Αν και οι εξελίξεις στη Γερμανία δεν μπορούν να δείξουν τις επερχόμενες πολιτικές μεταβολές στον ευρωπαϊκό Νότο, αφού τα προβλήματα και το κοινωνικοικονομικό υπόστρωμα είναι εντελώς διαφορετικά, αξίζουν μεγάλης προσοχής, καθώς η χώρα αυτή διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην Ευρωζώνη. Τα τρία κόμματα της ευρύτερης γερμανικής Αριστεράς, Σοσιαλδημοκράτες, Αριστερά, Πράσινοι, δεν τα πήγαν καλά και υπολείπονται σχεδόν οκτώ εκατοστιαίες μονάδες των συντηρητικών κομμάτων: Χριστιανοδημοκράτες, Φιλελεύθεροι, ευρωσκεπτικιστές.
Αν προσέξουμε την ψήφο των πολιτών που δεν συμμετείχαν στις προηγούμενες εκλογές και ψήφισαν την προηγούμενη Κυριακή, διαπιστώνουμε μια τάση κυριαρχίας των φιλελεύθερων κομμάτων, τα οποία συγκεντρώνουν μαζί πάνω από το 75% των ψήφων. Το ποσοστό είναι συντριπτικό, παρά τις εσωτερικές διαφοροποιήσεις στο συντηρητικό στρατόπεδο. Τι φταίει που οι δυνάμεις της Αριστεράς, με όλους τους δυνατούς προσδιορισμούς τους, καταποντίζονται, παρ' ότι και οι τρεις εμφανίστηκαν με ενισχυμένο το αριστερό τους προφίλ στις εκλογές; Μια απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι η Γερμανία πηγαίνει καλά οικονομικά εν μέσω κλυδωνισμών στην Ευρωζώνη και την παγκόσμια οικονομία. Η απάντηση αυτή έχει βεβαίως βάση, ωστόσο δεν επαρκεί, αφού την ίδια ώρα διευρύνονται τα εργατικά στρώματα, που είναι στα όρια της φτώχειας. Ίσως η Γερμανία έχει τους πιο αδύναμους οικονομικά εργαζόμενους στην Ευρωζώνη. Αυτό πιθανόν εξηγεί και την τάση για αριστερή στροφή των τριών κομμάτων, ή καλύτερα των Σοσιαλδημοκρατών και των Πρασίνων, γιατί η Αριστερά δεν μετακινείται ουσιαστικά. Ο Γιόσκα Φίσερ, πάντως, έψεξε τους Πράσινους επειδή μετακινήθηκαν από το κέντρο χάνοντας -όπως εκτίμησε- τη δυναμική τους.
Μια πρώτη απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα γιατί οι δυνάμεις της Αριστεράς όλων των αποχρώσεων στη Γερμανία δεν έχουν μεγάλη επιρροή στους νέους ψηφοφόρους και δεν συγκινούν την "αποχή", είναι ότι ως σύνολο δεν πείθουν πως αποτελούν εναλλακτική λύση στη Μέρκελ, η οποία αντιθέτως επιδεικνύει ισχυρή προσαρμοστικότητα και αφομοιωτική δύναμη έναντι των Σοσιαλδημοκρατών.
Στην πραγματικότητα, η Μέρκελ εφαρμόζει κύρια σημεία της στρατηγικής Σρέντερ: μείωση του εργασιακού κόστους, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και περιορισμός των κοινωνικών δαπανών. Πιθανότατα δε τη γραμμή του SPD θα ακολουθήσει τελικά και για την κρίση στην Ευρωζώνη.
Η τάση αυτή θα μπορούσε να μεταβληθεί αν και εφόσον αναδειχθούν τα προβλήματα προοπτικής της γερμανικής οικονομίας με την αναμενόμενη έκρηξη του ασφαλιστικού συστήματος, εξαιτίας συνταξιοδοτικού, αλλά και τα όρια του αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας, χωρίς αυτό να προδικάζει ότι οι εξελίξεις θα πάνε προς τα αριστερά.
