Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή και, όπως είπε και ο παθών Μιχαήλ Γκορμπατσόφ πριν από πολλά χρόνια, “όποιος καθυστερεί τον τιμωρεί η Ιστορία”. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να βγει προς όφελος όλων από την ατζέντα το ελληνικό ζήτημα, με έναν αξιοπρεπή και βιώσιμο συμβιβασμό μεταξύ Ελλάδας, Κομισιόν, Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και Γερμανίας. Εάν, μάλιστα, καταφέρει κανείς να δει το θέμα του ελληνικού προγράμματος και του ελληνικού χρέους από απόσταση -κάτι εξαιρετικά δύσκολο για τους πολίτες αυτής της χώρας που βιώνουμε για έβδομη χρονιά τη βαθιά κρίση-, δεν είναι αυτή τη στιγμή τη μεγαλύτερο που απασχολεί την Ευρώπη, και θα είναι μια... προωθητική ανακούφιση για όλους να βγει από τη μέση.
Οι υποχωρήσεις που θα αναγκαστούν να κάνουν όλες οι πλευρές είναι πλέον μικρές -ακόμη και ο εμμονικός Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μπορεί να πακετάρει με τέτοιον τρόπο τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους ώστε να μην τη βρει μπροστά του στις εκλογές του ερχόμενου Σεπτεμβρίου- ενώ η πολιτική βούληση για μια λύση ποτέ δεν ήταν τόσο μεγάλη τόσο εντός της Ελλάδας όσο και εντός των θεσμών όσο σήμερα. Χαρακτηριστικές ήταν οι χθεσινές δηλώσεις τόσο του αρμόδιου επιτρόπου Πιερ Μοσκοβισί όσο και του διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι.
Άλλωστε είναι η σωστή στιγμή να δείξει η Ε.Ε. ότι η συνεκτική της ουσία δεν είναι η τιμωρία των λαών μέσω της καταστρατήγησης όλων των επιτευγμάτων της -π.χ. της στοιχειώδους προστασίας του κόσμου της εργασίας. Και να “πουλήσει” μια ευρωπαϊκή επιτυχία σε μια φάση που, κάθε μέρα που περνάει, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα.
Μέχρι στιγμής τα δύο συνταρακτικά γεγονότα της χρονιάς που τελειώνει είναι ακόμη στη φάση του... συναγερμού: Το Brexit αποφασίστηκε μεν, αλλά δεν έχει αρχίσει να υλοποιείται. Ο Τραμπ εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ, αλλά δεν παίρνει ακόμη αποφάσεις στον Λευκό Οίκο, ούτε δρομολογεί αλλαγές στις υπερατλαντικές σχέσεις.
Αλλά οσονούπω αναμένονται τα επόμενα γεγονότα που μπορεί να αποδειχθούν καταλυτικά για τις εξελίξεις στη Γηραιά Ήπειρο: Μόλις σε έξι μέρες καλούνται οι Ιταλοί στις κάλπες του δημοψηφίσματος και οι Αυστριακοί στις κάλπες της προεδρικής εκλογής. Κι αν σε πρώτη φάση η ενδεχόμενη νίκη της Ακροδεξιάς στην Αυστρία θα είναι μόνο συμβολική -σε δεύτερη κανείς δεν ξέρει πού μπορεί να οδηγήσει τη χώρα- ένα πιθανό ιταλικό “όχι” και η αντίδραση του ιταλικού πολιτικού συστήματος σε αυτό μπορεί να ανοίξουν πολύ άμεσα μια εξαιρετικά δύσκολη συζήτηση στην Ευρωζώνη.
