«Εκ κακού κόρακος, κακόν ωόν»
Παροιμιώδης η... σολομώντεια φράση του δικαστηρίου των Συρακουσών τον 5ο π.Χ. αιώνα που δεν μπορούσε να βγάλει άκρη με τις δικανικές αντιμαχίες μεταξύ του ρήτορα Κόρακα και του μαθητή του Τεισία. Στα καθ’ ημάς λέγεται πιο απλά, «μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις». Και πιο απλά: «εκ στόματος κόρακος κρα εξελεύσεται», με συμπλήρωμα πολλές φορές «από το στόμα του γαϊδάρου, γκα». Τώρα πώς γίνεται ένα απότοκο του αβγού του φιδιού, που βέβαια διαπαιδαγωγήθηκε από δασκάλους Κόρακες του φασισμού, όπως ο Θάνος Πλεύρης (κατά περιφρονητική προς τους κυνηγημένους ανάθεση εντολής με το χαρτοφυλάκιο του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου), πώς γίνεται επαναλαμβάνω να βγάζει κάθε τόσο ένα κακόηχο «γκα», άλλοτε ρατσιστικής, άλλοτε φασιστικής, άλλοτε αναθεωρητικής και άλλοτε ακροδεξιάς στρεψοδικίας; Δεν είναι λογικό άλμα. Είναι η λογική συνέπεια της εξαμβλωματικής πολιτικής που ασκείται σήμερα από το επιτελικό κράτος του Κυριάκου Μητσοτάκη και του συμμοριτικού πολυπληθούς και ποικιλόμορφου περίγυρου που λεηλατεί τη χώρα. Το ότι σήμερα ο Θάνος Πλεύρης καταλαμβάνει υπουργικό θώκο είναι το αποτέλεσμα τερατογένεσης λόγω πολιτικής θαλιδομίδης η οποία χορηγείται ακατάπαυστα στον ελληνικό λαό, αλλά και σε πλείστες όσες πολιτικές δυνάμεις, ανεξαρτήτως των εκφωνήσεών τους, για δήθεν ανώδυνο τοκετό της ιστορίας, των συμπερασμάτων και των αναμονών που θα έπρεπε να έχουμε.
Δυστυχώς, ο Θάνος Πλεύρης εκφράζει τη βίαια πολιτική κανονικότητα μιας εποχής που όλο και πιο πολύ μοιάζει να πείθεται από τη σκέψη του Γκέμπελς, διατυπωμένη ήδη από το 1929, όταν έλεγε: «Ήρθε ο καιρός να φτιάξουμε έναν κόσμο όπου το 1789 δεν υπήρξε ποτέ». Αυτό μας λένε σήμερα ο εν λόγω και οι όμοιοί του: ότι το καθολικό μας πριν δεν υπήρξε ποτέ. Ότι από τα έργα και τις ημέρες της ιδεολογίας που πρεσβεύει και της πολιτικής της θηριωδίας που συνεχίζεται με άλλα μέσα (ας ρίξουμε μια ματιά με το τελευταίο επεισόδιο στη δίκη του εγκλήματος των Τεμπών...) δεν έσταξε ποτέ μια σταγόνα δάκρυ, μια σταγόνα αίμα και όλα τα άσχημα οφείλονται στην Αριστερά.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα ο Θάνος Πλεύρης χειροδίκησε και πάλι εναντίον της Ιστορίας και κλότσησε τις σορούς των ιερών νεκρών της Καισαριανής, φτύνοντας τα εξής σε κομματική εκδήλωση της Ν.Δ.: «Δεν πρέπει ούτε να σεβόμαστε ούτε να τιμούμε τους αγώνες της Αριστεράς. Οι αγώνες της Αριστεράς ήταν πάντοτε εις βάρος του έθνους, ήταν αντίθετες με το καλό της πατρίδας».
Ας δούμε όμως ένα μόνο παράδειγμα, «για του λόγου το αληθές»: Ο φοβερός λιμός του 1941-42 στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ελλάδα που στοίχισε τουλάχιστον 300.000 νεκρούς και περίπου 1.500.000 με σοβαρές ασθένειες δεν ήταν τυχαίος. Ήταν ναζιστική επιλογή για στρατηγική πείνας με σκοπό τη μείωση του πληθυσμού, εφαρμογή της διαστροφικής έμπνευσης του Γκέμπελς για καταστροφή της καθημερινότητας. Τη στρατηγική αυτή του ολέθρου υπηρέτησε αυτοβούλως ο πολιτικός πρόγονος του Πλεύρη στρατηγός Καβράκος, ως γενικός διευθυντής της Πανελλήνιας Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών, ιεραρχικά υπαγόμενης στο υπουργείο Επισιτισμού. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που παρέδωσε την Αθήνα στους Ναζί μέσα σε ένα καφενείο και είναι ο ίδιος επίσης που το 1935, ως στρατοδίκης, καταδίκασε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Νικόλαο Πλαστήρα. Πάντοτε για το καλό του έθνους και της πατρίδας.
Στον αντίποδα η μεγαλειώδης «μάχη της σοδειάς», Ιούνιος-Ιούλιος του 1944, που έδωσαν και κέρδισαν οι αγρότες της Θεσσαλίας υπό την προστασία και την καθοδήγηση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με το άψογο στρατηγικό σχέδιο που είχε επεξεργαστεί το Γενικό Επιτελείο του ΕΛΑΣ. Οι Ναζί και οι συνεργάτες τους νόμιζαν ότι θα επαναλάβουν την κλοπή όπως στην Ουκρανία, αλλά δεν...
Λεπτομέρεια: Είχε προηγηθεί η μάχη της σποράς το φθινόπωρο του 1943. Με όλα τα μέσα. Για να κινηθούν τα παλαιολιθικά τρακτέρ, οι άντρες του ΕΛΑΝ βουτούσαν στη θάλασσα και έβγαζαν το πετρέλαιο από τα βυθισμένα πλοία. Για το κακό της πατρίδας και του έθνους.
Συμπέρασμα: Ας αναλάβουν τις ευθύνες τους αυτοί που πρέπει, γιατί αλλιώς με αυτόν τον Πλεύρη θα κοιμόμαστε.
