ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
Το 2011 η εγκαταλελειμμένη για 15 χρόνια αποθήκη στον Καπνικό Σταθμό της Κατερίνης πήρε ξαφνικά ζωή. Κάτοικοι της περιοχής πήραν την πρωτοβουλία, βλέποντας την κρίση να χτυπά τις πόρτες των γειτόνων τους, να καταλάβουν τον χώρο και να τον μετατρέψουν από αχούρι σε κοινωνικό παντοπωλείο αρχικά και μετέπειτα σε κοινωνικό ιατρείο - φαρμακείο.
Τότε είχαν κερδίσει "συμβόλαιο" πενταετίας παραμονής στον χώρο από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, στο οποίο ανήκει, με δεξιά κυβέρνηση. Την ίδια κυβέρνηση που με τα μέτρα λιτότητας τους είχε ωθήσει στην απόφαση να κάνουν κάτι για τους συμπολίτες τους. Σήμερα, με κυβέρνηση της Αριστεράς στην εξουσία, οι προσδοκίες είναι πολύ μεγαλύτερες. "Τη γιορτή που δεν κάναμε όταν ανοίξαμε, θα την κάνουμε όταν κλείσουμε" λέει ο Ηλίας Τσολακίδης μέλος των δομών στην Κατερίνη, δείχνοντας ότι η ελπίδα έχει έρθει...
Χρειάζεται άλλη αντίληψη
Αν και ο μόλις ένας μήνας που έχει περάσει από την αλλαγή πολιτικού σκηνικού δεν αφήνει περιθώρια για ουσιαστικά συμπεράσματα για την αντιστοιχία προεκλογικών δεσμεύσεων και μετεκλογικών πράξεων, οι κοινωνικές δομές δηλώνουν έτσι κι αλλιώς αποφασισμένες να παραμείνουν σε εγρήγορση έως ότου δεν θα υπάρχει ανάγκη. Το μέγεθος της ανάγκης αντανακλάται σε έναν βαθμό στο μέγεθος της υποστήριξης.
Το Κοινωνικό Ιατρείο Φαρμακείο στην Κατερίνη εξυπηρετεί 912 άτομα, εκ των οποίων 155 άτομα παιδικής ηλικίας 0-17 ετών. Το Κοινωνικό Παντοπωλείο 1.169 άτομα, με 260 παιδιά από 17 ετών και κάτω. Ενώ από τις αγορές χωρίς μεσάζοντες που πραγματοποιούνται εξυπηρετούνται 6.500 οικογένειες. "Δεν περιμένουμε μια κυβέρνηση τριών μηνών να λύσει τα πάντα. Έχουμε όμως βασικά αιτήματα που ξεκινούν από την πρόσβαση όλων στο ΕΣΥ ή την κατάργηση του νόμου 4.264 που μπλοκάρει τους Χωρίς Μεσάζοντες".
Πάντως, ακόμη κι αν όλα τα παραπάνω ικανοποιηθούν, το φαρμακείο θα παραμείνει ανοικτό "γιατί πρέπει να αποκτήσουμε άλλη αντίληψη για τα φάρμακα. Αυτό που δεν χρειαζόμαστε εγώ κι εσύ το χρειάζεται κάποιος άλλος".
"Μακάρι η κυβέρνηση να υλοποιήσει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, αλλά το βασικό πρόβλημα είναι η νοοτροπία που έχει πολύς κόσμος" λέει η Λένα από το "Ήλεκτρον", δίκτυο αλληλέγγυας και ανταλλακτικής οικονομίας που ξεκίνησε στη Μυτιλήνη στις αρχές του 2012. Η ιδέα για τη λειτουργία του βασίστηκε στην ανάγκη να βρεθούν εναλλακτικοί τρόποι παροχής υπηρεσιών και προϊόντων, χωρίς τη μεσολάβηση χρήματος, όμως βρίσκει για την ώρα σε... τοίχο.
"Υπάρχει ένας πυρήνας ανθρώπων που πιστεύει στη λογική και την προσπάθεια, όμως παραμένει μικρός. Για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε, χρειαζόμαστε περισσότερες ειδικότητες όπως υδραυλικούς". Στις περισσότερες όμως περιπτώσεις τους απαντούν "τι έχω να κερδίσω από αυτό;".
Η ανθρωπιστική κρίση δεν είναι διαπραγματεύσιμη
"Είμαι κάτοικος της Κυψέλης, ενεργός στα κινήματα και τους χώρους της Αριστεράς. Είναι αυτονόητο ότι όλοι και όλες επιδιώκουμε την αλλαγή της κοινωνίας, διεκδικούμε μια καλύτερη ζωή και πρέπει να στηρίζουμε αυτές τις δομές παρά τις δυσκολίες", εξηγεί ο Κώστας Καρακίτσος, για τη συμμετοχή του στο "Μυρμήγκι", δίκτυο αλληλεγγύης που εδρεύει στην Κυψέλη (Επτανήσου 60 και Τενέδου γωνία). Στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας η εξαθλίωση φωλιάζει παντού. Όχι μόνο στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης, αλλά και στα διαμερίσματα.
"Υποστηρίζουμε πάνω από 500 οικογένειες. Υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να βγάλουν τον μήνα" λέει ο Κώστας. Τονίζει ότι "η κυβέρνηση πρέπει να πάρει άμεσα μέτρα, η ανθρωπιστική κρίση δεν είναι διαπραγματεύσιμη" και στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει "να σταθεί αρωγός στις προσπάθειες που κάνουν τα δίκτυα αλληλεγγύης, αλλά και να δει πως θα υπάρχει μία συνεργασία, μια στήριξη αυτών των δομών".
Το "Μυρμήγκι", μέσα από τις δράσεις του σκιαγραφεί την κοινωνία που οραματίζεται. "Η δράση μας είναι πολύπλευρη. Δεν μοιράζουμε μόνο τρόφιμα, κάνουμε και θεατρικά. Δεν δίνουμε μόνο κουβέρτες και ρούχα, κάνουμε και αγορές χωρίς μεσάζοντες". Με αυτή τη συνταγή η νέα κυβέρνηση μπορεί να φτιάξει την άλλη κοινωνία που είδαμε να διεκδικεί στους δρόμους.
Τα μέλη των δομών αλληλεγγύης φρόντισαν όχι μόνο να αγωνιστούν απέναντι στη λιτότητα, αλλά κατάφεραν να θυμούνται ότι είναι και άνθρωποι. Ότι όπως θέλεις ένα πιάτο φαΐ, έχεις δικαίωμα να θες να δεις και μια ταινία. Οι δομές αυτές θα συνεχίσουν για τις πολλές ανάγκες που ακόμα υπάρχουν, αλλά και για να κρατούν σε άμεση επαφή τους από πάνω με τους από κάτω. Παράλληλα θα δείχνουν τον τελικό προορισμό, σε μια κοινωνία όπου Πολιτισμός και σίτιση δεν θα είναι προνόμια, αλλά αυτονόητα κομμάτια της καθημερινότητας του καθένα.
