«Λευτεριά, Λευτεριά, σχίζει, δαγκάνει/
τους ουρανούς το στέμμα σου. Το
φως σου/ χωρίς να καίει τυφλώνει
το λαό σου».
Κώστας Καρυωτάκης, «Στο άγαλμα της Ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο»
Τραγικά ευθύβολος ο ποιητής (1896-1928), φτάνει ως τις μέρες μας πλέοντας πάνω στον καινούργιο ποταμό αίματος που τρέχει ορμητικός από της πύλες της Κόλασης που για 230 περίπου χρόνια κρατούν ορθάνοιχτες οι ΗΠΑ. Αυτή τη φορά, στη Μέση Ανατολή με επίκεντρο το Ιράν. Με άξιο συμπαραστάτη στο φονικό το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ. Και με συνένοχο, φυσικά, ολόκληρο τον «πολιτισμένο κόσμο» (τιμητική εξαίρεση η Ισπανία), στον οποίο με τη μεγαλύτερη χαμέρπεια δουλικού συμμετέχει η Ελλάδα. Όχι η Ελλάδα των Ελλήνων, αλλά η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, του πιο «πιστού και προβλέψιμου συμμάχου» των Ηνωμένων Πολιτειών». Και του Νίκου Δένδια (μαζί, βέβαια, με όλη την πολυάριθμης βιοποικιλότητας εμετική αθλιότητα που τους πλαισιώνει και τους στηρίζει) που ονειρεύεται φέρετρα στα οποία πρέπει να εθιστεί ο ελληνικός λαός όπως «είναι εθισμένος ο αμερικανικός». Ανατριχιάζεις και μόνο να σκεφτείς πόση εμποροπανήγυρη θανάτου, πόσο πατριδεμπόριο λαθραίας Ιστορίας κρύβεται σ’ αυτή την αντίληψη, σ’ αυτή τη σφαγιαστική βαρβαρότητα της «σωστής πλευράς της Ιστορίας», όπως ονομάζεται σήμερα ο όλεθρος από την κτηνωδία της πολιτικής ορθότητας. Από την κτηνωδία που επιβάλλει ο «πορτοκαλί παράγοντας» του μεταπολιτικού φασισμού Ντόναλντ Τραμπ. Ένας Πρόεδρος για τον οποίο ο Χακίμ Τζέφρις, Αφροαμερικανός ηγέτης της δημοκρατικής μειοψηφίας στο Κογκρέσο, έχει δηλώσει με μια ευκρίνεια που δεν επιδέχεται ουδεμία παρερμηνεία τα εξής: «Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένα ελεεινό, σαλεμένο και άθλιο παράσιτο».
Ε, μ’ αυτό το «ελεεινό, σαλεμένο και άθλιο παράσιτο» τρέχουν να συνταχθούν οι εθισμένοι, από τις οικογενειακές τους καταβολές, στην οσφυοκαμψία και στην προσοδοφόρα επίκυψη στον ισχυρό, γόνοι των τζακιών που χτίστηκαν με τα υλικά κατεδαφίσεως της ζωής εκατοντάδων χιλιάδων -για να μην πω εκατομμυρίων σε μήκος χρόνου- Ελλήνων. Τρέχουν να συνταχθούν αυτοί που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε τόπο «που παιδεύει τα δροσερά Ελληνόπουλα και ανεμίζει τους αμέτρητους γραικύλους» (Καρούζος).
Και επειδή ο Τραμπ δεν είναι μόνος σ’ αυτή την τερατώδη θανατοπολιτική αλλά συνεπιβάτης στο αεροπλανοφόρο της θηριωδίας ανεξέλεγκτου αλλά και μάταιου πλούτου, και επειδή όλοι αυτοί αρέσκονται στον παραλογισμό των αριθμήσεων για έναν κόσμο από τη φύση του αναρίθμητο, ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποιους αριθμούς της «σωστής πλευρά της Ιστορίας»:
Από το 1798 μέχρι το 1990 έχουν αναγνωριστεί από το Κογκρέσο 469 επεμβάσεις των ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο, με φρικιαστική προτίμηση σχεδόν όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής και μεγάλο μέρος της Αφρικής, αν και μόνο 11 φορές κήρυξαν επίσημα τον πόλεμο σε πέντε μόνο διαφορετικούς πολέμους. Μόνο, επίσης, από τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν 200 στρατιωτικές επεμβάσεις και 81 παρεμβάσεις σε εκλογές και με πραξικοπήματα. Μεταξύ τους και η χούντα των συνταγματαρχών που έφερε την (συνεχιζόμενη) τραγωδία της Κύπρου.
Επίσης: Το Πρόγραμμα Στρατιωτικής Παρέμβασης στο Κέντρο Στρατηγικών Μελετών του Πανεπιστημίου Tufts (που τελείωσε ο Κώστας Καραμανλής ο νεότερος) έχει τεκμηριώσει 500 διεθνείς επεμβάσεις από το 1776 με σχεδόν το 60% μεταξύ 1950-2017. Να σημειώσουμε επιπροσθέτως ότι πάνω από το ένα τρίτο αυτών των αιματοβαμμένων επεμβάσεων έγιναν μετά την πτώση των Δίδυμων Πύργων στις 11/9/2001. Μόνο οι σφαγές που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ από τότε μέχρι σήμερα είχαν 4,5-4,7 εκατομμύρια νεκρούς στο πεδίο και έμμεσους. Επίσης, προκάλεσαν 38 εκατομμύρια πρόσφυγες και εσωτερικούς εκτοπισμένους. Αυτός ο αριθμός αφιερώνεται εξαιρετικά στους πατριδοκάπηλους τύπου Πλεύρη, Γεωργιάδη, Σαμαρά και στους πατριδοφασίστες που τους ακολουθούν. Το οικονομικό κόστος (φρικώδες «όφελος» για κάποιους) των μετά το 2001 πολέμων ανέρχεται σε 8 τρισ. δολάρια. Αυτοί είναι οι αριθμοί της Κόλασης. Τόσο ασύλληπτοι που μπροστά τους μοιάζουν κανιβαλικό πταίσμα οι 1.600 νεκροί, σύμφωνα με το Reuters, από την έναρξη της καινούργιας σφαγής στο Ιράν και στη Μέση Ανατολή.
Και πολύ φοβάμαι ότι σ’ αυτά τα εκατομμύρια φέρετρα είμαστε όλοι μας εθισμένοι.
