Γράφει ο Δημήτρης Στούμπος
Δυόμισι χρόνια τώρα η Συρία είναι βυθισμένη σε έναν άγριο εμφύλιο πόλεμο που έχει κυριολεκτικά πνίξει στο αίμα και τη βαρβαρότητα τον λαό της.
Από τις αρχικές ελπιδοφόρες λαϊκές κινητοποιήσεις, αγώνες και προσπάθειες για ανατροπή του αιμοσταγούς καθεστώτος Άσαντ, φτάσαμε σε άγρια κλιμάκωση των συγκρούσεων, αλλά και στην αδίστακτη, σιδερόφρακτη, ωμή απόπειρα των πραιτοριανών να "διασώσουν" την εξουσία της "οικογένειας".
Πολλές δεκάδες χιλιάδες οι νεκροί, εκατομμύρια οι πρόσφυγες, ένας ολόκληρος λαός βασανίζεται από την προσκόλληση στην εξουσία του μικρού Άσαντ, αλλά και τελευταία από τις φρικτές ακρότητες και "κομματιών" της άλλης "πλευράς".
Η "άνοιξη" στη Συρία δεν ήρθε, άλλωστε και εκεί που πέτυχε οδήγησε σε ένα εύφλεκτο "μωσαϊκό" καταστάσεων και κάθε άλλο παρά σε ικανοποίηση των δικαιωμάτων, των ελευθεριών, την εξασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης, εργασίας για εκατομμύρια νέους και όχι μόνον.
Στη Συρία οι βαρβαρότητες και οι φρικαλεότητες διαδέχονται η μία την άλλη και ο μαύρος κύκλος του εφιάλτη καλά κρατεί. Μπροστά σ' αυτήν την κατάσταση η διεθνής κοινότητα "κινήθηκε" αργά και περίπου "ανώδυνα" για το καθεστώς, ενώ και οι ενισχύσεις που δόθηκαν από δυτικούς σε επιμέρους ομάδες εξεγερμένων περισσότερο διαμόρφωσαν ένα χαοτικό τοπίο παρά έφεραν μια "συσπείρωση" της αντιπολίτευσης.
Είναι προφανές ότι στο ενεργειακό πεδίο της χώρας και της ευρύτερης περιοχής τα συμφέροντα είναι τεράστια και το γεωπολιτικό ενδιαφέρον κολοσσιαίο. Έτσι εξηγείται και η συνεχής "εμπλοκή" (από δίπλα ή λίγο πιο "μακριά") όλων των ισχυρών ή πανίσχυρων παικτών του πλανήτη, με προεξάρχουσες φυσικά τις ΗΠΑ.
Η πάλαι ποτέ μοναδική υπερδύναμη ή η υπερδύναμη που θεωρεί περίπου "αυλή" της (και) τη Μέση Ανατολή δυσκολεύεται να χωνέψει το νέο, σύνθετο, πολυπολικό τοπίο.
Έτσι με αρκετή "έκπληξη" ο ίδιος ο Ομπάμα, που τώρα ζήλωσε τη "δόξα" του αρχισερίφη Μπους, διαπίστωσε αυτό το διάστημα ότι αφ' ενός οι συμμαχίες των πρόθυμων δύσκολα στήνονται και αφ' ετέρου ότι πολλοί άλλοι παράγοντες (βλέπε Ρωσία, Κίνα κ.ά.) δεν αφήνουν "εύκολα" τις δυνατότητες που κατέχουν.
Η "αφορμή" της πρόσφατης χρήσης των χημικών από το καθεστώς Άσαντ θεωρήθηκε "αρκετή" από την Ουάσιγκτον για ένα "σκληρό μάθημα" διά των όπλων της υπερδύναμης. Για τον ΟΗΕ ούτε συζήτηση υπό το πρόσχημα (έστω τη δυσκολία) υπέρβασης του βέτο της Ρωσίας και της Κίνας (που στηρίζουν ακόμη και τώρα το καθεστώς).
Όμως η ήττα του Κάμερον μέσα στη Βουλή ήταν κόλαφος όχι μόνο για τον ομόθυμο πρωθυπουργό της Βρετανίας, αλλά και για τον Ομπάμα εν όψει του στησίματος της "παρέας των προθύμων".
Αλλά και από τη Γερμανία της Μέρκελ (κυρίως λόγω και της καυτής προεκλογικής περιόδου) και από την Ιταλία του Λέτα δεν ήρθαν αυτά που "περίμεναν" οι ΗΠΑ, ενώ και ο πρόθυμος Ολάντ αναγκάστηκε να αποφύγει ψηφοφορία θεωρώντας ότι αρκεί το προεδρικό του κύρος για μια τέτοια "περιπέτεια"!
Τώρα στην Ελλάδα τα ξέρετε. Πάντα πρόθυμοι για "συμμαχική συνδρομή", οι Σαμαράς - Βενιζέλος μάλλον θεώρησαν ότι είναι στην πλευρά που "προχωρά". Φυσικά ούτε κατά διάνοια συζήτηση στην ελληνική Βουλή, όπως ζήτησε έγκαιρα ο ΣΥΡΙΖΑ.
Στο κεντρικό διεθνές πεδίο με την "πρόταση" Πούτιν (που όμως είχε αναφέρει και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Κέρι και προφανώς συζήτησαν Ομπάμα - Πούτιν) προσωρινά εκτονώθηκε η βιαιότητα της απειλής χτυπήματος από τις ΗΠΑ και σε ένα βαθμό η συζήτηση επανήλθε πρωτίστως στο πολιτικό - διπλωματικό πεδίο.
Ακόμη και με το προχθεσινό διάγγελμά του ο Ομπάμα κινήθηκε μεταξύ διπλωματίας και στρατιωτικής εμπλοκής, δείχνοντας ότι "συνυπολόγισε" και τις ισχυρές εσωτερικές αντιδράσεις που έχει (κοινωνικές και πολιτικές), ενώ τώρα προσπαθεί να "εντάξει" την όλη εξέλιξη στην ένοπλη απειλή που ασκεί (και ετοιμάζει).
Τις πρόσφατες κινήσεις Ομπάμα παρακολουθεί ενοχλημένος ο Νετανιάχου, γιατί θεωρεί ότι η πρόταση διεθνούς ελέγχου των χημικών όπλων του Άσαντ είναι βήμα πίσω και υπερβολικά "soft" πολιτική από τις ΗΠΑ! Ξέρουμε άλλωστε πόσο σκληρή "πολιτική" επιδεικνύει ο πρωθυπουργός του Ισραήλ.
Αλλά και οι περισσότερες δυνάμεις ανταρτών στη Συρία δεν δείχνουν ικανοποιημένες με την τελευταία διπλωματική εξέλιξη, που την εκλαμβάνουν ως χάσιμο χρόνου, ενώ και για την επίθεση των ΗΠΑ δεν είχαν δώσει όλοι "καθαρή" υποστήριξη.
Βλέπουμε ότι οι αντιφάσεις και οι αντιθέσεις είναι πολλαπλές και άκρως εύφλεκτες και είναι βέβαιο ότι οι εξελίξεις θα έχουν και νέα τροπή. Το γεγονός ότι ο Άσαντ "άρπαξε" την ευκαιρία που πήρε μέσω Μόσχας δείχνει ότι προσπαθεί επίσης να κερδίσει χρόνο, προφανώς θεωρώντας ότι ισχυροποιείται στις εσωτερικές αναμετρήσεις, ενώ και ο Πούτιν παίρνει την "ικανοποίηση" ενός ισχυρού διεθνούς παίχτη, που τελευταία έδειχνε να χάνει (ενώ στο εσωτερικό τοπίο δείχνει τα αυταρχικά δόντια του).
Οι συνομιλίες Κέρι - Λαβρόφ θυμίζουν λίγο κάτι από τον τελειωμένο "διπολισμό" και το μόνο που μπορούν να δώσουν είναι μια νέα πολιτικο-διπλωματική προσέγγιση για το καυτό ζήτημα της Συρίας. Αν όλα αυτά "γυρίσουν" στον ΟΗΕ, θα 'ναι ένα θετικό βήμα, όμως οι διαφορές είναι τεράστιες και ο πολλαπλασιασμός επιμέρους σχεδιασμών επικίνδυνες. Για τον λαό της Συρίας η αλλαγή είναι αναγκαία, όμως μια στρατιωτική επέμβαση θα ανοίξει νέο κύκλο του τρόμου...
