Για δεύτερη φορά με Κυβέρνηση της Αριστεράς παρακολουθήσαμε μαθητική παρέλαση. Την πρώτη στις 25 Μαρτίου παρουσία του δικού μας σ. Υπουργού, την δεύτερη στις 28 Οκτωβρίου, πρώτα στη Θεσσαλονίκη παρουσία του σ. Αναπλ. Υπουργού Εξωτερικών, με υμνητική μάλιστα δήλωση... και στη συνέχεια στην Αθήνα, μπροστά στον νέο σ. Υπουργό Παιδείας.
Καλό είναι, αν πραγματικά το κόμμα αποτελεί την Αριστερή Συνείδηση της Κυβέρνησής μας, όπως αναφέρει η απόφαση της Κ.Ε., να θυμίσουμε ότι η θέση του κόμματος για το θέμα των φασιστικής έμπνευσης μαθητικών παρελάσεων, που καθιέρωσε το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, είναι αρνητική, ρητά και επανειλημμένα διατυπωμένη.
Θέση σύμφωνη, άλλωστε, με όλες τις παιδαγωγικές απόψεις που θεωρούν τις παρελάσεις αρχαϊσμούς μιλιταριστικού τύπου. Η πρόθυμη αποδοχή τους από τους μαθητές/-τριες παραπέμπει μόνο στο ότι η όλη προετοιμασία και η κατάληξη γίνεται ‘έξω' από το καγκελόφραχτο σχολείο, με όρους ιλαρότητας ενός παιχνιδιού.
Απέναντι σ' αυτή την πραγματικότητα, η επεξεργασμένη θέση του ΣΥΡΙΖΑ αντιπροτείνει την ουσιαστικοποίηση των εθνικών γιορτών στη βασική εκπαίδευση, με πρωταγωνιστές/ δημιουργούς τους ίδιους τους μαθητές/-τριες, μέσα από αναλύσεις, θεατρικά και άλλα δρώμενα, δεμένα με την τοπική ιστορία, προφανώς, και ‘έξω' από το σχολείο και με ‘παιγνιώδη' διδακτική προσέγγιση, Τέτοιοι όροι θα δημιουργούν κριτικά στοιχεία θετικής βίωσης της σημασίας, της δυναμικής, της διεθνικής διάστασης και της επικαιρότητας των μηνυμάτων των ιστορικών γεγονότων και προσώπων, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους, μέσα στο χρόνο και το χώρο δράσης τους, μακριά από τις συνήθεις μεγαλόστομες, άχρονες και κενές ιστορικής ουσίας ρητορείες.
Την πορεία προς μια τέτοια κατεύθυνση έδειξε η εμπνευσμένη εγκύκλιος του σ. Υπουργού στην επέτειο της 25ης Μαρτίου, που όμως αυτοακυρώθηκε με την παρουσία του, αμέσως μετά, στη ‘κλασική' μαθητική παρέλαση...
Κι όμως, το έμψυχο εκπαιδευτικό προσωπικό για μια τέτοιου είδους ουσιαστική γιορτή μνήμης και αναστοχασμού, μακριά από μιλιταριστικά πρότυπα, υπάρχει, αλλά η κυβερνητική βούληση παραμένει αγκυλωμένη.
Και, για να μην ξεχνιόμαστε μέσα στις… ‘δουλείες' της πολιτικής συγκυρίας, ας έχουμε ως γνώμονα την επίκαιρη απαίτηση του Καρλ Μαρξ από το… 1852:
«Οι ήρωες και οι ηγέτες πρέπει να απεικονίζονται φυσικά με τα λιτά χρώματα του Ρέμπραντ μέσα στην αλήθεια τους και όχι με τρόπο τελετουργικό με κοθόρνους στα πόδια και φωτοστέφανο στο κεφάλι. Η αλήθεια του προσώπου χάνεται σ' αυτά τα ενθουσιαστικά Ευαγγελικά πορτραίτα του Ραφαήλ».
Αν πραγματικά θέλουμε τα παιδιά μας να μην είναι ανιστόρητα! [
Α.Ρ.
