Τα χθεσινά μηνύματα, τόσο από το Βερολίνο και τον αντικαγκελάριο Γκάμπριελ όσο και από την Κομισιόν διά του εκπροσώπου Τύπου Μαργαρίτη Σχοινά, αποτελούν πλέον σοβαρές ενδείξεις πως η Ευρώπη νιώθει πιεστικά την ανάγκη να σταματήσει να πετάει την μπάλα στην εξέδρα. Αν οι χώρες - μέλη, και κυρίως η Γερμανία με τη Γαλλία, επιτρέψουν να παίζεται κρυφτούλι και ο κάθε εταίρος να κοιτάει να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα σε βάρος των άλλων εταίρων, τότε η Ε.Ε. θα απειληθεί με διάλυση. Και η χθεσινή, αργά το βράδυ, παρέμβαση της κ. Μέρκελ, η οποία δήλωσε ότι "Ένας φράχτης στα σύνορα Ελλάδας - ΠΓΔΜ θα συνιστούσε αντιευρωπαϊκή συμπεριφορά και δεν θα έλυνε κανένα πρόβλημα", έχει ξεχωριστή βαρύτητα, αφού αποδοκιμάζει τις ακρότητες του Αυστριακού ΥΠΕΞ και των χωρών της κεντρικής Ευρώπης.
Ας μην ξεχνάμε ότι, εκτός από την προσφυγική κρίση, ελοχεύει ο κίνδυνος νέας τραπεζικής φούσκας με επίκεντρο τη Γερμανία, ενώ ο ευρωπαϊκός Νότος απαιτεί πιο δυναμικά από κάθε άλλη φορά να σταματήσει επιτέλους η δογματική εμμονή στις πολιτικές αυστηρής λιτότητας. Και, για να γίνει αυτό το βήμα, το πρώτο δείγμα είναι η ολοκλήρωση της συμφωνίας των θεσμών με την Ελλάδα.
Η Ε.Ε. θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για τη γρήγορη ολοκλήρωση της αξιολόγησης, τόνισε ο κ. Σχοινάς, ενώ με τη βαρύτητα της θέσης του ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ υπογράμμισε ότι "Αν η ελληνική κυβέρνηση συνεχίσει με σοβαρότητα τις μεταρρυθμίσεις, τότε θα πρέπει να βρούμε τρόπους να μειώσουμε περαιτέρω το ελληνικό χρέος". Και, συνδέοντας άμεσα το θέμα της συμφωνίας με το προσφυγικό ζήτημα, σημείωσε: "Η έξοδος ή ο αποκλεισμός ενός κράτους - μέλους από τη Ζώνη Σένγκεν είναι ψευτολύση η οποία θα δηλητηριάσει τον ευρωπαϊκό διάλογο...".
Οι πιεστικές συνθήκες υποχρεώνουν λοιπόν την Ευρώπη να αντιμετωπίσει της προκλήσεις που απειλούν την ενότητά της. Αυτό άρχισε να γίνεται σαφές. Εκείνο που παραμένει ακόμα ως ερώτημα είναι τι καταλαβαίνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης εδώ στην Ελλάδα αυτές τις κρίσιμες για το μέλλον της χώρας στιγμές.
Παραμένοντας στη γραμμή να αποσυρθεί το ασφαλιστικό νομοσχέδιο τώρα, αντί να συνιστούν στους αγρότες να καθίσουν επιτέλους στο τραπέζι του διαλόγου, υιοθετούν, χωρίς υπερβολή, μετά από τόσο κοπιαστικές και σκληρές διαπραγματεύσεις, μια στάση που ισοδυναμεί με σκέτη αυτοκτονία. Αν δηλαδή καθυστερήσει η αξιολόγηση με ελληνική ευθύνη, τότε με τι κύρος και επιχειρήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν οι τρικλοποδιές από ΔΝΤ και Σόιμπλε;
Υποθέτουμε ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ειδικά οι πρωταγωνιστές του κινήματος "Μένουμε Ευρώπη" υποχρεούνται να πάρουν θέση. Και από τη θέση που θα πάρουν θα κριθούν για τα προτάγματά τους. Αν δηλαδή τα εθνικά συμφέροντα υπερισχύουν των κομματικών. Μένουμε Ευρώπη ή πάμε Βαλκάνια;
