Θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση επιτέλους. Στην Ελλάδα η άσκηση της πολιτικής δεν υπόκειται στους νόμους που διέπουν ολόκληρη την υπόλοιπη κοινωνία (αφήνοντας βέβαια απέξω, για την οικονομία του λόγου, το πώς ερμηνεύονται και πώς εφαρμόζονται αυτοί οι νόμοι, κάτι που αποτελεί χαίνουσα πληγή στα σπλάχνα της κοινωνίας). Στην Ελλάδα άσκηση πολιτικής θα πει παράκαμψη των νόμων και των θεσπισμένων κανόνων προς χάριν είτε μεγάλων (έως πολύ μεγάλων) συμφερόντων είτε προς εξυπηρέτηση πληθώρας μικροσυμφερόντων που καλύπτουν όλο το φάσμα του ιδιωτικού και του δημόσιου βίου. Θα πρέπει λοιπόν να το πάρουμε απόφαση και είτε να καθίσουμε ήσυχα ήσυχα στ’ αυγά μας είτε να πράξουμε με στόχο την ανατροπή αυτής της κατάστασης.
Με το επιτελικό κράτος του Μητσοτάκη το πράγμα έφτασε στο απροχώρητο. Το βλέπουμε όχι μόνο στα σκάνδαλα που κατακλύζουν πια σαν χείμαρρος την πραγματικότητα, αλλά και στις πρακτικές επιπτώσεις τους. Από την κερδοσκοπική ακρίβεια μέχρι την παραλυτική αδιαφορία της κοινωνίας, αποτέλεσμα κόπωσης είτε από ατομικές ικανοποιήσεις είτε από γενικές ιδεοτυπικές απογοητεύσεις. Αποτέλεσμα; Ο καλπασμός της Ακροδεξιάς και των φασιστικών ιδεών. Η έκπτωση της πολιτικής, αυτής της ακρογωνιαίας λειτουργίας της Πολιτείας (κράτους και κοινωνίας δηλαδή), σε κιβδηλεία εξυπηρετήσεων εκ μέρους των λειτουργών της, χωρίς σχέδιο και σκοπό παρά μόνο την παραμονή στη διακυβέρνηση για προσπορισμό πλούτου εαυτών και ημετέρων (πατρόνων και εκλογέων), έχει επισωρεύσει τέτοια κρίσιμη μάζα που η εκρηκτική σχάση της θα διαλύσει τα πάντα. Ο χρόνος αυτή τη στιγμή κυλάει εναντίον μας.
Η γενική δυσνομία, με τη βαράθρωση των θεσμικών διαμεσολαβήσεων που αντικαταστάθηκαν από την «πολιτική διαμεσολάβηση» όπως ονομάζει το ρουσφέτι ο χυδαιόφρων και χυδαιοπώλης Άδωνης Γεωργιάδης, πνίγει τη Δημοκρατία, στην αποδοχή μια φρικιαστικής κανονικότητας. Και φυσικά ο Γεωργιάδης είναι απλώς ο τηλεβόας που εκφωνεί. Το πρόβλημα είναι ότι και η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία ασκούνται αποφασιστικά (με κάτισχνες εξαιρέσεις) από «Γκρούεζες». Οι οποίοι/ες αποφασίζουν την ανάλογη ποιότητα και της δικαστικής εξουσίας με τον διορισμό της ηγεσίας της. Το βλέπουμε με την παράκρουση ποικίλων όσων τραγικών αποφάσεων οι οποίες αναδεικνύουν τη δικαστική εξουσία στη μεγαλύτερη από «τις επτά πληγές του Φαραώ» που ροκανίζουν τα θεμέλια της Πολιτείας, αφού θεμελιώδης είναι ο εννοιολογικός εκτροχιασμός της Δικαιοσύνης με την τερατώδη συμμετοχή της στο έμπυο σύστημα «πολιτικών διαμεσολαβήσεων» που έχουν επιβάλει οι κατασκευαστές εκλογών οι οποίοι φέρουν τον ευφημιστικό όρο «πολιτικό προσωπικό».
Δεν είναι μόνοι τους φυσικά. Τους ακολουθεί λειχόμενο και αλυχτώντας ένα ποικιλώνυμο και πολυπληθέστατο τσίρκο βωμολόχων: των επαιτών που ορμούσαν σκυλοβρίζοντας αλλήλους στον βωμό για να αρπάξουν τα υπολείμματα της θυσίας - κι ο καθένας ας θεωρήσει τον εαυτό του σφάγιο. Αυτό το συνονθύλευμα ονομάζεται πολιτική σήμερα. Αν φέρουμε στο μυαλό μας την παρουσία του διαβόητου «Φραπέ» στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την πολιτική λεγόμενη συμπεριφορά στην ίδια επιτροπή του πολύπλαγκτου Μακάριου Λαζαρίδη, έχουμε νομίζω μια πολύ καθαρή εικόνα του προβλήματος.
Και ας μη ξεχνάμε ότι η Δυσνομία, από την Ελληνική Μυθολογία ακόμη, είναι η φοβερότερη και η πιο πιστή από τα αδέλφια της Άτης (τα υπόλοιπα είναι ο Πόνος, ο Λιμός, οι Μάχες και τα Ψεύδη), της θεάς που αναλάμβανε να επιτελέσει το έργο της Νέμεσης. Η οποία έρχεται όταν η ατασθαλία βλασταίνει οργιαστικά (άτη και θάλλω) και γίνεται ύβρις που γεννά συμφορές. Αυτό που ο Άδωνης Γεωργιάδης (ο άνθρωπος που μέσα σε τέσσερις φράσεις μπορεί να χωρέσει μια ολόκληρη θηριωδία) με ανατριχιαστική ψυχραιμία παρουσιάζει ως εξής: «Το ερώτημα είναι: το ρουσφέτι είναι κατ’ ανάγκη παράνομο; Πρέπει να έχει ποινικές κυρώσεις; Κατά τη γνώμη μου όχι. Είναι μέρος της πολιτικής κουλτούρας και δεν είναι πάντα αρνητικό». Το ότι αυτός ο άνθρωπος ονομάζει «πολιτική κουλτούρα» μια θεμελιώδη εκτροπή δεν είναι το ηθικά και πολιτικά χειρότερο. Το ότι βρίσκεται σε θέση υπέρτατου κριτή της δημοκρατικής νομιμότητας είναι.
Η εξαχρείωση έχει χτυπήσει κόκκινο. Και δεν είναι το κόκκινο της επανάστασης. Και οι καμπάνες που ακούγονται δεν είναι οι καμπάνες της νίκης. Το λέω γιατί κάποιοι μπορεί και να μπερδεύονται...
