Του Μιχάλη Τρίκκα
Και κάπως έτσι ο φόβος έγινε πραγματικότητα κι ενώ όλοι κοιτούσαν το αυγό, το φίδι συνέχιζε να πλησιάζει. Από ακραίο νεοφασιστικό μόρφωμα της δεκαετίας του '70, το Εθνικό Μέτωπο μετατράπηκε σταδιακά στον κύριο πολιτικό εκφραστή της γαλλικής Δεξιάς, με αποτέλεσμα σήμερα να προβάλλει ως ο επικρατέστερος νικητής των ευρωεκλογών του ερχόμενου Μαΐου.
Το πρόσωπο της Μαρίν Λεπέν δέσποζε την προηγούμενη εβδομάδα στο εξώφυλλο του περιοδικού Nouvel Observateur κάτω από τη λεζάντα "Η δημοσκόπηση που φοβίζει". Τι αποκάλυπτε; Ότι αν οι ευρωεκλογές διεξάγονταν σήμερα, το Εθνικό Μέτωπο θα ψήφιζαν ένας στους τέσσερις Γάλλους. Το βασικότερο και πιο ανησυχητικό συμπέρασμα είναι ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του το κόμμα εξασφαλίζει το προβάδισμα σε μια δημοσκόπηση εθνικής εμβέλειας, συγκεντρώνοντας ποσοστό 24%, δηλαδή δύο ποσοστιαίες μονάδες πάνω από το κεντροδεξιό UMP και πέντε μονάδες περισσότερες από το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα. Στις ευρωεκλογές του 2009, το Εθνικό Μέτωπο είχε αποσπάσει μόλις 6,34%.
Σε λιγότερο από τρία χρόνια, η Μαρίν Λεπέν κατόρθωσε αυτό που ο πατέρας της και ιδρυτής του κόμματος Ζαν Μαρί Λεπέν επιδίωκε για δεκαετίες: να φέρει το Εθνικό Μέτωπο στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής. Βήμα προς βήμα, κατάφερε να αλλάξει την εικόνα του κόμματος, απομακρύνοντας τα πιο ακραία στελέχη και εμφανίζοντας στη θέση τους φωτογενείς μετανάστες δεύτερης γενιάς-"πρότυπα ενσωμάτωσης στις γαλλικές αξίες". Και φυσικά, το βασικότερο συστατικό της επιτυχίας ήταν η ίδια η οικονομική κρίση, την οποία η Λεπέν κατάφερε να φορτώσει σε καθετί "μη γαλλικό": την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, την παγκοσμιοποίηση και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Καθοριστικό ρόλο στη μετεωρική άνοδο του Εθνικού Μετώπου έπαιξε αναμφίβολα και η μαζική διάψευση των προσδοκιών από την προεδρία Ολάντ, η συνολική μετατόπιση της πολιτικής ζωής προς τα δεξιά και η αδυναμία του Μετώπου της Αριστεράς να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τη δυσαρέσκεια για την κυβερνητική πολιτική. Η δημοσκόπηση του Nouvel Observateur αποκαλύπτει πως η δημοτικότητα του Γάλλου προέδρου έχει βυθιστεί στο 29%. Σημειώνεται ότι ο πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί ποτέ δεν είδε τη δημοτικότητά του να υποχωρεί κάτω από το συμβολικό όριο του 30% στη διάρκεια της πενταετούς θητείας του.
Όσον αφορά τη συνολικότερη συντηρητική στροφή και την ενσωμάτωση ακροδεξιών θέσεων στην κεντρική πολιτική ατζέντα, ενδεικτικές είναι οι πρόσφατες επικρίσεις του υπουργού Εσωτερικών, Μανουέλ Βαλς, για τους Ρομά που "δεν θέλουν να ενσωματωθούν" και η αναγγελία του ότι η γαλλική κυβέρνηση θα αντιταχθεί για αυτόν τον λόγο στην ένταξη της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στη ζώνη Σέγκεν, μια δήλωση που, παρά τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε, δεν διορθώθηκε ποτέ από τον Ολάντ.
Στον χώρο της Δεξιάς, την άνοδο της Λεπέν διευκόλυνε όχι μόνο η πολύμηνη εσωκομματική κρίση που έφερε το UMP στα πρόθυρα της διάσπασης, αλλά και η παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού Φρανσουά Φιγιόν, που πρώτος έσπασε την παράδοση απομόνωσης της Ακροδεξιάς στον δεύτερο γύρο των εκλογικών αναμετρήσεων.
Η συνέχεια φυσικά δεν τον δικαίωσε, αφού οι ψηφοφόροι δεν μετακινήθηκαν προς το κέντρο, αλλά προς το Εθνικό Μέτωπο, όπως επιβεβαίωσε και το εκλογικό αποτέλεσμα των συμπληρωματικών εκλογών στην Μπρινιόλ, όπου η γαλλική Ακροδεξιά έφτασε το 40,4%, παίρνοντας τις διπλάσιες ψήφους από το UMP. Φιγιόν και Κοπέ εμφανίζονται ανήμποροι να περιμαζέψουν τα συντρίμμια του κόμματος και οι συνθήκες μοιάζουν πια ιδανικές για την επιστροφή στην ενεργό πολιτική του Νικολά Σαρκοζί ο οποίος απαλλάχθηκε την προηγούμενη εβδομάδα από τις δικαστικές περιπέτειές του για την υπόθεση Μπετανκούρ.
Απομένει να φανεί αν θα υπάρχει κάτι στον χώρο της παραδοσιακής Δεξιάς που θα μπορεί να συσπειρωθεί γύρω του μέχρι τις επόμενες προεδρικές εκλογές. Ή αν θα επιβεβαιωθεί ο γερασμένος γόης Αλέν Ντελόν, που εκφράζοντας την προηγούμενη εβδομάδα την ικανοποίηση του για την άνοδο της Ακροδεξιάς, υποστήριζε: "Για χρόνια οι Λεπέν, πατέρας και κόρη, αγωνίζονταν μόνοι. Για πρώτη φορά δεν είναι μόνοι. Οι Γάλλοι είναι μαζί τους".
