Η σκιά του πολέμου πέφτει πάνω στην ημέρα για τα δικαιώματα των γυναικών. Λίγο παράταιρο μοιάζει να μιλάς για δικαιώματα στον όλεθρο του πολέμου. Όταν καταργούνται όλα, με πρώτο στη λίστα το Διεθνές Δίκαιο και το δικαίωμα στη ζωή. Όταν διαγράφονται από τον παγκόσμιο χάρτη οικογένειες, γειτονιές, πόλεις… και την ίδια ώρα αυτό παρουσιάζεται ως αναγκαίο κακό…
Ως μια δήθεν αναπότρεπτη νέα κατάσταση με την οποία όλες και όλοι πρέπει να συμβιβαστούμε. Να συμβιβαστούμε με τι; Με την καθολική απώλεια; Με τον θάνατο, τους βιασμούς και τα βασανιστήρια, με πρώτα θύματα στη λίστα να είναι πάντα γυναίκες και παιδιά;
Να συμβιβαστούμε, άραγε, με τη φρίκη που άνοιξε την πόρτα ο Τραμπ και το Ισραήλ και απειλεί να μετατρέψει ολόκληρο τον πλανήτη σε μια εμπόλεμη ζώνη; Ωστόσο, οι καλοθελητές της δημόσιας σφαίρας και ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της δεξιάς κυβέρνησης και αντίστοιχων της Ε.Ε. υπερασπίζονται τα εμπρηστικά πολεμικά αφηγήματα που δήθεν νομιμοποιούν άλλο έναν πόλεμο και μιλούν για «τους μουλάδες», χαρακτηρίζοντας ολόκληρο λαό από την ηγεσία του. Και επικροτούν έτσι βομβαρδισμούς σε πόλεις, σχολεία, νοσοκομεία. Βομβαρδισμούς όπως αυτόν στο σχολείο όπου σφαγιάστηκαν τουλάχιστον 168 μαθήτριες.
Η λογική δοκιμάζεται, όταν ένα από τα βασικά επιχειρήματα των Δυτικών για να αιτιολογήσουν τη φρίκη και αυτού του νέου πολέμου είναι «το καθεστώς του Ιράν». Τα ανύπαρκτα δικαιώματα των γυναικών και οι ανύπαρκτες ελευθερίες των πολιτών. Λες και, σκοτώνοντάς τους, τα δικαιώματά τους αποκαθίστανται…
Φυσικά και η θέση των γυναικών στον δυτικό κόσμο είναι πολύ καλύτερη. Τίποτα, όμως, δεν χαρίστηκε. Κερδήθηκαν με αγώνες κοινωνικούς και συχνά αιματηρούς· γι’ αυτό άλλωστε και η καθιέρωση της 8ης Μάρτη. Τα θεοκρατικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής συντηρούνται επί δεκαετίες -με τις ευλογίες και τη στήριξη των ΗΠΑ και κάποιων ευρωπαϊκών χωρών- για να εξυπηρετούν τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντά τους. Αποτελεί μόνο φτηνή προπαγάνδα (για να μην πω ανέκδοτο) αυτές τις θλιβερές ώρες να βγαίνει ο Τραμπ ως υπέρμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ειδικά των γυναικών.
Άραγε, η κατάργηση των αμβλώσεων που προωθεί η Alt Right και η νεοσυντηρητική Δεξιά σε όλο τον δυτικό κόσμο είναι υπέρ της ελευθερίας των γυναικών; Η καταδίκη σε μόνιμη φτώχεια, η έλλειψη περίθαλψης των γυναικών που αδυνατούν λόγω της ανεργίας να βρουν δουλειά, είναι σαφέστατα μια ελευθερία του καπιταλισμού ή μήπως ο δυτικός κόσμος σταμάτησε τις γυναικοκτονίες, τους βιασμούς, τις κάθε είδους κακοποιήσεις εις βάρος των γυναικών…
Όχι, δεν εξισώνω. Απλώς, δεν πρέπει να ξεχνάμε, μέσα στην πολεμική προπαγάνδα, ότι τα νομιμοποιητικά αφηγήματα που επικαλείται κάθε εισβολέας, πόσο μάλλον σε μια ιμπεριαλιστική εισβολή σαν αυτή της Αμερικής και του Ισραήλ στο Ιράν, δεν γίνεται να αποτελούν άλλοθι για νέες δολοφονίες παιδιών και γυναικών. Για τα νέα θύματα που προστίθενται στον βαρύ φόρο αίματος που πληρώνουν κατά κόρον οι -κάπως περιφρονητικά- λεγόμενοι «άμαχοι»…
Ο φόρος αίματος είναι βαρύς και τον πληρώνουν πάντα οι πιο αθώοι. Ενδεικτικά και μόνο, με βάση τα στοιχεία του ΟΗΕ, οι γυναίκες και παιδιά αποτελούν περίπου το 70% των νεκρών στη Γάζα από την επίθεση του Ισραήλ. Και αυτό είναι μόνο μια αποτύπωση γιατί η φονική πραγματικότητα και ο όλεθρος των πολέμων είναι δύσκολο να καταγραφούν.
Τα πρώτα θύματα, άλλωστε, και αυτής της εισβολής ήταν παιδιά και μάλιστα κορίτσια… Ο Μινώταυρος του πολέμου δεν χορταίνει… με τη Δύση να τρώει όχι μόνο τα δικά της παιδιά, αλλά να απειλεί με εξόντωση κατά προτεραιότητα τα θηλυκά πλάσματα του πλανήτη.
