Χάρηκα βλέποντας ότι ο αρχισυντάκτης της «Κόκκινης Καρφίτσας» στο σημείωμά του –πείτε το και editorial– στο προηγούμενο τεύχος ασχολήθηκε ακόμα πιο εκτενώς με το θέμα της σχέσης της Αριστεράς με τη λαϊκή μουσική και ιδιαίτερα με τα «τοτέμ» της, το οποίο απασχόλησε αρκετές συναπτές φορές και αυτή την στήλη. Επειδή όμως αφενός η «λαϊκή μουσική» έχει διαφορετικές έννοιες ανάλογα με την εποχή και αφετέρου, διαθέτοντας «εσωτερική πληροφόρηση», τυχαίνει να γνωρίζω εκ των προτέρων το θέμα του προαναφερθένος σημειώματος του αρχισυντάκτη, σε αυτό το τεύχος θα προεκτείνω τη μεταξύ μας «διαλεκτική» με το να πιάσω ένα όχι μ ανάλογο μεν, αλλά σίγουρα παράλληλο θέμα.
Όλοι γνωρίζουμε ότι ένα από τα χαρακτηριστικά της εποχής της επίπλαστης ευφορίας ήταν τα –περισσότερο ή λιγότερο λαϊκά– μουσικά είδωλα ευρύτατης απήχησης και κυρίως κατανάλωσης. Η κατάρρευση προφανώς της δισκογραφίας, διεθνής κατ' αρχάς κι ακόμα πιο έντονη στην Ελλάδα και η κρίση που ενέσκηψε στη συνέχεια (επίσης χειρότερη στη χώρα μας απ' όσο οπουδήποτε αλλού) άλλαξαν φυσικά άρδην τα πράγματα και για αυτά τα είδωλα. Πολύ μικρότερες ή και καθόλου πωλήσεις των δίσκων τους, χαμηλότερες αμοιβές στα «ευαγή ιδρύματα νυχτερινών μυσταγωγιών», πτώση του «κασέ» στις περιοδείες ανά την επικράτεια...
Τι διαπιστώσαμε όμως στην πενταετία της κρίσης; Ότι έστω και με «στραπατσαρισμένα» προφίλ (όχι βέβαια στο facebook) και με λιγότερα κέρδη, όλοι/ες αυτοί/ές καλά κρατούν και ξανά προς τη δόξα τραβούν! Εξακολουθούμε να τους βλέπουμε στην τηλεόραση, σε όσες τουλάχιστον από τις εκπομπές «τρέφονται» από αυτούς/ές και με τη σειρά τους τρέφουν, οι ίδιοι και οι ίδιες, ακούγονται ακόμα, πάλι και πάλι, στους ραδιοσταθμούς του είδους, κάποτε βρίσκουν ως και την οδό να κυκλοφορούν ξανά δίσκους διαμέσου έγκριτων μεν αμετακινήτως lifestyle δε εφημερίδων. Η συνέχεια όμως την επόμενη φορά...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
