Από τον καστανά της Θεσσαλονίκης μέχρι τους δημοσιογράφους της Αθήνας, τα περιστατικά αστυνομικής αυθαιρεσίας είναι τόσα πολλά όσα χρειάζεται -και πάντα παραπάνω- για να μας θυμίζουν καθημερινά ότι κράτος και κυβέρνηση δεν μπορούν να λογίζονται ως ένα. Ουχί, η κατάκτηση του ενός δεν σημαίνει κατάργηση του άλλου, όπως ρομαντικά θα θέλαμε.
Για μια τέτοια ιστορία μάς έγραψε και ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος, που έχασε την ακοή του από τη βίαιη επίθεση των ΜΑΤ τον Ιούνιο του 2011. Μια ιστορία που δείχνει ότι "το κράτος αυτό εκδικείται. Σε πολεμάει διαολεμένα μέσα από μηχανισμούς που είναι δύσκολο έως αδύνατο να αντιμετωπίσεις. Το κράτος αυτό έχει στραφεί κατά των πολιτών του.
Και μη σας ξεγελάει το πρόσημο της κυβέρνησης. Αν είναι δεξιό ή αριστερό. Οι μηχανισμοί είναι οι ίδιοι και κληρονομούνται, προστατεύοντας η μία εξουσία την άλλη. Από την επιστροφή των φόρων του κράτους - "μπαταχτσή" έως την ψυχική και σωματική βιαιοπραγία αστυνομικών εναντίον πολιτών σε καθημερινή βάση".
Η "αρχή" του τυπογραφείου μάς επιτρέπει να δημοσιεύσουμε αποσπάσματα. Αξίζει όμως να διαβάσει κανείς πως ήταν "Σάββατο μεσημέρι, 12η Δεκεμβρίου του σωτηρίου έτους 2015. Βροχή και διαολεμένη κίνηση. Ένα συνηθισμένο κομφούζιο -για όσους οδηγούν σε αυτή την τερατούπολη. Ξαφνικά μια κυρία αποφάσισε να αλλάξει λωρίδα για να στρίψει μιλώντας με γερμένο κεφάλι στο κινητό της, αγνοώντας πως δεν είναι μόνη στον δρόμο. Ενστικτωδώς και η αντίδραση να την αποφύγω. Όπως θα έκανε ο καθένας.
Οϊμέ, όμως, από πίσω ήταν μια ομάδα αστυνομικών της ΔΙΑΣ. Και ο τραγέλαφος ξεκινά...
Με την ένταση στο "κόκκινο" από το παραλίγο ατύχημα, μια μοτοσικλέτα της αστυνομίας με δύο επιβαίνοντες μου κάνει σήμα να πάω δεξιά, μπλοκαρισμένος στην κίνηση της λεωφόρου. (...)
Προσπαθώ να καταλάβω τι έχει γίνει. Μη βγάζοντας τα κράνη τους, χωρίς διακριτικά και με τα πρόσωπά τους καλυμμένα με κουκούλες σκιέρ, προσπαθούσα να συνεννοηθώ μαζί τους. Όταν τους εξήγησα πως είμαι κουφός, εδέησε ο ένας εξ αυτών να βγάλει το κράνος και την κουκούλα...
Οϊμέ (δις), τι το ήθελα; Αφού εξακριβώθηκε από το κέντρο της Άμεσης Δράσης (ο Θεός να την κάνει) πως δεν ήμουν τελικά εγκληματική φυσιογνωμία, δέχομαι απανωτές 'κατραπακιές'. (...)
Τους εξηγώ το πώς και γιατί, ρωτώντας τους παράλληλα γιατί δεν έχουν διακριτικά και γιατί φορούν τις κουκούλες σκιέρ, αφού αυτό αποκρύπτει τα χαρακτηριστικά τους.
Οι απαντήσεις είναι απίστευτες:
'Είμαστε κρυωμένοι', μου λέει ο 'διακριτικός' αστυνομικός, και όσο για διακριτικά, 'να, έχουμε μπροστά στο κράνος'.
Και τι λέτε πως μου δείχνει; Το εθνόσημο!
'Μα αυτό είναι το εθνόσημο' του απαντάω. Για να εισπράξω την απάντηση: 'Άμα σ' αρέσει. Τα παράπονά σου στον διοικητή μας στη ΓΑΔΑ'.
Παρά το κρύο, ήταν ξεκάθαρο πως 'τα αίματα είχαν ανάψει'.
Ειδικά όταν ο ένας εξ αυτών μου λέει: 'Τι να κάνουν και τα ΜΑΤ; Από το να τους κόψεις χρόνια, ας τα κόψουν αυτοί'. Και αντιδρώντας του απαντώ: 'Πώς να τους κόψω χρόνια; Με το μικρόφωνο, τη φωτογραφική ή με το στυλό;'.
'Όλοι οι δημοσιογράφοι ίδιοι είστε' ανταπαντάει με έπαρση επεμβαίνων ένας από τους κουκουλοφόρους 'αδιάκριτους' αστυνομικούς τραβώντας την κουκούλα του σκιέρ για να μιλήσει. (...)
Και παίρνοντας την κλήση μπροστά του, ο 'διακριτικός' αστυνομικός μου τη διαβάζει: 'Συνεχείς επικίνδυνοι ελιγμοί (sic) που έθεσαν τη ζωή άλλων οδηγών σε κίνδυνο'. Πρόστιμο 700 ευρώ, αφαίρεση άδειας, διπλώματος, bonus - malus 9 και να βγάλω εγώ τις πινακίδες και να τις πάω στη ΓΑΔΑ εντός 3 ημερολογιακών ημερών γιατί δεν είχαν κατσαβίδι!
Όταν τους ρωτάω απηυδισμένος: 'Γιατί το κάνετε αυτό; Είναι εκδικητικό' δέχομαι το πρώτο κύμα εξουσιαστικής απειλής: 'Ας πρόσεχες' και δευτερόλεπτα αργότερα να δέχομαι το δεύτερο κύμα από τον 'διακριτικό' αστυνομικό:
'Δημοσιογράφε, σε είδα πως τράβηξες φωτογραφίες. Έτσι και τις δω πουθενά, θα σου κόψω τα πόδια και θα σε κλείσω μέσα. Παραβιάζεις προσωπικά δεδομένα'.
Μάλιστα... Παραβιάζω προσωπικά δεδομένα, σκέφτηκα. Εκτός από την κώφωση πρέπει να μου κόψουν και τα πόδια, ποιοι; (...)
Αυτά λοιπόν είναι τα αποτελέσματα όταν δεν υπάρχει ο φόβος της τιμωρίας. Όχι εκδίκηση. Τιμωρία βάσει του έρημου του Συντάγματός μας που το έχουν κάνει 'κουρελόχαρτο'. Μιας πολιτικής συγχορδίας συγκάλυψης που κοντά πέντε χρόνια ψάχνει να βρει τους ενόχους αστυνομικούς σε σωρεία εγκληματικών και απάνθρωπων πράξεων. Κι αν αμφισβητούν κάποιοι αυτά που γράφω, ας με αντιμετωπίσουν επί ίσοις όροις. Τα στοιχεία και οι αποδείξεις όμως θα τους οδηγήσουν ξανά στις τρύπες τους. Να είναι σίγουροι γι' αυτό. (...)
Κανείς δεν μπορεί ν' αμφισβητήσει πια πως έπειτα από ένα χρόνο η ελπίδα γονάτισε κάπου μεταξύ κλομπ και χειροβομβίδων και πως δεν υπάρχει 'πρώτη φορά', αλλά 'δυνατά, πάμε ξανά'. Da Capo αν θέλετε (και εύχομαι τα όργανα να μην το μπερδέψουν με το γνωστό καφέ του Κολωνακίου. Λεφτά για καφέ δεν υπάρχουν).
Μανώλης Κυπραίος
M.KΩ.
