Με ευθύνη της εγχώριας Δεξιάς που το Κυπριακό της υπενθυμίζει “οικεία κακά”, διότι και από τους κόλπους της βγήκε η προδοτική χούντα, σχεδόν επικρατεί η αντίληψη ότι το Κυπριακό δεν πρόκειται να λυθεί, πολύ περισσότερο που η Άγκυρα εμμένει στην γραμμή της δημιουργίας και αναγνώρισης δύο κρατών στην Κύπρο. Σενάριο που η ΕΕ δύσκολα θα αποδεχθεί δεδομένου ότι το σύνολο της Κύπρου είναι στην ΕΕ, με την διαφορά ότι το ευρωπαϊκό κεκτημένο έχει ανασταλεί στον Βορρά. Τυχόν δεύτερο κράτος στην Κύπρο θα έπρεπε να αιτηθεί εξαρχής την ένταξή του στην ΕΕ, χρονοβόρα διαδικασία που θα καθυστερούσε για πολύ ακόμα την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, στον βαθμό που η Άγκυρα εμμένει σε αυτήν.
Ευτυχώς, ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας, εισηγητής και υπέρμαχος μιας νέας εθνικής στρατηγικής για την χώρα μας, δεν χάνει από το οπτικό του πεδίο την δίκαιη υπόθεση της Κύπρου. Το απέδειξε ακόμη μια φορά πρόσφατα, οργανώνοντας στην Λευκωσία ότι το ετήσιο συνέδριο του Ινστιτούτου “Αλέξης Τσίπρας”-ΙΝΑΤ. Προσήλθαν ως ομιλητές πολλές διεθνείς προσωπικότητες, ανάμεσά τους ο διάσημος οικονομολόγος Τομά Πικετί, ενώ είχαν προσκληθεί και τουρκοκύπριοι αριστεροί πολιτικοί, υπέρμαχοι της επανένωσης του νησιού, επιθυμία και της πλειοψηφίας των τουρκοκυπρίων που άλλωστε είχαν δώσει πολύ υψηλό ποσοστό στο δημοψήφισμα του 2004, για το Σχέδιο Ανάν.
Θυμίζω ότι εκείνο το σχέδιο λύσης επί Κόφι Ανάν ΓΓ του ΟΗΕ, είχε απορριφθεί επίσης με υψηλό ποσοστό από τους ελληνοκύπριους, αν και περιείχε σαφές χρονοδιάγραμμα αποχώρησης των δυνάμεων κατοχής που θα είχε ολοκληρωθεί το 2018. Ας όψεται ο τότε κύπριος πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος, θα έλεγα και ο Κώστας Καραμανλής, που τον Μάρτιο 2004 είχε διαδεχτεί ως πρωθυπουργός τον Κώστα Σημίτη, αλλά δεν ήταν καθόλου υποστηρικτικός στο σχέδιο λύσης.
Εννοείται ότι από όλους επισημάνθηκε το όχι κολακευτικό για την ΕΕ γεγονός ότι η Λευκωσία παραμένει η μόνη πρωτεύουσα κράτους-μέλους όπου διατηρείται τείχος διαίρεσης, αν και πολλά περάσματα έχουν ανοίξει τα τελευταία χρόνια, κυρίως με πρόεδρο τον ηγέτη του ΑΚΕΛ Δημήτρη Χριστόφια. Θυμίζω ότι τότε, οι τουρκοκύπριοι είχαν εξεγερθεί με σύνθημα “Αυτή η πατρίδα είναι δική μας”, επιθυμώντας διακαώς να συνοδεύσουν τους συμπατριώτες τους ελληνοκύπριους στην ΕΕ, τερματίζοντας την απομόνωσή τους, διότι και εκείνοι υφίστανται τις συνέπειες της κατοχής, με πρώτη τη δημογραφική τους συρρίκνωση.
Έχοντας παραστεί σε κάποια από τις εκπληκτικές εκδηλώσεις, θυμάμαι ότι υπήρχε σε αυτήν άρμα που απεικόνιζε ένα περιστέρι, συνοδευόμενο από το σύνθημα «Το περιστέρι της ειρήνης χρειάζεται και τις δυο φτερούγες του για να πάει μπροστά». Με άλλα λόγια, στην κατεύθυνση της επανένωσης και της ειρήνης, χρειάζεται να κινηθούν και οι δύο συνιστώσες κοινότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας, κάτι που ίσχυε πάντα, ισχύει και σήμερα.
Η εθνικά αμαρτωλή Δεξιά τούτης της χώρας, εκπροσωπούμενη σήμερα από τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, παραμένει συμπλεγματική στο Κυπριακό, έχοντας κατηγορηθεί ως προδοτική για τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου του 1959, βάσει των οποίων όμως ιδρύθηκε η ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία, με μέγα μειονέκτημα ότι ανέλαβαν «κηδεμόνες» της οι Βρετανία, Ελλάδα και Τουρκία, μέσω της συνθήκης των διεθνών εγγυήσεων.
Το αναχρονιστικό αυτό καθεστώς για μια χώρα πλήρες μέλος της ΕΕ που ούτε το Σχέδιο Ανάν καταργούσε, αμφισβήτησε πρώτη η κυβέρνηση Τσίπρα το 2017, διά του τότε Έλληνα ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά, ο οποίος είχε δηλώσει στο Κραν Μοντανά ότι η Ελλάδα παραιτείται από εγγυήτρια δύναμη, καλώντας τις άλλες δύο χώρες να πράξουν το ίδιο. Ευφυής ελιγμός από τον τότε έλληνα ΥΠΕΞ που συνέβαλε σημαντικά και στο να φτάσει η διαπραγμάτευση στο πλαίσιο της πενταμελούς διάσκεψης στα πρόθυρα λύσης, με τον διπλωματικό σύμβουλο του Αλέξη Τσίπρα, Ευάγγελο Καλπαδάκη, παρόντα στο Κραν Μοντανά. Λύση δεν δόθηκε τότε, με κύρια ευθύνη του κύπριου προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, παρέμεινε όμως το λεγόμενο κεκτημένο Γκουτέρες, το οποίο επικαλείται ο σημερινός πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης, όπως και το ΑΚΕΛ για την επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών.
Ένα χρόνο μετά το Κραν Μοντανά, η κυβέρνηση Τσίπρα έλυσε το Μακεδονικό, με την ιστορική συμφωνία των Πρεσπών, 17 Ιουνίου 2018. Συμφωνία εθνικά επωφελή, στην οποία βρέθηκε απέναντι με πάθος και πρωτοφανή τοξικότητα η τότε αξιωματική αντιπολίτευση με ηγέτη τον Κυριάκο Μητσοτάκη και συνοδοιπόρους, δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ και κάποιους πρώην ΣΥΡΙΖΑ, εννοώ την Κωνσταντοπούλου και τον Λαφαζάνη.
Πολιτική τόλμη από τον Τσίπρα, κερδοσκοπία και εθνικός διχασμός από τον Μητσοτάκη. Αυτονόητη η απάντηση στο ερώτημα ποιον να εμπιστευτούμε στις ενδεχομένως επικείμενες εθνικές εκλογές.
*Ο Πάνος Τριγάζης είναι υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ
Ο Τσίπρας στην Κύπρο
