Όσο μεγαλώνει κανείς, λένε, ωριμάζει. Και αυτό είναι μια ακριβής περιγραφή για το τι σηματοδοτεί η ηλικία των ανθρώπων όσο περνούν τα χρόνια.
Κάθε ηλικία αποκτά δε και μία διαφορετική υφή, η οποία παρεμπιπτόντως δεν περιορίζεται μόνο στη διαφορετικότητα της υφής αλλά και στη γεύση και εντέλει και στο βάρος.
Όσο περνούν τα χρόνια, βλέπετε, το βάρος των ανθρώπων αυξάνεται. Στην αρχή ως φυσική εξέλιξη της ζωής, αφού ψηλώνοντας μεγαλώνει και το βάρος· κι έπειτα από το φαΐ και την πτώση της δραστηριότητας που ακολουθεί συνήθως τους ανθρώπους εξαιτίας της καθιστικής ζωής. Είτε αυτή περιορίζεται στην καθιστική εργασία ενός γραφείου είτε στα στενά καθίσματα των μεζεδοπωλείων και του αλκοόλ.
Ο περιορισμός, πάντως, όπως αποδεικνύεται από το παραπάνω, είναι αναπόσπαστο μέρος της ωρίμανσης των ανθρώπων όπως και η αύξηση του όγκου τους.
Κάθε ηλικία έχει από μόνη της και διαφορετική βαρύτητα.
Για παράδειγμα, στα 10 έτη κάποιου οι απαιτήσεις της ζωής είναι μεν αυξημένες, αλλά ταυτόχρονα είναι σε διαχειρίσιμα επίπεδα, στο μέτρο πάντα του δυνατού. Όπως κάπως συμβαίνει και με τα χαρτονομίσματα επίσης. Με ένα δεκάρικο κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει πως είναι πλούσιος, αλλά και άφραγκος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Μπορείς να προμηθευτείς προϊόντα για τις βασικές σου ανάγκες, οι οποίες εκ των πραγμάτων είναι περιορισμένες.
Έπειτα έρχεται το εικοσάρικο. Το εικοσάρικο, πάλι, δεν είναι ένα χαρτονόμισμα ειδικού βάρους που μπορείς να πεις πως θα σου λύσει τα προβλήματα. Θα σου καλύψει τις άμεσες ανάγκες που είναι οπωσδήποτε αυξημένες σε σχέση με σχέση με αυτές των 10 ετών. Θα σου αφήσει στην τσέπη και κάποια ρέστα, όπως συμβαίνει και με τους 20χρονους που είναι μεν απελευθερωμένοι από τις στοιχειώδεις δεσμεύσεις, αλλά πάντα θα πρέπει να έχουν στο πίσω μέρος τους μυαλού τους πως πρέπει να μεριμνήσουν να αβγατίσουν τα χρήματά τους για τις ανάγκες που έρχονται. Είναι και τα λεγόμενα ρέστα αυτά.
Στα 30 χρόνια τα πράγματα είναι λίγο πιο σύνθετα. Αυτό αποδεικνύεται εύκολα από το γεγονός ότι δεν υπάρχει ένα χαρτονόμισμα των 30. Έτσι και στα 30 χρόνια θα πρέπει να κάνεις διάφορους συνδυασμούς προκειμένου να ανταποκριθείς. Αλλά έχει, παράλληλα, και μεγαλύτερο βαθμό ευελιξίας. Μπορείς είτε να λειτουργείς σαν 10χρονος που τα θέλει όλα δικά του ή που κάνει ό,τι του λένε διαφωνώντας μεν, αλλά το κάνει, είτε μπορεί να κάνει ό,τι του λένε σε κάποιον βαθμό αλλά ταυτόχρονα να αποφασίζει για αυτά που τον αφορούν, έχοντας όμως πάντα υπόψη πως σύντομα θα πρέπει να ανταποκριθεί σε μία σειρά προκλήσεων. Και να ’σου πάλι τα λεγόμενα «ρέστα».
Στην ηλικία των 40 ετών τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Αφενός, όπως και στα 20 χρόνια ζωής, υπάρχει κάποιος βαθμός ελευθερίας μιας και σύμφωνα με τον νόμο των χαρτονομισμάτων μπορείς απλά με δύο εικοσάρικα να κλείνεις τις δουλειές σου, να σου μένουν και μερικά ρέστα, αλλά κυρίως εξαιτίας των αυξημένων υποχρεώσεων, επαγγελματικών και προσωπικών, στο τέλος της ημέρας αποδεικνύεται πως και τα ρέστα είναι λιγότερα και η πλάστιγγα βαραίνει προς τα δύο εικοσάρικα για να είναι και τα προβλήματα λιγότερα.
Εκεί που τα πράγματα αλλάζουν όμως είναι στα 50. Διότι εδώ αυξάνονται οι επιλογές και οι συνδυασμοί. Μπορεί να συμπληρώνεις τα 50 με δύο εικοσάρικα, που σημαίνει και όνειρα για το μέλλον και κάτι ψιλά σε ρέστα και να ρίχνεις και ένα δεκάρικο στο παιχνίδι γιατί, όπως και να το κάνουμε, τα 50 είναι τα έτη που ύμνησε ο Γιώργος Ζαμπέτας.
Επίσης, μπορείς να συμπληρώσεις τα 50 με πέντε δεκάρικα και να εξυμνήσεις την ηλικία που μεγαλούργησε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας.
Γενικά στα 50 μπορείς να κάνεις ό,τι σου καπνίσει, αρκεί να κόψεις το κάπνισμα γιατί το πενηντάρικο είναι στιβαρό ως χαρτονόμισμα, αλλά ως ηλικία χρήζει και μίας σχετικής προσοχής.
Όπως συμβαίνει, δηλαδή, και με το σύνταγμα και την αναθεώρησή του κατά κάποιον τρόπο.
