Πέρασε τη μισή του ζωή στα αναμορφωτήρια και στις φυλακές. Και το περασμένο Σάββατο βρέθηκε νεκρός στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου της Αθήνας μόνος, άστεγος, ξεχασμένος. Ο Κορνήλιος Λουλούδης, παιδί καπνεργατών από την Καβάλα, που έζησε όλη του τη ζωή στη φτώχεια και στις στερήσεις, είχε μπλεξίματα με τον νόμο και την εξουσία σχεδόν από παιδί.
Ήταν αναρχικός και λήστευε τράπεζες, γιατί πίστευε βαθιά στη ρήση του Μπρεχτ "τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της;" Φίλοι του ήταν ο Μιχάλης Πρέκας, που έπεσε νεκρός από πυρά αστυνομικών, αλλά και ο αναρχικός Θόδωρος Πισιμίσης, που είχε γνωρίσει μέσα στη φυλακή.
Ήταν όμως και ποιητής. Έγραφε στίχους με σκληρή κοινωνική κριτική και με το ταλέντο που είχε στο σχέδιο τους διακοσμούσε περίτεχνα. Έβγαζε και χειρόγραφα περιοδικάκια όπως "Το κουρδοκέλι" και πρόλαβε να δει κάποια από τα ποιήματά του τυπωμένα.
Πριν από μερικά χρόνια σύχναζε στα γραφεία της "Αυγής" κι αν τον πετύχαινες κάπου -συνήθως πέριξ των Εξαρχείων- είχε σχεδόν πάντα ένα φύλλο της εφημερίδας στην κωλότσεπη. Τον τελευταίο καιρό ζούσε από τα συσσίτια του δήμου και μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές κανείς από τους συγγενείς του δεν τον είχε αναζητήσει.
Πέθανε πριν συμπληρώσει τα 60 του χρόνια στην πόλη που εδώ και καιρό έχει γίνει όχι απλώς αφιλόξενη, αλλά εχθρική για τους φτωχοδιάβολους.
Κι όπως έγραψε και ο Γιώργος Κυρίτσης σ' ένα σημείωμά του, αν υπάρχει Θεός, τον Κορνήλιο θα τον βάλει με τους καλούς ανθρώπους...
ΕΙΡ.ΛΑΖ.
