"Και αν θέλετε τόσο πολύ τους μετανάστες να τους πάρετε σπίτι σας". Κάτω από το βίντεο που δείχνει τη Χρυσή Περπερίδου να εξηγεί με λογικό τρόπο το παράλογο του ρατσισμού στο δημαρχείο του Ωραιοκάστρου, αναβιώνει ο κλισέ ρατσισμός από ανώνυμο θεματοφύλακα της εθνικής ταυτότητας όπως την εννοούν όσοι πιστεύουν στη φυλετική καθαρότητα.
Είναι βέβαιο ότι την ίδια στιγμή κάπου αλλού ο σχολιαστής θα περηφανεύεται για την ελληνική φιλοξενία, έχοντας στο μυαλό εκείνους που πληρώνουν γι' αυτή. Η πραγματική όμως αξία της φιλοξενίας δεν βρίσκεται σε “τσιμπημένο” για τους τουρίστες τιμοκατάλογο εστιατορίου, βρίσκεται εκεί που ο κατατρεγμένος βρίσκει ζεστό καταφύγιο μέχρι να κοπάσει η βροχή.
Η Χ. Περπέριδου, αφού αποδόμησε με την παρουσία και τον λόγο της τη ρατσιστική ρητορεία, αποδομεί τον ρατσισμό καθημερινά με τις πράξεις της. Από τις αρχές Μαρτίου, όταν ο καταυλισμός προσφύγων στο Χέρσο πλημμύρισε και πολλές από τις σκηνές καταστράφηκαν, φιλοξενεί οικογένεια προσφύγων, με την οποία συμβιώνει ακόμη και όλοι μαζί ζουν "σαν μια οικογένεια".
Δεν είναι ηρωίδα. Είναι συνταξιούχος μαία και μητέρα. Έχει γνωρίσει το πρόσωπο της προσφυγιάς στα πρόσωπα των παππούδων και γιαγιάδων της. Έχει υπάρξει μέλος της ίδιας Ένωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων που σήμερα αρνείται σε κυνηγημένα παιδιά από τις βόμβες που ρίχνουν τα ευρωπαϊκά, αμερικανικά και κάθε προέλευσης μαχητικά το δικαίωμα στη μόρφωση. Είναι ένας καθημερινός άνθρωπος που δεν τα βάζει με τον ξεριζωμό, γιατί οι εδώ πολιτικές προσπαθούν να ξεριζώσουν την ίδια. “Κάποιοι φέρνουν τον εχθρό στα μετρά τους, γιατί δεν μπορούν να πολεμήσουν αυτούς που πραγματικά προκαλούν όσα ζούμε”.
Η Χ. Περπερίδου είναι το άλλο πρόσωπο του Ωραιοκάστρου. Η άλλη φωνή, που σκεπάστηκε από τις κραυγές μίσους και αγωνίας, που είναι όμως ακόμη εκεί και αντιστέκεται. Στις αρχές του επόμενου μήνα θα γίνει εκδήλωση όπου οι κραυγές θα δώσουν τη θέση τους στα τραγούδια. Θα ακουστούν στίχοι όπως του Γραμμένου και του Θηβαίου, που θα θυμίζουν στα απανταχού εγγόνια την ιστορία των παππούδων προσφύγων που “σε ξένα μέρη άγνωστα, τους έγραφαν σε λίστες” και τώρα αντικρίζουν “τα άρρωστα, τα εγγόνια τους φασίστες”. Θα γίνουν συζητήσεις που θα εξηγούν τα αυτονόητα, όπως ότι τα προσφυγόπουλα δεν ήρθαν να πάρουν τίποτα από κανέναν.
Σε δημόσια επιστολή του κάτοικος του Ωραιοκάστρου αναφέρει ότι σε επίσκεψή του στα Διαβατά είδε τα προσφυγόπουλα “να κάνουν έναν κύκλο κρατώντας τα χεράκια τους, εξασφαλίζοντας ότι θα μοιραστούν δίκαια οι διαθέσιμοι πόροι σε όλους τους πρόσφυγες του στρατοπέδου και όχι σε μέρος αυτών”. “Τα παιδάκια αυτά λειτούργησαν πιο αξιοκρατικά από τους περισσότερους Έλληνες που γνωρίζω, αφήνοντας και όλους τους παρευρισκόμενους άφωνους”.
Λίγες μέρες πριν, δάσκαλοι του 2ου Δημοτικού Σχολείου Ωραιοκάστρου διαχώρισαν τη θέση τους από την απόφαση των συλλόγων γονέων στο 1ο και το 5ο Δημοτικό. “Δηλώνουμε απερίφραστα ότι στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο δράμα των προσφύγων και είμαστε απόλυτα σύμφωνοι στο να μετέχουν τα παιδιά των προσφύγων στην εκπαιδευτική διαδικασία. Έχουμε καθήκον να μετατρέψουμε τα σχολεία μας σε ανοιχτές αγκαλιές αλληλεγγύης για τα παιδιά των προσφύγων καθώς και να αναλάβουμε υποστηρικτικές δράσεις για την ομαλή ένταξή τους στην ελληνική πραγματικότητα” είπαν.
Πιο παλιά, η Χ. Περπερίδου μας λέει ότι υπήρχαν συνεχείς δράσεις αλληλεγγύης από κατοίκους του Ωραιοκάστρου με αποστολές αλληλεγγύης σε Ειδομένη, Χέρσο και Διαβατά. Στη συνέχεια, υποστηρίζει, οι χειρισμοί της κυβέρνησης αποδιοργάνωσαν το μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης, υποχρεώνοντας τις ομάδες να φύγουν από τους χώρους υποδοχής και δίνοντας χώρο την ίδια στιγμή σε διάφορες ΜΚΟ, “που ναι μεν δεν λειτουργούν όλες έτσι, όμως πολλές έχουν αμφισβητούμενο ρόλο”. Το αποτέλεσμα ήταν να περιοριστεί σημαντικά το ενεργό κίνημα αλληλεγγύης. Πολλοί επέστρεψαν σπίτια τους μην έχοντας -νομίζουν- για κάτι να παλέψουν και κέρδισε έδαφος η φασιστική ρητορική. “Όχι μόνο στο Ωραιόκαστρο όμως, αλλά σε όλη τη χώρα”. Το ότι ακόμη δύο σχολεία, πέραν του Ωραιοκάστρου και της Φιλιππιάδας, που προστέθηκαν στον κατάλογο του αποκλεισμού των προσφυγόπουλων από τα σχολεία, κάνουν τα πρωτοσέλιδα που φιλοξενούσαν τη μία μετά την άλλη πρωτοβουλία αλληλεγγύης να μοιάζουν με μακρινό παρελθόν. Και για να γίνει ξανά παρόν εκείνη η ευχάριστη πραγματικότητα από το πρίσμα της αλληλεγγύης, πρέπει να γίνει ολόκληρη η δουλειά, όπως λέει η Χ. Περπερίδου. “Κάποιος που είναι σιωπηλός φίλος τού αντιρατσισμού είναι σαν να κάνει τη μισή δουλειά. Ο φασισμός και ο ρατσισμός θέλουν απαντήσεις, ούτε σιωπή, ούτε εξυπνάδες”.
