Τρία στα τρία το ΠΑΣΟΚ, και μια σταθερή σχέση με τη Ν.Δ. που αντέχει στον χρόνο… Έχουμε και λέμε: Προανακριτική για τον Λιβανό-Αραμπατζή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ… «Όχι» από το ΠΑΣΟΚ. Πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης για το σκάνδαλο των υποκλοπών και τη συγκάλυψή του… «Όχι» από το ΠΑΣΟΚ. Συμφωνία του ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ. για τον διορισμό των προέδρων στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και στον Συνήγορο του Πολίτη.
Την ίδια ώρα, προτιμά να συνδιοικεί τη ΓΣΕΕ με τη ΔΑΚΕ, ξελασπώνοντας για τα καλά τον Γιάννη Παναγόπουλο, που τελεί υπό δικαστική διερεύνηση, παρά να υπάρξει μια κεντροαριστερή συνεργασία στο ανώτατο συνδικαλιστικό όργανο εργαζομένων. Ενώ σταθερή και σε βάθος χρόνου είναι η συμφωνία σε κεφαλαιώδεις «μεταρρυθμίσεις», όπως το άρθρο 16. Παρά την -κατά καιρούς- πολεμική ρητορεία, τα δύο κόμματα συμφωνούν στις κεντρικές γραμμές χάραξης οικονομικής πολιτικής. Άλλωστε, ο Κυριάκος Πιερρακάκης προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ και τη διαΝΕΟσις και «διαπρέπει» ως υπουργός Οικονομίας της Ν.Δ.
Αλλά και ως προς τη στάση του απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Όλα τα προηγούμενα χρόνια το ΠΑΣΟΚ ευθυγραμμίστηκε πλήρως με την επιθετική αντιπολίτευση της Ν.Δ. για να καταλήξει -στην καλύτερη περίπτωση- σε μια γραμμή «ίσων αποστάσεων», για να αντιπαρέλθει έτσι τις βαρύτατες ευθύνες που μοιράζεται με τη Ν.Δ. για τη χρεοκοπία της χώρας και τα Μνημόνια.
Περασμένα μεν, ξεχασμένα όχι. Πόσο μάλλον όταν ακριβώς τα ίδια λάθη επαναλαμβάνονται ή, καλύτερα, οι ίδιες στρατηγικές επιλογές, παρά τις στεντόρειες δηλώσεις του Νίκου Ανδρουλάκη ότι δεν θα συνεργαστεί με τη Δεξιά.
Οι πολιτικές πράξεις αποκαλύπτουν τη στόχευση και, όπως φαίνεται, η συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ. θα είναι αναπόφευκτη. Εξάλλου, οι πολιτικές διαφορές τους ποτέ δεν ήταν τόσο ικανές για να επιβάλλουν κάτι διαφορετικό. Ενώ τα περισσότερα στελέχη του εποφθαλμιούν μία καρέκλα εξουσίας, όταν το σημιτικό ΠΑΣΟΚ (πλην Διαμαντοπούλου, που αναμένει) είναι εντός του κυβερνητικού σχήματος.
Επίσης, μια κυβερνητική συμφωνία Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τη συγκάλυψη των σκανδάλων διά παντός, όσων ακόμα δεν έχουν θαφτεί, αλλά και τη σίγουρη παραγραφή τους. Βλέπε Novartis...
Με ποια Δεξιά, όμως, θα συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚ; Με αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη που εναγκαλίζεται τόσο σφιχτά τους ακροδεξιούς της παραστάτες, ώστε να γίνονται κυβερνητικές πολιτικές μερικά από τα πιο συντηρητικά προτάγματα, με πιο χαρακτηριστική εφαρμογή στο προσφυγικό/μεταναστατευτικό.
Μια τέτοια στέρεη ταύτιση της Δεξιάς με τη Σοσιαλδημοκρατία είναι υπεύθυνη για την πλήρη απαξίωση της πολιτικής σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο. Γιατί, τι ποιο αντιπολιτικό από μια πολιτική που καταργεί τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε προγράμματα και ιδεολογικά πλαίσια για χάρη της εξουσίας.
Έτσι, απαξιώνεται πλήρως η έννοια της πολιτικής πράξης και καθιστά αδύνατη την οποιαδήποτε βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των μεσαίων και χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων. Και μένει ένα μόνο, ως ζητούμενο: Ποιος διασφαλίζει καλύτερα τη μακροημέρευση της εσαεί κερδοφορίας συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων που δρουν όλο και πιο ανεξέλεγκτα, όλο και πιο μαφιόζικα, καταργώντας στην πράξη κάθε έννοια κράτους.
Οι ανακατατάξεις στο πολιτικό τοπίο είναι δεδομένες με την εμφάνιση νέων κομματικών σχηματισμών. Το θέμα όμως είναι αν κάποιοι από αυτούς που φιλοδοξούν να εκφράσουν μια κοινωνική πλειοψηφία θα το πράξουν - και με ποιους όρους τελικά. Προς όφελος ή απέναντι στους αδύναμους; Θα υπάρξει φρένο στην οικονομική εκμετάλλευση και στο χάσμα των ανισοτήτων; Θα διασφαλιστεί η ποιότητα ζωής στους ανθρώπους, με ανθρώπινα δικαιώματα, δημόσια αγαθά, παιδεία, υγεία και αξιοπρέπεια για τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις;
Σε αυτό το ερώτημα οφείλουν να απαντούν οι πολιτικές δυνάμεις που εντάσσουν τον εαυτό τους στη λεγόμενη Κεντροαριστερά. Το πόσο πειστικά το απαντούν κάθε φορά, τους φέρνει ή τους απομακρύνει από την εξουσία, αλλά το κυριότερο από την ανάγκη των ανθρώπων για ένα μέλλον καλύτερο από την απλή επιβίωση του γνωστού ξεροκόμματου λουστραρισμένου σε pass.
