Το κίνημα της ΕΡΤ, το οποίο πέρασε από ποσοτικές διακυμάνσεις αλλά διατήρησε 22 ολόκληρους μήνες τα ποιοτικά και δομικά εκείνα χαρακτηριστικά ενός κινήματος από τη βάση, πέρασε από διάφορες φάσεις νίκης και τώρα είναι η ώρα να διαμορφώσει καθοριστικές συνθήκες για την τελική νίκη, που δεν είναι άλλη από την οικοδόμηση της πραγματικά δημόσιας ραδιοτηλεόρασης η οποία οφείλει να είναι πλέον η διαρκής και πρωταρχική προσπάθεια. Σε καμία φάση αυτό το κίνημα δεν χαρακτηρίστηκε από λογικές ανάθεσης.
Οι εργαζόμενοι αποτελούν λοιπόν καθοριστικό παράγοντα σε αυτή τη διαδρομή, όπως επίσης καθοριστικό ρόλο θα παίξει η στάση της κοινωνίας, που οφείλει να είναι ενεργή, αλλά και η στάση των πολιτικών κομμάτων, που οφείλουν να αποδείξουν ότι εννοούν τις δεσμεύσεις για ανεξαρτησία της δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης.
Όσοι από τους εργαζόμενους έκαναν το καλοκαίρι του 2013 μια επιλογή ήττας και στήριξαν τα μορφώματα ΔΤ και ΝΕΡΙΤ, αποδείχθηκε από τα πράγματα ότι, ακριβώς λόγω της φύσης της επιλογής τους, δεν ήταν σε θέση να συμβάλουν προς την κατεύθυνση της δημιουργίας μιας ανεξάρτητης και πραγματικά δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης. Όσοι επέλεξαν να αντισταθούν έχουν κατακτήσει πολύτιμη εμπειρία, κυρίως όμως έχουν, οι περισσότεροι, αλλάξει εσωτερικά, έχουν λειτουργήσει αδέσμευτα και αδιαμεσολάβητα και αυτός είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή στον εφησυχασμό άλλων εποχών.
Το μεγάλο και δύσκολο στοίχημα είναι λοιπόν η όσμωση της επόμενης ημέρας. Ελπίζω βαθιά ότι οι αξίες και το όραμα που αναπτύξαμε την εποχή της αυτοοργάνωσης θα είναι το κατάλληλο μπόλι που θα αποδώσει το άνθος του τελικού στόχου. Κανένα νομοσχέδιο, όσο καλό και να είναι, δεν μπορεί να το κάνει αυτό, μόνον εμείς μπορούμε. Η ΕΡΤ ανοίγει στο σύνολό της, αν δεν την πάρουμε εμείς στα χέρια μας, τότε ποιος;
