«Βεβαίως συνέβη μια παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, δεν το αρνούμαστε». Όχι, δεν το είπε ο Σάντσεθ αλλά ο υπερδεξιών καταβολών υπουργός Άμυνας της Ιταλίας Γκουίντο Κροζέτο, σπεύδοντας μάλιστα να δηλώσει πεπεισμένος πως «δεν έχουμε ποτέ φτάσει στο χείλος της αβύσσου όσο έχουμε φτάσει τώρα». «Δεν είμαστε σε πόλεμο, δεν θέλουμε να μπούμε σε πόλεμο». Ούτε αυτό είναι από τις δηλώσεις του Σάντσεθ, η γνωστή και μη εξαιρετέα Μελόνι το είπε, εκφράζοντας μάλιστα την ανησυχία της «για μια ολοένα και πιο εμφανή κρίση του Διεθνούς Δικαίου και των διεθνών οργανισμών».
Τέτοιες διατυπώσεις δεν έχουμε ακούσει εδώ από τον Κυριάκο Μητσοτάκη - ας αφήσουμε τι λέει ο Γεωργιάδης, που πανηγυρίζει για τον Τραμπ, ή τις επιθέσεις του Παύλου Μαρινάκη στους... «ιδεοληπτικούς αμφισβητίες», όπως χαρακτήρισε όσους υποδεικνύουν, υποδεικνύουμε, το παράδειγμα του Ισπανού πρωθυπουργού. Ο Μητσοτάκης, που εκφράζει διεθνώς την κυβέρνηση, αρνείται εμμονικά ακόμα και να δηλώσει ότι η χώρα δεν θα εμπλακεί στις επιχειρήσεις, αυτές που κατά Γεραπετρίτη... «συνδιαμορφώνουμε». Πόσο μάλλον να εκφραστεί για την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου ή να τονίσει την ανάγκη ανάληψης ειρηνευτικής πρωτοβουλίας, κατ’ αρχάς στο πλαίσιο της Ε.Ε.
Δεν αρνείται απλώς να αναλάβει τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, αρνείται ακόμα και να τις ακούσει, να τις συζητήσει στο πλαίσιο ενός συμβουλίου πολιτικών αρχηγών, που αν δεν συνέλθει τώρα, σε μια τόσο δραματική κατάσταση για την ευρύτερη περιοχή, πότε θα συνεδριάσει; Αρνείται και επιτίθεται με όλη την επικοινωνιακή δύναμη πυρός που έχει διαμορφώσει εναντίον όποιας άλλης φωνής. Αναδεικνύοντας σε ανάδελφη τραμπική ουρά τη χώρα, διότι δυστυχώς ως Ελλάδα ακούγεται εκτός συνόρων η αφωνία του. Ανάδελφος, μαζί με τον Όρμπαν...
Ήρθε η ώρα να σταματήσει η προοδευτική αντιπολίτευση να παρακολουθεί χωρίς να συντονίζεται -έστω γι’ αυτό.
