ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ
Μπορεί η υφυπουργός Υγείας Κατερίνα Παπακώστα να δηλώνει σε κάθε ευκαιρία ότι τα τρία ψυχιατρικά νοσοκομεία του ΕΣΥ της χώρας μας θα κλείσουν οριστικά τον Ιούνιο του 2015 και ο διοικητής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής (ΨΝΑ - "Δαφνί") Παύλος Θεοδωράκης να υποστηρίζει ότι τα τρία ψυχιατρεία του ΕΣΥ θα κλείσουν αφού έχουν προηγουμένως δημιουργηθεί νέες κοινοτικές δομές Ψυχικής Υγείας σε όλη τη χώρα, η ψυχιατρική εφημερία του Λεκανοπεδίου, όμως, έχει καταρρεύσει ολοσχερώς εδώ και χρόνια και οι υφιστάμενες ψυχιατρικές κλινικές των γενικών νοσοκομείων του ΕΣΥ της περιοχής "γονατίζουν" καθημερινά με πολλές δεκάδες... ράντζα!
Την ίδια στιγμή, την παρέμβαση του εισαγγελέα ζητούν στο σύνολό τους οι νοσηλευτές της ψυχιατρικής κλινικής του νοσοκομείου της Αθήνας "Ευαγγελισμός", καθώς, όπως αναφέρουν σε έγγραφό τους προς τον διοικητή του ιδρύματος, η κλινική αντιμετωπίζει μεσαιωνικές συνθήκες λειτουργίας, με σταθερή πληρότητα πολύ ανώτερη του... 110%, ενώ με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα η μεγάλη συναυλία την οποία διοργάνωσαν έξω από την πύλη του ΨΝΑ - "Δαφνί" τα σωματεία των εργαζομένων στο ΨΝΑ - "Δαφνί" και το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής "Δρομοκαΐτειο", με κύριο αίτημα η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας να μην προχωρήσει στην κατάργηση των τριών ψυχιατρείων του ΕΣΥ της χώρας μας.
Μεσαιωνικές συνθήκες με υπερδιπλάσιους ασθενείς
Στο συλλογικό έγγραφό τους, οι νοσηλευτές της Ψυχιατρικής κλινικής του "Ευαγγελισμού" υπογραμμίζουν μεταξύ άλλων τα εξής: "Ο αριθμός των ασθενών είναι συχνότατα υπερδιπλάσιος της δύναμης των κλινων. Με αποτέλεσμα πολλοί ασθενείς να νοσηλεύονται σε φορεία (πλάτους μόλις 55-60 εκατοστών) στον διάδρομο. Ο κίνδυνος για πτώσεις και τραυματισμούς είναι μεγάλος δεδομένου ότι οι ασθενείς μας λαμβάνουν νευροληπτικά και ψυχιατρικά φάρμακα που στις συνήθεις παρενέργειές τους έχουν ζάλη, αστάθεια και μείωση της αρτηριακής πίεσης. Φανταστείτε πόσο πιο επικίνδυνο γίνεται το σκηνικό εάν χρειαστεί να καθηλωθεί μηχανικά (με ιατρική εντολή) κάποιος ασθενής για την ασφάλειά του ή των υπολοίπων επί του φορείου στον διάδρομο. Αναλογιστείτε δε ότι για τους ψυχικά πάσχοντες είναι απόλυτη ανάγκη η εμπέδωση της έννοιας του προσωπικού χώρου αλλά και της μείωσης των εξωτερικών ερεθισμάτων (χρειάζονται δηλ. συνθήκες ηρεμίας). Αυτό που συμβαίνει όμως είναι τα ακριβώς αντίθετα. Ούτε προσωπικός χώρος υπάρχει, ούτε ηρεμία. Επιπλέον, λόγω της αποδιοργανωμένης συμπεριφοράς αρκετών ασθενών δημιουργούνται συμπλοκές μεταξύ τους με αφορμή την αρπαγή προσωπικών αντικειμένων του ενός από τον άλλο ή την κατάληψη του φορείου του ενός από τον άλλο. Η έλλειψη ζωτικού ελεύθερου χώρου και το πολυάριθμο των ασθενών καθιστούν απάνθρωπες τις συνθήκες νοσηλείας, πέρα από κάθε γνωστή συνθήκη ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κάθε νομοθεσία προδιαγραφών ασφαλούς λειτουργίας ψυχιατρικού τμήματος. Μάλιστα η Ψ/Χ κλινική λειτουργεί στον 9ο όροφο του κτηρίου ΑΧΕΠΑ και προφανώς δεν έχει χώρο προαυλισμού".
Εικονική πραγματικότητα
Από την πλευρά του, ο διοικητής του ΨΝΑ - "Δαφνί" Παύλος Θεοδωράκης αντιλαμβάνεται μια... άλλη "πραγματικότητα", εικονική ασφαλώς, και σημειώνει μεταξύ άλλων το εξής σε γραπτή δήλωσή του: "Η χώρα προχωράει μπροστά. Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση θα ολοκληρωθεί. Tα ψυχιατρεία, μόλις ολοκληρωθούν τα ψυχιατρικά τμήματα στα γενικά νοσοκομεία και οι κοινοτικές δομές ψυχικής υγείας, θα αποτελούν παρελθόν. Μόνον έτσι θα καταπολεμήσουμε ριζικά το κοινωνικό στίγμα και θα δώσουμε στους ψυχικά ασθενείς τις υψηλού επιπέδου, ποιοτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας, που ούτως ή άλλως δικαιούνται"...
Δεν έχει άδικο, λοιπόν, η Πρωτοβουλία για τη Συναυλία στο ΨΝΑ - "Δαφνί", η οποία σημειώνει μεταξύ άλλων σε ανακοίνωσή της: "Η εφαρμογή, κατ' εντολήν της τρόικας, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στον χώρο της Ψυχικής Υγείας έχει ήδη οδηγήσει στην περαιτέρω θεραπευτική και κοινωνική απόρριψη των ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας, την ίδια στιγμή που οι υπάρχουσες υπηρεσίες, λόγω της δραματικής έλλειψης προσωπικού και οικονομικών πόρων, λειτουργούν όχι μόνο αδυνατώντας να προσφέρουν τις δέουσες θεραπευτικές υπηρεσίες, αλλά, συχνά, κάτω από το όριο της λεγόμενης 'ασφαλούς λειτουργίας'".
