Ο τίτλος είναι δάνειο από ένα σχόλιο του Στέφαν Κορνέλιους, αρχισυντάκτη στην εφημερίδα Sueddeutsche του Μονάχου. Και απεικονίζει ακριβώς αυτό το κλίμα τεράστιας προσδοκίας από το αποτέλεσμα της γερμανικής κάλπης που έχει καλλιεργηθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη. Την ώρα που τα γερμανικά κόμματα επικέντρωσαν την προεκλογική κόντρα τους σε θέματα εσωτερικά -από το κατώτατο μεροκάματο και τη φορολογία, μέχρι το κόστος των ενοικίων και της νέας ενεργειακής πολιτικής- πολιτικοί, αναλυτές και πολίτες της υπόλοιπης Ευρώπης προσπαθούσαν να μαντέψουν τι θα αλλάξει μετά τις 23 Σεπτεμβρίου στην ευρωπαϊκή πολιτική της Γερμανίας.
Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα, ανεξάρτητα δηλαδή από το αν θα διατηρηθεί στην εξουσία ο σημερινός κυβερνητικός συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών - Φιλελευθέρων ή θα επανέλθει ο μεγάλος συνασπισμός με τους Σοσιαλδημοκράτες, εντυπωσιακές αλλαγές στο πώς θα λειτουργεί η Γερμανία στην Ευρώπη δεν αναμένονται.
Το μόνο που θα αλλάξει σίγουρα είναι ο ρυθμός λήψης των αποφάσεων, αφού, εξαιτίας των γερμανικών εκλογών, τους τελευταίους μήνες είχαν παγώσει τα πάντα στην Ευρώπη. Όχι ότι η καγκελάριος αίφνης θα αποφασίσει να γκαζώσει, αλλά τα περιθώρια των καθυστερήσεων έχουν εξαντληθεί. Η τραπεζική ένωση δεν μπορεί πια να περιμένει, οι τελευταίες πινελιές στον κοινοτικό προϋπολογισμό για την επταετία 2014-2020 έπρεπε να είχαν μπει από καιρό, ενώ εκκρεμεί και μια απόφαση για την κάθε μνημονιακή χώρα χωριστά, με δυσκολότερη ίσως την απόφαση για την Ελλάδα, καθώς εκ των πραγμάτων θα τεθεί σύντομα ζήτημα βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους.
Στην περίπτωση που από αύριο στο Βερολίνο κυβερνά ένας μεγάλος συνασπισμός, τα πράγματα ενδέχεται να είναι ευκολότερα στο θέμα της χαλάρωσης των πολιτικών λιτότητας, που ζητά όλος ο ευρωπαϊκός Νότος αλλά και το Παρίσι. Δεν θα είναι όμως πιο εύκολη μια απόφαση για κούρεμα του ελληνικού χρέους, καθώς κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα τόσο η Μέρκελ όσο και ο Στάινμπρικ δεσμεύτηκαν για το αντίθετο. Βέβαια, από το 2010 που κορυφώθηκε η ελληνική κρίση και βάθυνε η ευρωκρίση, δεν ήταν ούτε μία ούτε δύο οι δεσμεύσεις της Μέρκελ που αναιρέθηκαν εν μία νυκτί. Οπότε τίποτε δεν αποκλείεται. Ούτε καν το να αποδεχτεί κάποια στιγμή το Βερολίνο μια τραπεζική ένωση που να τιμά το όνομά της, με ξεκάθαρους κανόνες για την εκκαθάριση των τραπεζών που παραπαίουν, αλλά και μια στιβαρή εγγύηση των καταθέσεων.
Όλα τα παραπάνω παύουν να ισχύουν εάν απόψε το βράδυ γίνει η μεγάλη έκπληξη. Εάν για παράδειγμα μπει στη Βουλή το ευρωσκεπτικιστικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» και αριθμητικά επιβάλλεται η συνεργασία του με τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Φιλελεύθερους για να υπάρξει κεντροδεξιά πλειοψηφία. Θεωρητικά η Μέρκελ δεν πρόκειται να συνεργαστεί με την «Εναλλακτική», θα προτιμήσει να αγκαλιάσει τους Σοσιαλδημοκράτες. Όμως, ήδη κάποια στελέχη του κόμματός της άρχισαν να φλερτάρουν με την ιδέα. Πριν αναλύσουμε αυτό το μάλλον επικίνδυνο σενάριο για την Ευρώπη, πάντως, ας περιμένουμε την ετυμηγορία της κάλπης.
