός (ταυτοποίηση) του οποίου -με τη μορφή προσωποποιημένης πληροφόρησης- καθίσταται δυνατός εφόσον στο αρχείο που τηρεί ο υπεύθυνος επεξεργασίας υπάρχουν προσωπικά δεδομένα ταυτοποίησης του κατόχου του".
Με αυτόν τον τρόπο, υπογραμμίζει, "οι μετακινήσεις κάθε επιβάτη παύουν πλέον να είναι ανώνυμες, με αποτέλεσμα να θίγεται υπέρμετρα η ελευθερία κίνησης ή κυκλοφορίας της οποίας αναπόσπαστο μέρος συνιστά το δικαίωμα της ανώνυμης μετακίνησης"
Η Αρχή αναφέρει επίσης ότι οποιαδήποτε συσχέτιση του μοναδικού σειριακού αριθμού που υπάρχει σε κάθε κάρτα με τον κάτοχό της επιτρέπει την εξαγωγή πλήρους πληροφόρησης για τις ακριβείς διαδρομές που αυτός πραγματοποιεί. Η Αρχή θεωρεί ότι, από τη στιγμή που υπάρχει τεχνικά η δυνατότητα συσχετισμού ανθρώπου και πληροφοριών διαδρομών, εάν ζητηθεί εγγράφως και σε περιπτώσεις ανάγκης μία τέτοια επεξεργασία, είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί από τον ΟΑΣΑ.
Επιπρόσθετα συστήνει στον ΟΑΣΑ να τεκμηριώσει πληρέστερα την ανάγκη τήρησης στη βάση δεδομένων του συστήματος του ονοματεπώνυμου ή/και ενός ή και περισσότερων μοναδικών αναγνωριστικών -όπως είναι, για παράδειγμα, ο ΑΜΚΑ- κάθε κατόχου της ηλεκτρονικής κάρτας.
Ο λόγος είναι, σύμφωνα με την Αρχή, ότι τα δεδομένα στην επιφάνεια της κάρτας (ονοματεπώνυμο, φωτογραφία) και στο chip της κάρτας (αριθμός κάρτας, προφίλ, τύπος χρήστη και ημερομηνία λήξης δικαιώματος) είναι κατ’ αρχάς πρόσφορα σε σχέση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς, θα πρέπει όμως τα δεδομένα στο chip της κάρτας να τηρούνται με ασφάλεια (ιδίως, κρυπτογραφημένα), προκειμένου, π.χ., ενδεχόμενη απώλεια της κάρτας να μην μπορεί να επιτρέψει σε κάποιον τρίτο να ανακαλύψει και το ιστορικό των μετακινήσεών του.
Τέλος, η Αρχή αναδεικνύει το παράδειγμα της Γαλλίας, όπου η ομόλογή της Αρχή (CNIL) αναγνώρισε, με πράξη της, το δικαίωμα στην ανώνυμη μετακίνηση.
