Το 35ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών - «Ναπολέων Λαπαθιώτης», για το οποίο έχουν γραφτεί τόσα κείμενα στο περιοδικό «Παιδεία και Κοινωνία», κινδυνεύει με υποβιβασμό και κλείσιμο. Η αθέτηση της διεύρυνσης των ορίων από τον Δήμο Αθηναίων, κατόπιν απόφασης που είχε ληφθεί το 2013 και δεν υλοποιήθηκε, η κακή διοίκηση τα τελευταία δυο χρόνια που βρισκόταν σ' αντιπαράθεση με την παιδαγωγική, η άνιση κατανομή των παιδιών στα τρία κοντινότερα σχολεία, όπου δυσανάλογα είχαμε λίγα παιδιά με μεγάλες τάξεις και μικρές τάξεις με πολλά παιδιά, η παρελκυστική πολιτική των πλαϊνών σχολείων και η κατάταξή του μειοδοτικά σ' ένα σχολείο μεταναστών και προσφύγων, η σκληρή μετανάστευση από την Αθήνα για άλλες περιοχές καθώς και ο αποτυχημένος εξευγενισμός στο κέντρο της Αθήνας, όπου η οικογένεια επιλέγει το κέντρο για την ίδια αλλά όχι το σχολείο της γειτονιάς για το παιδί της, είχε ως αποτέλεσμα την πτώση του αριθμού των παιδιών. Τα παιδιά που έχει το σχολείο είναι 71 και η τάση είναι ανοδική τα τελευταία δύο χρόνια με πρόβλεψη του χρόνου να είναι 80. Οι εισηγήσεις να κλείσει γίνονται από το 2011 και φέτος λίγο πριν απέλθει από τα καθήκοντά της η προηγούμενη Διευθύντρια της Α' Διεύθυνσης Π.Ε. Αθηνών, κα Δήμητρα Χατζημανώλη, στις 18/1/2016 εισηγήθηκε τον υποβιβασμό του από 6/θεσιο σε 4/θεσιο, το οποίο σημαίνει κλείσιμο. Ο μικρός αριθμός παιδιών ακόμη και για τα αντανακλαστικά του κινήματος σημαίνει το ίδιο: είναι μοιραίο να κλείσει. Όμως ακόμη και στη νεοφιλελεύθερη εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ το όριο είναι 75 παιδιά! Ακόμη και στη πιο ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική στις επιχειρήσεις το παθητικό λίγο χρόνων δεν είναι αιτία να σταματήσει η οικονομική δραστηριότητα. Στην εκπαίδευση γιατί σκεπτόμαστε ακόμα πιο νεοφιλελεύθερα; Τι να συζητάμε! Ένα σχολείο της γειτονιάς είναι ανοιχτό έχει ή δεν έχει παιδιά, ακριβώς γιατί τα περιμένει. Όλα τα γειτονικά σχολεία μπορούν να συνεργήσουν σ' έναν αγώνα θέλησης να μην παραβιάζουν τα όρια για να έχουν όλα τα σχολεία παιδιά. Εξάλλου, αυτό που μετρά είναι η παιδαγωγική κι όχι η διοίκηση. Τα πολλά τετραγωνικά της τάξης (60 τ. μ.), η αρχιτεκτονική του κτιρίου, έργο του Νικολάου Μητσάκη το 1932, τα σχεδόν ανύπαρκτα ατυχήματα, η προσβασιμότητα ακόμα και για τα παιδιά που έχουν κινητικές δυσκολίες και η άμεση σχέση με την κοινότητα, είναι μερικά από τα πλεονεκτήματα αυτού του σχολείου. Τα δίκτυα και οι σχέσεις που έχει αναπτύξει με φορείς τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια είναι ένα δημόσιο νόημα παιδιών και ενηλίκων που δύσκολα χτίζεται από την αρχή. Η πολιτική βούληση μένει, να διορθωθεί το προηγούμενο έγγραφο και να δοθούν πιο πολλά παιδιά στο σχολείο μέσα από την αναψηλάφηση των ορίων. Εκτός αν είμαστε μπροστά σε κάτι που δεν ξέρουμε μεταξύ του Δήμου Αθηναίων και του Υπουργείου Παιδείας. Και το σχολείο να κάνει έναν αγώνα, συνεχίζοντας την παράδοση που είχε και σταμάτησε βίαια, να είναι ανοιχτό μέσα / έξω στην κοινότητα και μετά αφότου αποφασιστεί να μην κλείσει.
ΠκΚ
