Ακόμα 15 μετανάστες νεκροί το βράδυ της Τρίτης 3/2/2026 στη θαλάσσια περιοχή Μερσινιδίου Χίου. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές οι πληροφορίες είναι συγκεχυμένες. Κάποιες μιλούν για διεμβολισμό του ταχύπλοου από σκάφος του Λιμενικού και κάποιες άλλες ότι έπεσαν πυροβολισμοί. Αν επιβεβαιωθούν, απλώς θα κάνουν τη φρίκη μεγαλύτερη. Και φυσικά ο πρότερος ανέντιμος βίος του ελληνικού κράτους (και μόνο να σκεφτεί κανείς την Πύλο, τα Τέμπη, τη Βιολάντα) ουδόλως καθησυχάζει ότι και σ’ αυτή η υπόθεση δεν θα γίνει προσπάθεια... υγειονομικής ταφής.
Έχασαν τη ζωή τους 11 άνδρες και 4 γυναίκες. Τραυματίστηκαν άλλοι 24: 7 άνδρες, 6 γυναίκες, 8 κορίτσια και 4 αγόρια. Δύο έγκυες γυναίκες έχασαν τα έμβρυα που κυοφορούσαν. Φυσικά δεν αναμένεται να κουνηθεί βλέφαρο από όσους εναντιώνονται στις αμβλώσεις. Δεν ανήκουν στο πεδίο της ιερής τους οργής όσοι ξεμπαρκάρουν στις ακτές δυσφημώντας τον τουρισμό μας, «ντυμένοι με ασιατικά κουρέλια και με αμερικανικά πουκάμισα» όπως γράφει ο μέγας ποιητής των λέξεων και της εικόνας Πιερ Πάολο Παζολίνι στο ποίημά του «Προφητεία» (μετ. Ανδρέας Ριζιώτης).
Δεν πρόκειται για περιστατικό. Πρόκειται για συνεχή φρίκη, μια τραγωδία διαρκείας, συνεχές έγκλημα παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου, που κλείνει τον δρόμο στη ζωή σκορπίζοντας τον όλεθρο. Ένα έγκλημα που η ελληνική κυβέρνηση τηρεί με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Κι έτσι, άλλα 15 αθώα ανθρώπινα πλάσματα δεν θα μολύνουν την ανεπίληπτη απανθρωπιά του πολιτισμού μας, του πολιτισμού της Ευρώπης και δεν θα ταράξουν τον ύπνο των νοικοκυραίων. Άλλωστε ο νυν (τι περιφρόνηση προς κάθε έννοια δικαίου) ακροδεξιός υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Πλεύρης από το 2011 -σύμβουλος τότε του, ούνα φάτσα ούνα ράτσα, υπουργού Υγείας Άδωνη- δήλωνε πως η «φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες και, για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί». Καταχειροκροτήθηκε τότε στην εκδήλωση του περιοδικού Patria...
Δεν ήταν ο μόνος φυσικά. Τρία χρόνια αργότερα, όταν έγινε το ναυάγιο στο Φαρμακονήσι όπου έχασαν τη ζωή τους (τους στέρησαν τη ζωή, καλύτερα) οκτώ μανάδες και τρία παιδιά, ο τότε υπουργός Ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης δήλωνε αποτρόπαια (ξεσηκώνοντας την αντίδραση ακόμα και του συγκυβερνώντος ΠΑΣΟΚ): «Δεν μπορούν όλα αυτά να αποτελέσουν αντικείμενο χαζής εκμετάλλευσης, δεν πιστεύω ότι κανείς θέλει να ανοίξουμε τις πύλες και όλοι οι μετανάστες να απολαμβάνουν ασύλου στη χώρα». Γιατί, βλέπεις, ήταν μια απόλαυση η Μόρια και η Μαλακάσα και τα πετροβολημένα παιδιά για να μην βγουν από τα λεωφορεία και τα πογκρόμ από τους ευυπόληπτους φασίστες στα νησιά. Βέβαια, η Ελλάδα καταδικάστηκε για το Φαρμακονήσι τον Ιούλιο του 2022 από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αλλά μικρό το κακό. Για ακόμα μια φορά ατιμάστηκε μια ολόκληρη χώρα, αλλά ευτυχώς ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, ο ελληνικός τουρισμός και ο διαφωτισμός μαζί παρέμειναν αλώβητοι.
«Αυτοί» δεν έφτασαν ποτέ στα ακρογιάλια μας. Και όπως θα πει πάλι ο Παζολίνι υμνώντας τους: «Αυτοί πάντα ταπεινοί/ αυτοί πάντα αδύναμοι/ αυτοί πάντα φοβισμένοι/ αυτοί πάντα κατώτεροι/ αυτοί πάντα υπήκοοι/ αυτοί πάντα μικροί/ αυτοί, που δεν θέλησαν ποτέ να γνωρίσουν,/ αυτοί που είχαν μάτια μόνο για να παρακαλούν,/ αυτοί που έζησαν σα δολοφόνοι κάτω από τη γη,/ αυτοί που έζησαν σα ληστές/ στο βάθος της θάλασσας,/ αυτοί που έζησαν σαν τρελοί στη μέση του ουρανού (...)».
Γι’ αυτούς μιλάμε. Γι’ αυτούς «που προσαρμόστηκαν/ σ’ ένα κόσμο κάτω από τον κόσμο». Αυτούς οδηγούν στον κάτω κόσμο οι Πλεύρηδες και οι (να τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη) Γεωργιάδηδες και οι Μητσοτάκηδες και οι Τραμπ και όλος ο συρφετός των ανθρωποφάγων. Με μέθοδο και αταλάντευτο κανιβαλισμό. Από Φαρμακονήσι σε Πύλο και από Πύλο σε Χίο. Και σε Μεσόγειο και σε ΗΠΑ και παντού.
«Αχ για πόσο ακόμα, εργάτη του Μιλάνου,/ θα αγωνίζεσαι μόνο για τον μισθό;» αναρωτιέται ο Παζολίνι. «Δεν το βλέπεις πως ετούτοι εδώ θα σε λατρέψουν;».
Για πόσο ακόμα δεν θα βλέπουμε πως οι νεκροί της Χίου και της Βιολάντα στον ίδιο ομαδικό τάφο είναι πεταμένοι;
