Η Έπη μαζί με το Μάνο, ξεκίνησε τον Δεσμό, το 1971, στην αρχή της λεωφόρου Συγγρού στο νούμερο 4. Η περιοχή, τότε, θεωρείτο απόκεντρη για το εγχείρημα, καθώς όλες οι αίθουσες τέχνης ήταν συγκεντρωμένες μεταξύ Συντάγματος και Κολωνακίου. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, η Έπη κατέστησε αυτόν τον χώρο κέντρο για τη σύγχρονη ελληνική τέχνη. Συγκέντρωσε την πλειονότητα των καλλιτεχνών που διερευνούσαν τα νέα εικαστικά ιδιώματα και τις αντίστοιχες έννοιες. Η λειτουργία / δραστηριότητα του χώρου, προσδιορίστηκε ανεξίτηλα από τη δυναμική προσωπικότητα της Έπης: πολύπλευρη, ενθουσιώδης, τελειοθήρας, με διαίσθηση, φαντασία, αλλά και γνώση του αντικειμένου, μιας και η ίδια ήταν καλοτεχνίτησα.
Κάθε Δευτέρα βράδυ, συγκεντρώνονταν στον Δεσμό όλη η “ψαγμένη” Αθήνα, καλλιτέχνες, θεωρητικοί, εκδότες, μουσικοί, ανάμεσα τους ο Αλέκος Ξύδης, ο Ορέστης Δουμάνης, η Μαρία Κοτζαμάνη, ο Ιόλας, ο Νανάκος Παπαιωάννου, η Μαρία Μαραγκού, νεαρή φοιτήτρια τότε, για κουβέντα, κρασί και μακαρονάδα.
Ρένα Παπασπύρου, ομότιμη καθηγήτρια της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών
