ROCKWAVE FESTIVAL, TERRAVIBE, 30/5
(The Black Keys, The Black Angels, 1000 Mods, Big Noise Attack, Puta Volcano)
Γενέθλιο φεστιβάλ το φετινό Rockwave, αν και σε δόσεις, με την πρώτη ισχυρή από αυτές, στις 30 Μαΐου, με τους Puta Volcano, τους Big Noise Attack, τους 1000 Mods, τους Black Angels και βέβαια το μεγάλο όνομα της βραδιάς, τους Black Keys. Λόγω αργοπορημένης προσέλευσης έχασα τα εγχώρια ονόματα. Αμέσως μετά τους Mods ανέβηκαν στη σκηνή οι Black Angels από το Όστιν του Τέξας. Πιστεύω πολλοί να κατάλαβαν ότι είχαν μπροστά τους το συγκρότημα της βραδιάς. Το Terravibe πραγματικά δονήθηκε από τον ήχο αυτών των αναβιωτών της ψυχεδέλειας. Μουσικά τέκνα του Rocky Ericson και του garage ψυχεδελικού ήχου της Δυτικής Ακτής, μετέτρεψαν το δάσος της Μαλακάσας σε παραμυθένιο δάσος… Έστειλαν το κοινό σε αλλεπάλληλα ταξίδια, κερδίζοντας ένα μεγάλο μέρος του. Λίγα λεπτά μετά τις 10 βγήκαν στη σκηνή οι Black Keys μπροστά σε ένα κοινό περίπου 20.000 ατόμων που αδημονούσε. Προσωπικά, να εξομολογηθώ πως δεν έχω καταλάβει μέχρι τώρα ακριβώς τους λόγους που το ντουέτο των Black Keys είναι τόσο δημοφιλές στην Ελλάδα και, για να πω την αμαρτία μου, τους θεωρώ και λίγο υπερτιμημένους. Όχι πως δεν είναι καλή μπάντα, κάθε άλλο, το El Camino ήταν μεγάλος δίσκος, το «Lonely Boy» δικαίως έχει δημιουργήσει φασαρία, έχουν επιδείξει συνθετικές ικανότητες, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό που να δικαιολογεί αυτό το hype. Όποιος έχει υπόψη του το σύνολο της δισκογραφίας τους καταλαβαίνει ότι έχει να κάνει με ένα δίδυμο που κατά βάση παίζει «μεταλλαγμένα» ηλεκτρικά μπλουζ στην παράδοση των Zeppelin. To σετ τους επιβεβαίωσε τους προβληματισμούς μου. Κατά βάση μέτρια εμφάνιση, χωρίς νεύρο, με τον κόσμο να συμμετέχει στα γνωστά («Howlin' for you», «Fever») και βέβαια στο «Lonely Boy», που έγινε «της τρελής», αλλά μέχρι εκεί. Έτσι μένεις μετά να αναρωτιέσαι για τον ρόλο των διαφημίσεων στο ροκ κοινό, περιμένοντας δύο ώρες στο αυτοκίνητο για να φύγεις από το Terravibe….
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΚΑΡΙΟΣ
REACTION/ACTION, ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, 27/5
Ήταν ένα μίνι φεστιβάλ διαφορετικών μουσικών εκφράσεων με την επιμέλεια του δικού μας Αντώνη Φράγκου. Το εγχείρημα των Elektronik Meditation, ο συνδυασμός δηλαδή των ήχων του –καταρχήν κιθαρίστα– Γιάννη Αναστασάκη με τα οπτικά στοιχεία της εικαστικού Deniz Αγγελάκη, είναι εξαρχής δύσκολο. Το κάνουν ακόμα δυσκολότερο μη προσχεδιάζοντας καθόλου τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση. Στο πρώτο μέρος του σετ τους που η μουσική ήταν πιο «αφηρημένη» σε ένα βαθμό λειτουργούσε, στο δεύτερο όπου η ηχητική φόρμα έγινε πιο συγκεκριμένη (με την προσθήκη του σαξοφωνίστα Θοδωρή Ρέλλου και του ντράμερ Νίκου Σιδηροκαστρίτη) όχι τόσο.
Κανένα τέτοιο πρόβλημα με τους Biomass, καθώς ο Πάνος Κυβελέας έχει πιο ξεκαθαρισμένες προθέσεις και σκοπούς και τους πραγματοποίησε με τη βοήθεια και της Κρυσταλίας Θεοδώρου στα synthesizers και τα drum machines, με ένα κοντά στην industrial, σκληρό techno, που τα abstract, «τυχαία» τηλεοπτικά πλάνα απλώς ακολουθούσαν και «σχηματοποιούσαν».
Υπ' αυτές τις συνθήκες δεν ήταν δύσκολο για τους Tania Giannouli Ensemble να κερδίσουν τις εντυπώσεις. Δεν έκανε τίποτα άλλο από το να παρουσιάσει με το κουιντέτο της το τελευταίο της έργο/CD Transcendence, απλώς αφήνοντάς το να δείξει τις αρετές του, με τα βίντεο του Marcantonio Lunardi να το συνοδεύουν ατμοσφαιρικά. Και μουσική με τέτοια εσωτερική δύναμη δεν χρειάζεται τίποτα άλλο, γιατί είναι αδύνατον να μην υποκύψεις στην ομορφιά της...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
PLISSKEN FESTIVAL, 5,6/6, ΚΤΙΡΙΟ 56 ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Φυσικά και δεν μπορέσαμε να παρακολουθήσουμε και τα... 64 διεθνή και ντόπια μουσικά σχήματα, φυσικά και δεν μας άρεσαν όλα όσα είδαμε και, φυσικά, χάσαμε κάποια ακόμη, λίγα, που επιθυμούσαμε να δούμε. Παρ' όλα αυτά, απολαύσαμε μερικά ωραία μουσικά προϊόντα, αν και αυτό το συνεχές τρέξιμο από σκηνή σε σκηνή μάς κούρασε κάπως και δεν βοήθησε στην ολοκληρωμένη μέθεξη – απορώ πώς τα βγάζουν πέρα οι επισκέπτες τεραστίων φεστιβάλ σαν το ισπανικό Primavera… Στο προκείμενο, λοιπόν, γίναμε αυτήκοοι μάρτυρες κυρίως της main και της rebublic σκηνής και πολύ λιγότερο των άλλων δύο, αν και κει ακούστηκαν και ενδιαφέροντα πράγματα. Ας πούμε, η Νεοϋορκέζα Pharmakon (aquarium stage) προξένησε καλές εντυπώσεις με την παρουσία της μπροστά από ένα τεράστιο τραπέζι με κουμπιά και ποτενσιόμετρα και την ίδια με ένα μικρόφωνο να τραγουδά ουρλιάζοντας, κάτι σαν μίνιμαλ Diamanda Galas. Στη main ακούσαμε χαλαρά το φοβερό ντουέτο Xilouris White –λαούτο. φωνή και ντραμς–, τον άλλον κρουστό, τον θρυλικό Tony Allen του Fela Kuti, τους grungemen Mudhoney, τις εκλεκτικίστριες Savages, τους μελωδικούς πόπστερς Prefume Genius συν τους απίστευτους θορυβοποιούς Liturgy και τους χαρντκοράδες Thee Oh Sees με τα διπλά ντραμς. Δίπλα, στη republic, γοητευτήκαμε από τους εξαίρετους Σκοτσέζους τραγουδοποιούς The Twilight Sad και από τα αργόσυρτα σόλα του Αμερικάνου κιθαρίστα και τραγουδοποιού Steve Gunn.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ, ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, 5/6
Η συναυλία είχε όλα όσα έχω εκτιμήσει και αγαπήσει εξαρχής στο έργο τής ξεχωριστής δημιουργού. Το πρώτο μέρος, το Hope is the thing with feathers, έργο το οποίο της παραγγέλθηκε από το Ελληνικό Σχέδιο, μια σειρά μελοποιήσεων ποιημάτων της Emily Dickinson στην αυθεντική αγγλική τους μορφή, ήταν... Πλάτωνος από τα παλιά! Διαθέτοντας όλη την ιδιοσυγκρασιακή μελωδικότητα που πάντα την χαρακτήριζε, ενορχηστρωμένο ευρηματικά από την ίδια και τον Στέργιο Τσιρλιάγκο για ηλεκτρονικά και «φυσικά» όργανα και ερμηνευμένο ιδανικά από τις Αθηνά Ρούτση και Sissi Rada, δεν μπορούσε παρά να αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις.
Το δεύτερο μέρος, το κλασικό Καρυωτάκης - 13 Τραγούδια από την αυθεντική του ερμηνεύτρια Σαβίνα Γιαννάτου, δεν θα μπορούσε ποτέ φυσικά να είναι κάτι λιγότερο από πολύ καλό. Ο Θόδωρος Κοτεπάνος όμως το ανέδειξε ακόμα περισσότερο με τη διακριτική, με σεβασμό αλλά και πολύ μελετημένη ενορχήστρωσή του.
Οι ευχάριστες εκπλήξεις όμως ήρθαν στη συνέχεια, αφού προστέθηκαν σε όσους ήταν ήδη στη σκηνή ο Σ. Τσιρλιάγκος και οι δύο ερμηνεύτριες του πρώτου μέρους. Πρώτα «Τι Νέα Ψιψίνα», το τραγούδι που ένας στίχος του έδωσε το όνομα στην Κόκκινη Καρφίτσα, Στη συνέχεια –και επίσης από το «Γκάλοπ»– «Μάρκος», ερμηνευμένο πολύ σωστά από την Αθηνά Ρούτση.
Και τέλος η μεγαλύτερη όλων, ο Θ. Κοτεπάνος αποσύρθηκε για να πάρει τη θέση του στο πιάνο η ίδια η Λ. Πλάτωνος και να ακολουθήσει το πανέμορφο «Ρόζα Ροζαλία» που τραγούδησαν από κοινού οι τρεις ερμηνεύτριες της βραδιάς.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
