Την ώρα που η κυβέρνηση ετοιμάζεται να στήσει πανηγύρια για το «ιστορικό ρεκόρ» των 12,8 δισ. δολαρίων σε Ξένες Άμεσες Επενδύσεις το 2025 (ΟΟΣΑ), αν εξετάσουμε τι επενδύσεις είναι, τότε δεν μιλάμε για ανάπτυξη, μιλάμε για ξεπούλημα. Γιατί όταν ξύνεις λίγο κάτω από τα νούμερα, αποκαλύπτεται μια εικόνα που δεν έχει καμία σχέση με παραγωγική ανασυγκρότηση, καμία σχέση με νέες θέσεις εργασίας, καμία σχέση με βιομηχανική αναγέννηση. Αυτό που έχεις είναι αγοραπωλησίες παγίων, Real Estate και τραπεζικά πακέτα. Τίποτα περισσότερο.
1. Το 82% των «επενδύσεων» είναι μετοχές και όχι εργοστάσια. Από τα 12,8 δισ., τα 10,5 δισ. δολάρια είναι απλή απόκτηση μετοχικού κεφαλαίου. Δηλαδή ξένοι όμιλοι αγοράζουν έτοιμες ελληνικές επιχειρήσεις. Δεν χτίζουν, δεν παράγουν, δεν επενδύουν σε νέες μονάδες αλλά αγοράζουν και μεταβιβάζουν. Μετακινούν χαρτοφυλάκια που κυνηγούν αποδόσεις πάνω από 6%. Αν αυτό είναι «επενδυτικό θαύμα», τότε η λέξη έχει χάσει το νόημά της.
2. Real Estate και τράπεζες. Ο τομέας των υπηρεσιών απορροφά 59% έως 85% των συνολικών εισροών. Οι τράπεζες και οι ασφάλειες παίρνουν πάνω από 2,5 δισ. δολάρια. Το Real Estate μόνο του φτάνει τα 2,1 δισ. δολάρια το 2024, ενώ άλλο 1 δισ. μπαίνει σε ιδιωτικές δραστηριότητες ακινήτων. Και αυτό το παρουσιάζουν ως επενδυτική στρατηγική. Αλλά είναι φούσκα ακινήτων με κρατική ευλογία.
3. Η παραγωγή παραμένει εγκαταλελειμμένη. Την ώρα που μιλούν για «ισχυρή Ελλάδα», η μεταποίηση βρίσκεται μεταξύ 7% και 19% των επενδύσεων. Στον αγροτικό τομέα οι εισροές είναι ελάχιστες. Αν κάποιος ήθελε να καταστρέψει συστηματικά την πρωτογενή παραγωγή, δεν θα έκανε κάτι διαφορετικό. Πώς ακριβώς θα γίνει «παραγωγική ανασυγκρότηση» όταν κανείς δεν επενδύει στην παραγωγή;
4. Το απόθεμα ΞΑΕ. Παρά το «άλμα», το συνολικό απόθεμα ΞΑΕ στην Ελλάδα είναι μόλις 28% του ΑΕΠ (72 δισ. δολάρια το 2024). Για σύγκριση: Λουξεμβούργο: 300%, Ολλανδία και Ιρλανδία: 200%+. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν είναι «ελκυστικός επενδυτικός προορισμός». Είναι ευκαιρία για αρπαχτές.
Το αφήγημα της κυβέρνησης είναι «έρχονται επενδύσεις». Η αλήθεια είναι απλούστερη: Έρχονται αγοραστές, αρπακτικά. Αγοραστές που παίρνουν έτοιμες επιχειρήσεις, αγοράζουν ακίνητα, παρκάρουν κεφάλαια σε τράπεζες και φεύγουν όταν τελειώσει το πάρτι, χωρίς νέα παραγωγή, νέα βιομηχανία και χωρίς καμία νέα προοπτική.
Αν αυτό είναι το «μοντέλο ανάπτυξης» της χώρας, τότε δεν μιλάμε για ανάπτυξη. Μιλάμε για αποικιοποίηση της οικονομίας από funds και χαρτοφυλάκια που βλέπουν την Ελλάδα ως φθηνό οικόπεδο.
* Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια
