AYNUR
HEVRA (TOGETHER)
Sony
Πάνε 12 χρόνια από τότε που πρωτοσυστήθηκε στο ευρύ κοινό η Aynur, κερδίζοντας αρχικά το κοινό της πατρίδας της (Τουρκία), κυκλοφορώντας το άλμπουμ Seyir. Από εκεί «ταξίδεψε» μουσικά σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά και προχώρησε επίσης μουσικά, μιας και τη συναντάμε, στην τελευταία της δισκογραφική εργασία, στην πιο ώριμη φάση της, συνθετικά και ερμηνευτικά.
Το άλμπουμ φέρει τον τίτλο Hevra (Τogether) και ήταν από τα καλύτερα της περσινής χρονιάς. Αν συνυπολογίσουμε το ότι στον χώρο της ευρύτερης world music βγήκαν ουκ ολίγες καλές κυκλοφορίες, αυτό από μόνο του λέει πολλά. Στα συν του δίσκου η θεματολογία, που κερδίζει τον ακροατή από το πρώτο άκουσμα, η ενορχήστρωση καθώς και η άρτια παραγωγή διά χειρός του καταξιωμένου Javier Limon.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ
BELLEROPHONE
USES OF GRAVITY
From A Tree
Εδώ και αρκετά χρόνια, ο Δημήτρης Σαντζιλιώτης πειραματίζεται με ηλεκτρονικά όργανα αναλογικού χαρακτήρα σε μια αναζήτηση της χρυσής τομής ανάμεσα στα φιλόξενα ηχοτοπία από το παρελθόν, όπως εκείνα των Tangerine Dream, και τα σκοτεινά, υγρά και βιομηχανικά ηχητικά κελλιά των Stranger από τις ημέρες μας. Η απόπειρα δεν είναι εύκολη, μιας και δεκάδες είναι όσοι έχουν δοκιμάσει επίσης τις δυνάμεις τους, μα στο Uses Of Gravity θα λέγαμε ότι στέφεται με επιτυχία. Έχουν περάσει κάμποσα χρόνια από το άλμπουμ 11 Songs For Polaroids And Playmobils του 2006 και η μουσική του Bellerophone έχει γίνει πολύ πιο αφαιρετική, πιο ambient και σαφώς πιο τραχιά και δύσβατη. Αυτό την κάνει πιο δυσπρόσιτη μα ταυτόχρονα και πιο ενδιαφέρουσα, απόλυτα συμβατή με την τρέχουσα πραγματικότητα. Μπορείτε να την αποκτήσετε από τους γνωστούς ιστότοπους ψηφιακών πωλήσεων.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
CHICK COREA TRIO
TRILOGY
Concord Music Group
Για δίσκους όπως το καινούργιο... τριπλό live του Chick Corea θα μπορούσες να περιοριστείς σε μια παράθεση των ονομάτων (Christian McBride - μπάσο, Brian Blade - ντραμς, περιστασιακά δε οι Jorge Pardo - φλάουτο, Nino Josele - κιθάρα) κλείνοντας με νόημα το μάτι. Ούτως ή άλλως, είναι αδύνατον να αιχμαλωτίσεις τη μαγεία σε λέξεις. Ο Chick Corea και οι (εκάστοτε) συνεργάτες του λειτουργούν ως ένα είδος «διάμεσων» της μουσικής, κινούμενοι ανάμεσα στον κόσμο των ιδεών και την ψυχή του ακροατή τους. Ο πλούτος που αναβλύζει εδώ απ' τα πλήκτρα του πιάνου θα εξέπληττε ακόμα και κάποιον εξοικειωμένο με το έργο του CC, η ζωηράδα του αγγίζει το αδιανόητο αν λάβεις υπόψη ότι ο κορυφαίος μουσικός έγινε φέτος 73 χρονών.
Πληροφοριακά, το Trilogy είναι εξ ολοκλήρου ακουστικό, original συνθέσεις, παλιές και νέες, συνυπάρχουν με standards και, αν κάτι πρέπει να ξεχωρίσει κανείς από όλη αυτή την πανδαισία, είναι η 30λεπτη «Piano Sonata: The Moon». Εκεί όπου η jazz και η αυτοσχεδιαζόμενη μουσική συναντούν την avant-garde και τη σύγχρονη, η αμεσότητα της έκφρασης κόβει την ανάσα.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
DOROS
DOROS
Ανεξάρτητη παραγωγή
Οι Doros είναι νιόβγαλτο σχήμα, που έσκασε μύτη πρόσφατα, με την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου να ορίζεται χρονικά στις 30 Σεπτεμβρίου, τότε ακριβώς που αποφάσισαν να κάνουν και τη ζωντανή παρουσίασή του (και πλήρως επιτυχημένη, όπως αποδείχτηκε) στο Μουσείο Λαϊκών Οργάνων «Φοίβος Ανωγειανάκης» στην Πλάκα. Αν και χρησιμοποιούν «παραδοσιακά» όργανα, εντούτοις οι κλίμακες και οι μελωδίες είναι κατά βάση δυτικότροπες. Ένα υποσχόμενο συγκρότημα, που δείχνει να πατάει γερά στην καθ' ημάς φολκ αλλά κατ' επέκταση και στην ευρύτερη world/ethnic μουσική, γεφυρώνοντας πολιτισμικά στοιχεία και δημιουργώντας μουσικούς άξονες, βάζοντας ξένα στοιχεία στην ελληνική μουσική και ελληνικά στοιχεία σε ξένα πράγματα. Αν επιμείνουν σε αυτό, θα είναι το μεγάλο τους κέρδος, «χτίζοντας» κάτι από το μηδέν.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ
TRIO ELF
AMSTERDAM
A & N
Τα θέματα των Γερμανών διαπλέκονται σε «άτυπες» τραγουδιστικές δομές, διανθισμένες με riffs σε ρόλο ostinato. Το drum 'n' bass εναλλάσσεται με latin και straight ή ελλειπτικά rock και funky beats. Όσο για τον πιανίστα - leader Walter Lang, θα μπορούσε κάλλιστα να έχει διατελέσει... κιθαρίστας σε κάποια προηγούμενη ενσάρκωση, μια και το κιθαριστικό rock drive που συχνά διέπει τον ήχο τού τρίο πηγάζει από το αριστερό του χέρι. Άλλοτε πάλι τα θέματά τους είναι λυρικά, όχι ιδιαίτερα περιπετειώδη από αρμονική άποψη, αλλά με ένα λεπτό μελαγχολικό συναίσθημα που, χωρίς «ευκολίες», θα μπορούσε να τα φέρει κοντά στο ευρύ κοινό ("Casa Do Tom"). Το Amsterdam είναι ένα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό live. Συντελεί σ' αυτό η χρήση διάφορων παραμορφωτικών εφέ από τα οποία περνάει κατά καιρούς ο ήχος τού τρίο.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
FLYING LOTUS
YOU'RE DEAD!
Warp
Μέσα σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, και με πέντε μόλις άλμπουμ στο ενεργητικό του, ο Steven Ellison, γέννημα - θρέμμα του Λος Άντζελες, έχει κατορθώσει να καθιερωθεί σαν μια από τις πιο προοδευτικές δημιουργικές δυνάμεις στον χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής και όχι μόνο. Στο You're Dead! συνεχίζει απερίσπαστος ένα ταξίδι που θα παραλληλίζαμε, τηρουμένων των αναλογιών, μ' εκείνο του Sun Ra, μια επικών προδιαγραφών προσπάθεια να ξεφύγει σε πέρα-από-αυτό-τον-κόσμο ηχητικές σφαίρες. Η οργιαστική φαντασία του μεγαλουργεί στο πλαίσιο δίλεπτων κυρίως κομματιών, που έχουν τις αναφορές τους τόσο στην jazz με τις διάφορες εκφάνσεις της, από fusion μέχρι free (καθόλου τυχαία συμμετέχει εδώ και ο Herbie Hancock σ' ένα κομμάτι), όσο και στη hip hop και τα πιο ενδιαφέροντα beats που έρχονται από εκείνη τη μεριά τελευταία (οι σταρ του είδους Kendrick Lamar και Snoop Dogg δηλώνουν παρόντες επίσης, φιλοξενούμενοι του Elison). Άλμπουμ ιδιαίτερα απολαυστικό και απόλυτα φευγάτο!
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
KONSTANTIA GOURZI
MUSIC FOR PIANO AND STRING QUARTET
ECM/Μικρή Άρκτος
Συνθέτις σοβαρής μουσικής η Κωνσταντία Γουρζή δεν ανακυκλώνει τα κλασικά πρότυπα της, όπως τόσοι σύγχρονοι ανάλογοί της, ούτε καν περιορίζεται στο νεοκλασικό ιδίωμα. Τα σύντομα πιανιστικά της έργα (ερμηνευμένα από τη Λορέντα Ράμου) που περιλαμβάνονται εδώ την δείχνουν να πιάνει ένα μινιμαλιστικό νήμα από εκεί που το άφησε ο Michael Nyman, στο soundtrack του The Piano και όχι μόνο. Είναι όμως τα κομψά, ακόμα και όταν φλερτάρουν με την ατονικότητα, κουαρτέτα εγχόρδων -άνευ ή και μετά πιάνου- της (ερμηνευμένα από το Ensemble Coriolis) που καταδεικνύουν τις αρετές της γραφής της, έναν «υπόγειο» λυρισμό και μια αίσθηση μινιμαλισμού, καθώς η Γουρζή ξέρει καλά ότι η έμφυτη δραματικότητα της μουσικής της αναδεικνύεται περισσότερο με τις «σιωπές» της παρά με... ομοβροντίες αμέτρητων νοτών! Ουκ εν τω πολλώ το ευ, με επίσης λίγα λόγια...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
TIM GARLAND
SONGS TO THE NORTH SKY
Edition Records - Α&Ν
Ο Βρετανός σαξοφωνίστας - κλαρινετίστας - συνθέτης είναι γνωστός από τα προσωπικά του projects, σόλο και ομαδικά (αξίζει να τσεκάρετε τους Lighthouse Trio) αλλά και από μια σειρά συμμετοχών σε σχήματα άλλων, επιφανέστερος των οποίων ο Chick Corea.
Το καινούργιο του διπλό άλμπουμ είναι το κορυφαίο επίτευγμά του μέχρι σήμερα... Αν στο πρώτο cd έχουμε κυρίως μουσική για jazz σύνολο (πιάνο, σαξόφωνο, μπάσο, ντραμς), στο δεύτερο οι μουσικοί του TG συμπράττουν με τα έγχορδα της Royal Northern Symfonia για την επιβλητική ορχηστρική σουίτα που δίνει τον τίτλο της στο έργο. Οι επιρροές έρχονται από τον κόσμο της jazz, αλλά και της κλασικής του 20ού αιώνα - Henry Dutilleux, Bartok, R.V. Williams... Το άκουσμα προκύπτει πολύχρωμο και φαντασμαγορικό. Το Songs to The North Sky είναι από τα έργα που σε κερδίζουν εξ αρχής, αφήνοντας ταυτόχρονα χιλιάδες μυστικά και υποσχέσεις, βάζοντάς σε να επανέρχεσαι κάθε τόσο με ανανεωμένη διάθεση εξερεύνησης.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
KIP HANRAHAN
AT HOME IN ANGER
WHICH COULD ALSO BE CALLED IMPERFECT, HAPPILY
Enja
Ολοκληρωμένος μουσικός -συνθέτης, παραγωγός, ενορχηστρωτής και κρουστός-, ο Ιρλανδοεβραίος Kip Hanrahan συνυπογράφει μαζί τον γνωστό μπασίστα Steve Swallow τα περισσότερα από τα κομμάτια του εξαίρετου αυτού άλμπουμ. Εκτός του τελευταίου, συνεργάζεται με πλήθος μουσικών, ανάμεσά τους αρκετοί άφρο-λάτιν - Milton Cardona, Horacio «El Negro» Hernandez, Fernando Saunders. Πανσπερμία αφροαμερικάνικων ρυθμών, διάφοροι τραγουδιστές, μαζί και ο Hanrahan. Στην ουσία, το At Home In Anger αποτελεί ένα είδος μουσικού-κοινωνικού μανιφέστου του Νεοϋορκέζου καλλιτέχνη με αναφορές στο Βιετνάμ, την αποικιοκρατία, τον πόλεμο, χωρίς να παύει να είναι, όπως συνηθίζει συχνά, αισθησιακός. Ακούστε πώς αποδίδει a capella τη σύνθεση του Steve Lacy "No Baby" και μάλιστα σε δύο εκδοχές!
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
JAZZ AT BERLIN PHILARMONIC II
NORWEGIAN WOODS
ACT - A&N
To δεύτερο στη σειρά «Jazz at Berlin Philharmonic» επιδιώκει να συνεχίσει την προσπάθεια μουσικών της νορβηγικής τζαζ σκηνής να αναδείξουν τα ιδιαίτερα στοιχεία της κουλτούρας τους. Ερμηνεύονται φολκ τραγούδια, δικά τους αλλά και αλλότρια (John Hiatt, Tom Waits, Steve Kuhn). Αλλά είναι τα μέλη της μπάντας -η βοκαλίστρια Solveig Slettahjell, ο πιανίστας /κιμπορντίστας Bugge Wesseltoft και ο Knut Reiersrud στις κιθάρες και την αρμόνικα, μαζί και το τρίο In The Country (πιάνο, μπάσο, ντραμς)- που προσδίδουν στο παραδοσιακό υλικό καθώς και στο σύγχρονο τα στοιχεία εκείνα που ανέδειξαν τον "Nordic Sound" -τον Νορβηγικό Ήχο- συνενώνοντας παλιά μουσική και τζαζ ύφος ιδανικά.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
LEE KONITZ STANDARDS LIVE
AT THE VILLAGE VANGUARD
Enja
Οι συστάσεις για τον Lee Konitz είναι προφανώς περιττές - από τους συντελεστές της cool τζαζ, συνεργάτης του Μiles Davis στο σημαδιακό Birth Of The Cool και γενικώς από τις μεγάλες φιγούρες της τζαζ μουσικής. Το ενδιαφέρον εδώ έγκειται στο ότι το τρίο που συνοδεύει τον άλτο σαξοφωνίστα τα τελευταία χρόνια είναι οι Minsarah, καινούργιο σχετικά αλλά ικανότατο μουσικό σχήμα -Florian Weber, πιάνο / Jeff Denson, κόντραμπάσο / Ζiv Ravitz, κρουστά-, με αποτέλεσμα μια σειρά στάνταρ συνθέσεις (Cole Porter, Jerome Kern, Dave Brubeck, Victor Young κ.ά.) παιγμένες με νεύρο και εξαιρετική λιτότητα, με τον Konitz, στα 87 του, να πρωτοστατεί με αυτές τις μεγάλης διάρκεια ρυθμικές μελωδικές γραμμές του.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
LOLA COLT
AWAY FROM THE WATER
Fuzz Club
Το πρώτο πράγμα που σου κάνει εντύπωση ακούγοντας το ντεμπούτο του λονδρέζικου σεξτέτου των Lola Colt είναι η φωνή της τραγουδίστριάς τους Gun Overbye. Είναι τόσο έντονη και διεκδικητικά εκφραστική -ένα μείγμα από Grace Slick και Siouxsie με ολίγη από τον τσαμπουκά της PJ Harvey- ώστε τελικά είναι εκείνη που παίρνεις σαν τρόπαιο από την ακρόαση του Away From The Water. Η μπάντα πίσω της δεν υστερεί σε τίποτα, κάθε άλλο: τρέχουν δίπλα της, ρίχνουν όσο λάδι χρειάζεται στη δική της φωτιά, ώστε το όλο εγχείρημα να καεί όσο θεαματικά του αξίζει. Το αποτέλεσμα διαμορφώνεται ως ένα masterclass στην αγνή κι ανόθευτη rock 'n' roll τραγουδοποιία, με όλες τις σωστές επιρροές κι αναφορές σε υφολογικές πτυχές του παρελθόντος που διαμορφώνουν τις καλύτερες ηχητικές συνταγές τού σήμερα.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
RON MILES
CIRCUIT RIDER
Enja
Η σπουδαιότητα του τελευταίου άλμπουμ του τρομπετίστα και, εδώ, κορνετίστα Ron Miles είναι οι αναφορές του σε ολόκληρη την αμερικάνικη μουσική παράδοση. Το Circuit Rider, του οποίου συνθέσεις ερμηνεύει μαζί με τον μέντορά του, κιθαρίστα Bill Frisell και τον δεινό ντράμερ Brian Blade, αναφέρεται στο λεγόμενο Great American Songbook. Έτσι, τόσο οι συνθέσεις του Miles όσο και αυτές του Charles Mingus και του βετεράνου Jimmy Giuffre εξυπηρετούν το όραμα του μουσικού για το ενιαίο της μουσικής παράδοσης.
Ο τρόπος προσέγγισης των ιδιωμάτων και στιλ -κάντρι, μπλουζ, γκόσπελ, σουϊνγκ, μποπ- διαμεσολαβείται μέσα από πυκνές αρμονίες και περίπλοκες ρυθμικές στροφές. Ψήγματα οικείων υφών διαρρέουν μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
MOHAMMAD
LAMNÈ GASTAMA
Antifrost
Το δεύτερο μέρος της φετινής τριλογίας των Mohammad δεν κόβει μεν τον ομφάλιο λώρο με το περσινό Som Sakrifis, τους βρίσκει όμως στα πιο περιπετειώδη και εξερευνητικά τους. Με το «Hapsía» επιδιώκoυν για πρώτη φορά να υπηρετήσουν κάτι που μοιάζει με τραγουδιστική φόρμα. Δεν έφτιαξαν βέβαια τραγούδι, τελικά, αλλά μια ιντριγκαδόρικη σύνθεση που δένει το πειραματικό τους σύμπαν με φωνητικά, τα οποία συνεισφέρει ο Σάκης Τόλης των Rotting Christ. Αλλά και στην υπόλοιπη διάρκεια του δίσκου συμβαίνουν ενδιαφέροντα πράγματα, έστω κι αν οι Mohammad αποφεύγουν τη σαφήνεια: κατά την συνήθειά τους, η ερμηνεία εναπόκειται σε σένα, εσύ πρέπει δηλαδή να προσδιορίσεις αν αυτό το κάτι που μοιάζει να καραδοκεί στο κατώφλι είναι βγαλμένο από σελίδα του Λάβκραφτ ή κάτι όχι και τόσο ζοφερό.
ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ
SIGMATROPIC
DEAD COMPUTER BLUES
Inner Ear
Από τους Cpt Νέφος στους Libido Blume και από εκεί στην ήδη δεκαεπταετή διαδρομή των Sigmatropic ο Ακης Μπογιατζής δεν έπαψε ποτέ να προκαλεί δημιουργικά τον εαυτό του. Το πέμπτο album των Sigmatropic είναι εγκεφαλική ποπ με τα όλα της, ένα κλασικό rock κουαρτέτο που συνυπάρχει ισότιμα και αλληλοσυμπληρούμενο με τα ηλεκτρονικά και τραγούδια τα οποία παρατηρούν ψύχραιμα αλλά όχι αποστασιοποιημένα την παρακμή του σημερινού καταναλωτικού πολιτισμού από κάποιον που υιοθετεί πλήρως τη σύγχρονη τεχνολογία χωρίς αυτό να τον εμποδίζει να στοχάζεται επάνω στις μη ωφέλιμες συνέπειές της (βλέπε τίτλο). Δεκαετίες μετά το Cadillac Dreams των Cpt Νέφος (και αφού μεσολάβησε μια βραχύχρονη διαμονή του στην Αμερική), ο Α. Μπογιατζής δεν έχει πάψει να ασκεί εποικοδομητική κριτική στον δυτικό τρόπο ζωής...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
THE SOUNDCARRIERS
ENTROPICALIA
Ghost Box
Μετά από τρία εξαιρετικά άλμπουμ, το κουαρτέτο των Soundcariers από το Νότιγχαμ βρίσκει επιτέλους στέγη στο δισκογραφικό σπίτι που του ταιριάζει περισσότερο, την αινιγματική κι αλλούτερη ετικέτα Ghost Box. Έχοντας απορροφήσει τα καλύτερα στοιχεία της δεκαετίας του '60 (την ψυχεδελική αύρα της, την πέρα από μόδες κι ηχητικές τάσεις αγάπη για τη μελωδία και τις ουράνιες φωνητικές αρμονίες, την ανάγκη για καινοτομία στην οργανική εκτέλεση, τους USA όσο και τους Mamas & The Papas), έρχονται σήμερα και καταθέτουν μια δουλειά που λειτουργεί σαν καρτ ποστάλ από μια περασμένη μα σίγουρα όχι ξεχασμένη περίοδο της μουσικής, που το μεγαλείο του ήχου της έρεε αβίαστα. Όποιος επιθυμεί να το ζήσει -ξανά ή και για πρώτη φορά- δεν χρειάζεται να ανατρέξει πιο μακριά από το Entropicalia.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
ST. PAUL AND THE BROKEN BONES
HALF THE CITY
Single Lock / Rockarolla
Δεν είναι πολλοί οι δίσκοι που κινούνται στον χώρο της soul κινώντας την προσοχή, ιδίως προερχόμενοι από αμιγώς λευκές μπάντες. Το κατάφεραν με το ντεμπούτο τους οι St. Paul And The Broken Bones, ένα σεπτέτο από την Αλαμπάμα που δείχνει να τρέφει μιαν άνευ όρων αγάπη για τη μαύρη μουσική σε διάφορους ηχητικούς χρωματισμούς της, τα rhythm 'n' blues και τη soul κυρίως. Εκτελεστικά πετούν σπίθες, ερμηνευτικά έχουν έναν μπροστάρη που βάζει γκολ από τα αποδυτήρια και παίρνει το κύπελλο στο σπίτι. Σπάνια συναντάει κανείς φωνές όπως του Paul Janeway, που σκίζει καθ' όλη τη διάρκεια το λαρύγγι του και αναδεικνύει το σύνολο του δίσκου σε κάτι περισσότερο από τα μέρη του: ένα άλμπουμ με αληθινή ψυχή.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
C.W.STONEKING
GON' BOOGALOO
King Hokum / Rockarolla
Ο Αυστραλός εναλλακτικός bluesman δισκογραφεί από το 1998 με το πρωτόλειο, αυθεντικό μέσα στη μίμησή του στυλ. Απλώς κάτι μας λέει ότι αυτή πιθανώς να είναι η στιγμή που θα γίνει λίγο ευρύτερα γνωστός, όσο μπορεί βέβαια να γίνει μαζικό αυτό που κάνει. Είναι αρκετά κοντά στο ύφος του Tom Waits, αντλεί τα μέγιστα από την περσόνα του Screamin' Jay Hawkins όσο κι από τα βουντού της μουσικής του, υιοθετεί μια μάσκα που τον βοηθάει να κατρακυλάει στον βούρκο του γκροτέσκου, μα εκείνο που τελικά μένει είναι ένα σύνολο τραγουδιών που μοιάζει να έχει διασωθεί από δίσκους 78 στροφών στους οποίους καταγράφηκαν έγχρωμοι τροβαδούροι κατευθείαν από τις βαμβακοφυτείες. Είναι πολύ καλός, μένει να δούμε πόσοι θα καταφέρουν να τον ανακαλύψουν.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
THE TWILIGHT SAD
NOBODY WANTS TO BE HERE AND NOBODY WANTS TO LEAVE
Fat Cat / Rockarolla
Κάθε νέο βήμα του σκοτσέζικου τρίο είναι και μια μικρή έκπληξη, από την άποψη ότι οι δίσκοι τους κατορθώνουν και παρουσιάζουν κάτι διαφορετικό κάθε φορά, κρατώντας παράλληλα μια ενιαία αισθητική, μια προσωπική ταυτότητα που οριοθετεί τη μουσική τους. Στο τέταρτο άλμπουμ κρατούν το σκοτεινό, προσωπικό στη στιχουργική του οργανικό περίβλημα μα γίνονται συνάμα πιο εξωστρεφείς μουσικά, σε μια προσπάθεια πιθανώς να ξεφύγουν από τα στενά όρια δημοφιλίας που καθόριζαν οι προηγούμενες δουλειές τους. Έτσι, εδώ θα τους ακούσετε να πλησιάζουν επικίνδυνα στα χωράφια των Editors, για παράδειγμα, κι όσο κι αν αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό, αφαιρεί οπωσδήποτε πόντους από εκείνο που ξέρουμε κι αναγνωρίζουμε ως Twilight Sad. Θετικό πάντως που δεν είναι τόσο sad πια...
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
JANE WEAVER
THE SILVER GLOBE
Bird
Περισσότερα από είκοσι χρόνια ανακατεύεται με τη μουσική η κοπέλα από το Λίβερπουλ, τα μισά και βάλε ως σόλο καλλιτέχνις, με έναν ήχο που περιστρέφεται γύρω από τη φολκ και, για την ακρίβεια, την ψυχεδελική της εκφορά. Στο έκτο της άλμπουμ κάνει μια κίνηση εξωστρέφειας, εγκαταλείπει για λίγο τον νεραϊδόκοσμο και ανακατεύει ηλεκτρονικά στοιχεία που τονίζουν ελαφρώς τις ποπ αρετές των τραγουδιών της. Με τη συνδρομή γνωστών μουσικών, ηχογραφεί ένα άλμπουμ που ισορροπεί επιδέξια ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, παντρεύοντας στοιχεία που συνθέτουν το απαρέγκλιτα κλασικό με το ανήσυχα φουτουριστικό. Το μείγμα ιντριγκάρει ευχάριστα και ξεφεύγει από τα στενά όρια ενός μελετημένου εξονυχιστικά στις αναφορές του ήχου για να χτυπήσει στα ίσα το μαζικό γούστο. Μακάρι να τα καταφέρει!
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΥΤΣΙΚΑΚΗΣ
ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
Εκδόσεις Η Τέχνη Στο Παλιό Λιοτρίβι
Δουλειά του συνθέτη Δημήτρη Μαραμή με ερμηνευτή έναν άγνωστο μέχρι σήμερα 26χρονο από τη Θεσσαλονίκη, η Αισθηματική Ηλικία είναι από τους ωραιότερους δίσκους των τελευταίων χρόνων, μα και δουλειά με τη δυναμική -εάν βεβαίως πετύχει να διαδοθεί- να ανατρέψει πολλά από τα κακώς κείμενα του έντεχνου χώρου της τελευταίας 15ετίας. Είναι θλιμμένος δίσκος η Αισθηματική Ηλικία, βαρύς σαν μουντή χειμωνιάτικη μέρα, και αντλεί από τη μελαγχολική πλευρά της ζωής, εκεί όπου η απουσία του έρωτα (ή η διάψευσή του) βγαίνει παραπάνω στο ζύγι από την ευεργετική του παρουσία. Παρ' όλα αυτά, ουδέποτε εκπίπτει στο γνωστό φαινόμενο της μίρλας, ουδέποτε καταφεύγει σε ηρωισμούς με ροκ άλλοθι. Ο Μαραμής φιλοτεχνεί ένα άψογο σκηνικό μεταξύ Δυτικής κλασικής μουσικής και Μάνου Χατζιδάκι, πάνω στο οποίο ακουμπούν ποιήματα των Ναπολέοντα Λαπαθιώτη («Φθινόπωρο Σ' Αγάπησα») & Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου, αλλά και όμορφοι ερωτικοί στίχοι των Σωτήρη Τριβιζά & Μιχάλη Γκανά («Έβρεχε Χθες»), ερμηνευμένοι με σπάνιο συναίσθημα και μέτρο από τον Βουτσικάκη.
ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ
ΕΛΕΝΗ ΚΑΡΑΪΝΔΡΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΟΘΟΝΗ
Μικρή Άρκτος
Διπλό CD μέσα στη συσκευασία ενός εξαιρετικά καλαίσθητου βιβλίου -έργο του εικαστικού Ανδρέα Γεωργιάδη-, που ανθολογεί τις οκτώ συνολικά δουλειές της Ελένης Καραΐνδρου για την τηλεόραση στο διάστημα 1976 - 1989 (απουσιάζει δηλαδή μόνο η μουσική της για το πρόσφατο σίριαλ Το 10). Μας δίνεται έτσι η ευκαιρία να δούμε πώς διαμορφώθηκε σταδιακά το χαρακτηριστικό (πάντα μελαγχολικό αλλά με ελεγειακό τρόπο, κάποτε ίσως θρηνητικό αλλά ποτέ... κλαψιάρικο!) ύφος της συνθέτιδας πριν φτάσει στην ωριμότητά του με τα soundtracks της για τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Μουσική χαμηλόφωνη, μεγαλειώδης αλλά ποτέ «επική», μεγαλόπνοη αλλά ούτε στο ελάχιστο μεγαλόστομη, από μια δημιουργό που, όπως αποδεικνύεται εδώ, ήλεγχε απόλυτα από την αρχή τη μουσική της γλώσσα, γνωρίζοντας πολύ καλά τι να κρατήσει, τι να αναπτύξει αλλά και τι να εξελίξει από αυτήν.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
ΘΕΜΗΣ ΚΑΡΑΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ
ΠΡΩΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ
Feelgood
Συνάντηση ολκής δύο διαφορετικών έντεχνων γενεών έχουμε εδώ, αφού τις μουσικές του Θέμη Καραμουρατίδη ντύνουν οι στίχοι του Οδυσσέα Ιωάννου και τους ερμηνευτικούς ρόλους αναλαμβάνουν η Νατάσσα Μποφίλιου και ο Σωκράτης Μάλαμας. Έχουμε λοιπόν, εξ ορισμού, έναν δίσκο που και θα ακουστεί και θα συζητηθεί και -δικαιολογημένα- εγείρει την περιέργεια. Υπό τη σκέπη τέτοιων προσδοκιών, το αποτέλεσμα μπορεί και να απογοητεύσει, από την άποψη ότι ο πήχης μπαίνει ιδιαίτερα ψηλά και δεν προκύπτουν τα σούπερ τραγούδια που θα περίμενε κανείς να σαρώσουν τα ραδιόφωνα και να αναπροσαρμόσουν το έντεχνο σκηνικό. Αν πάντως δεν πάρουμε τόσο ψηλά τον αμανέ, θα βρούμε μια δουλειά με συγκρότηση, όμορφες λαϊκές πινελιές και ορισμένα πραγματικά αξιοσημείωτα κομμάτια, όπως το ελαφρύ ζεϊμπέκικο «Πρώτες Λέξεις», που ερμηνεύει υποδειγματικά ο Μάλαμας.
ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΣΙΡΑΣ
Ο,ΤΙ ΘΥΜΑΣΑΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ
Minos-EMI
«Φτιάξαμε έναν δίσκο α λα παλαιά, που πρέπει ν' ακουστεί και α λα παλαιά», είπε κάπου ο Θάνος Μικρούτσικος για το Ό,τι θυμάσαι δεν πεθαίνει - και έχει δίκιο. Εδώ είναι μια δουλειά με έναν συνθέτη, έναν κεντρικό ερμηνευτή (Γιάννης Κότσιρας) κι έναν στιχουργό (Οδυσσέας Ιωάννου), αλισβερίσι που αναντίρρητα έβγαλε κάπου. Δεν μπορείς δηλαδή να κατηγορήσεις τον εν λόγω δίσκο για έλλειψη στίγματος, έρματος ή κεφιού. Φοβάμαι όμως ότι το στίγμα αυτό είναι εξίσου α λα παλαιά, καθώς ακούμε βασικά την εύστοχη, εύηχη αναπαραγωγή ενός λαϊκο-έντεχνου μοντέλου που υπηρέτησε στα 1990s ο Δημήτρης Μητροπάνος, με τον Κότσιρα στον ρόλο εκείνου. Είναι βέβαια περιττό να γράψω ότι ο Κότσιρας δεν είναι Μητροπάνος. Κάποια στιγμή αυτή η άξια φωνή πρέπει να συναντήσει ξανά τα τραγούδια που πραγματικά τής πάνε.
ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ
ΑΝΔΡΙΑΝΑ ΜΠΑΜΠΑΛΗ
ΤΟ ΜΑΖΙ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ
Feelgood
Η Ανδριάνα Μπάμπαλη διαθέτει ένα γερό ατού: ξέρεις ότι είναι εκείνη όταν την ακούς να τραγουδά, δεν θα την μπερδέψεις με καμία άλλη. Και στο έκτο της αυτό άλμπουμ βάζει ένα ακόμα στοίχημα, αφού για πρώτη φορά παραδίδει μια δουλειά με δικές της δημιουργίες, έχοντας βέβαια τη στιχουργική ενίσχυση του Νίκου Μωραΐτη και την αρωγή του Άκη Κατσουπάκη σε ενορχηστρώσεις και παραγωγή. Το στοίχημα δεν το χάνει, μα δεν το κερδίζει κι ακριβώς. Μένει δηλαδή ένας φιλότιμος και προσεγμένος ποπ δίσκος, με κάποιες πραγματικά γουστόζικες στιγμές, όπως λ.χ. τα «Ακουστικά» (με τη συμμετοχή των Onirama) ή η διασκευή στο «Ubbidiro» του Biagio Antonacci, που η Μπάμπαλη τραγουδά ντουέτο με την Τζώρτζια Κεφαλά των Μπλε. Όχι όμως κάτι το ιδιαίτερο, συνολικά μιλώντας.
ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΛΩΤΟΦΑΓΟΙ
Alpha Records
Αυτός λοιπόν είναι ο προκαταβολικά πολυσυζητημένος δίσκος του Δημήτρη Παπαδημητρίου επάνω σε ποιήματα από την, επίσης πολυσυζητημένη, πρώτη συλλογή Αποτύπωμα του πρώην πλέον διευθυντή ειδήσεων του Mega -αυτή ακριβώς ήταν η αιτία της τόσης συζήτησης... - Χρήστου Παναγιωτόπουλου: Δέκα τρία τραγούδια (συν μία ορχηστρική εκδοχή ενός από αυτά) με τους Βασίλη Παπακωνσταντίνου και Ελένη Βιτάλη να ερμηνεύουν από τρία, τις Ελευθερία Αρβανιτάκη και Φωτεινή Δάρρα από δύο και από ένα οι Γιώργος Μαργαρίτης, Πάνος Κατσιμίχας και Σταμάτης Κραουνάκης. Τα περισσότερα λαϊκότροπα, με μοναδική, ευπρόσδεκτη και πιθανότατα καλύτερη εξαίρεση εκείνα του Β. Παπακωνσταντίνου, με τους στίχους του Χ. Παναγιωτόπουλου να έχουν να πουν αρκετά και τελικά όλα τους αξιοπρεπέστατα. Δίχως όμως να κάνουν την υπέρβαση που θα τα έκανε αληθινά ξεχωριστά όπως κάποια άλλα του συνθέτη.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΡΙΟΣ
ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΝΩ
Minos-EMI
Χωρίς να είναι κάτι το τρομερό ή το συνταρακτικό, το Όνειρα κάνω είναι η πιο ωραία δουλειά που έχει καταθέσει ο Γιάννης Πάριος εδώ και αρκετά χρόνια. Κατά κύριο λόγο σε δικές του μουσικές και στίχους, ο δίσκος κινείται σε γνώριμα ελαφρολαϊκά μονοπάτια και ποντάρει -σωστά- σε λιτές ενορχηστρώσεις (δουλειά του Νίκου Γεωργούντζου), μα και σε τραγούδια ήσυχα και ενδοσκοπικά σαν το «Φωτεινό μου καλοκαίρι», το «Όνειρα κάνω», το «Σαν την άνοιξη» και το «Τελειώσαμε, τελειώσαμε». Τα οποία αποφεύγουν φιοριτούρες και μεγαλοστομίες και κοινωνούν πετυχημένα την αλήθεια των ερώτων που τραγουδούν. Σε ανάλογο κλίμα κινούνται και οι ερμηνείες: μακριά από λιγωτικές νταλκάντζες ή περιττές επιδείξεις εύρους, ο Πάριος επιλέγει μια διακριτική και από καρδιάς προσέγγιση, η οποία αποβαίνει πολύ λειτουργική.
ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ
ΝΙΚΟΣ ΠΛΑΤΙΑΣ
ΤΟ ΑΘΡΟΙΣΜΑ
Ανεξάρτητη παραγωγή
Δεύτερο προσωπικό άλμπουμ (αυτή τη φορά EP) για τον ταλαντούχο Νίκο Πλατιά, μουσικό που μιλάει «χαμηλά» και κινείται αρκετά αθόρυβα, καταφέρνοντας έτσι να ξεφύγει από τα γρανάζια της ζοφερής εγχώριας δισκογραφίας. Εδώ μας παρουσιάζει το άθροισμα, που περιλαμβάνει τέσσερα πολύ όμορφα τραγούδια, με τον λόγο να αποτελεί αιχμή του δόρατος κόντρα στη βουβή πραγματικότητα και τη μιζέρια της εποχής. Εξ ου και ο ελληνικός στίχος που μπαίνει μπροστά συνοδεύοντας τη μελαγχολία που διακατέχει τον δίσκο, με τις κιθάρες και τα πλήκτρα να δίνουν το δικό τους ιδιαίτερο χρώμα. Μέσα στην αστική παραφροσύνη, όπως λέει και ο ίδιος, η μουσική του τονίζει καίρια τις καταστάσεις της σημερινής εποχής μετατρέποντας το άλμπουμ σε μια σιωπηλή διαμαρτυρία.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ
