Ρεπορτάζ: Μαρούλα Πλήκα
Θεσσαλονίκη: Ήταν θέμα χρόνου το πότε θα θρηνούσαμε θύματα στα σύνορα Ελλάδας - ΠΓΔΜ, εκεί απ' όπου σε καθημερινή βάση μετανάστες και πρόσφυγες προσπαθούν να φύγουν από την Ελλάδα, κυρίως προς χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά, περπατώντας άπειρα χιλιόμετρα δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές.
Αργά το βράδυ της Πέμπτης, μια αμαξοστοιχία που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη με προορισμό το Βελιγράδι, λίγο πριν την πόλη Βελεσσά (πρώην Τίτο Βέλες) της ΠΓΔΜ έπεσε πάνω σε μια ομάδα περίπου 50 προσφύγων από το Αφγανιστάν και τη Σομαλία, με αποτέλεσμα 14 από αυτούς να βρουν τραγικό θάνατο. Σύμφωνα με όσα υποστήριξε ο μηχανοδηγός του τρένου, ξαφνικά είδε μπροστά του να προχωράνε, ακόμη και πάνω στις γραμμές του τρένου, δεκάδες άνθρωποι. Αμέσως άρχισε να χτυπά το «καμπανάκι» για να απομακρυνθούν, προσπάθησε να φρενάρει, αλλά δυστυχώς η ομάδα των μεταναστών ήταν πολύ κοντά και η αμαξοστοιχία έπεσε πάνω τους. Όλα δείχνουν ότι οι μετανάστες προσπαθούσαν να περάσουν μια χαράδρα εκείνη τη στιγμή, ένα δύσκολο σημείο στον όλο εμπόδια δρόμο τους. Από τους επιζήσαντες, οκτώ συνελήφθησαν και οι υπόλοιποι κατάφεραν να διαφύγουν και πιθανόν θα συνεχίζουν το ταξίδι τους έχοντας ως πυξίδα τον σιδηρόδρομο.
"Εξαφανίζονται" με κόστος τη ζωή τους
Η ομάδα των προσφύγων μπήκε κρυφά στην ΠΓΔΜ από το ελληνικό έδαφος. Όλα δείχνουν ότι έμειναν μόλις λίγες ημέρες στην Ελλάδα και, διακινδυνεύοντας τη ζωή τους, αποφάσισαν να κυνηγήσουν το όνειρό τους, την εγκατάσταση σε μια χώρα της δυτικής Ευρώπης, όπου μπορούν να βρουν δουλειά ή έχουν συγγενείς. Είναι οι πρόσφυγες που «εξαφανίζονται», όπως είπε η αρμόδια υπουργός Μετανάστευσης στην ΚΕΔΕ και κάποιοι τη χλεύασαν.
Σίγουρα οι δήμαρχοι στα βόρεια σύνορα της χώρας και οι κάτοικοι των παραμεθόριων περιοχών κατάλαβαν τι ακριβώς εννοούσε. Σίγουρα οι ξενοδόχοι στο Πολύκαστρο και αλλού κατάλαβαν για ποιους μιλούσε η Τασία Χριστοφιλοπούλου. Κυρίως Σύροι, Αφγανοί και Σομαλοί συρρέουν στα σημεία αυτά και προσπαθούν να ξεφύγουν από την Ελλάδα, όπου τους έφερε κάποιο σαπιοκάραβο. Πολλές φορές τους γυρίζουν πίσω, αλλά παραμένουν στη συνοριακή γραμμή και ξαναπροσπαθούν και ξαναπροσπαθούν, μέχρι να τα καταφέρουν. Όταν ο καιρός είναι βροχερός, λένε ότι είναι πιο εύκολα να ξεφύγουν από τους διώκτες τους, δηλαδή από αστυνομικούς, Έλληνες ή της ΠΓΔΜ. Οι τελευταίοι μάλιστα τους φέρονται ιδιαίτερα σκληρά. Περπατάνε δίπλα στις γραμμές, περιμένουν τις αμαξοστοιχίες για να κρυφτούν πίσω από αυτές και δεν το βάζουν κάτω, διότι η πορεία τους απλώς «δεν έχει επιστροφή», τουλάχιστον στις χώρες τους. Όποιος έχει πάνω του χρήματα βρίσκει την «άκρη». Οι «φτωχοδιάβολοι» βρίσκουν μόνοι τους περάσματα, που πολλές φορές κοστίζουν τις ζωές τους.
