Σαν καρέ από πολεμική ταινία σε ένα αργό, υποβλητικό πλάνο όπου "μιλά" η κάμερα, μια εφοδιοπομπή των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων φλέγεται στο βάθος σε κάποια απομακρυσμένη ερημική τοποθεσία του ανατολικού Αφγανιστάν ύστερα από επίθεση που δέχθηκε από τους Ταλιμπάν. Το πολυβόλο είναι στραμένο προς τη μεριά των "απελευθερωτών" αφήνοντας τη φαντασία του θεατή να υποθέσει πως ένας από τους δράστες της επίθεσης τσεκάρει την επιτυχία της ενέδρας. Όμως, το ταλέντο του "σκηνοθέτη" στο να παραπλανά και να δημιουργεί εντυπώσεις στον "θεατή" απλώς και μόνον αλλάζοντας τη γωνία του πλάνου είναι πια γνωστό. Αυτή την ικανότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής δεν την αμφισβήτησε άλλωστε κανείς και ποτέ μέχρι σήμερα.
Στην περίοδο των πολέμων της "νέας τάξης" που ακολούθησαν το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και τους οποίους η αμερικανική υπερδύναμη τροφοδότησε με άφθονο χρήμα, ρηχή ιδεολογία και ασύστολα ψεύδη, η παρελκυστική τακτική της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έφτασε στο απόγειό της. Φωτιά και στάχτες, θάνατοι και καταστροφή, μια ακολουθία περιφερειακών πολέμων σε μια εν εξελίξει ιστορική περίοδο που εγκαινίασαν δύο ημερομηνίες-ορόσημα. Η 7η Αυγούστου 1990, όταν ο Μπους Α' διάταζε να αρχίσει η επιχείρηση "Ασπίδα της Ερήμου", η συγκέντρωση δηλαδή, αμερικανικών στρατευμάτων στην Αραβική Χερσόνησο με σκοπό την εκδίωξη των δυνάμεων εισβολής του Ιράκ από το Κουβέιτ, και η 11η Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου, όταν απηύθηνε στο Κογκρέσο την ιστορική ομιλία του "Προς μια Νέα Παγκόσμια Τάξη". Έκτοτε, το ιδεολόγημα της "νέας τάξης" πρόσφερε το θεωρητικό υπόβαθρο και την απαραίτητη ηθική νομιμοποίηση στις αμερικανικές στρατιωτικές επεμβάσεις στον κόσμο. Επεμβάσεις από τις οποίες προέκυψε μια σειρά "αποτυχημένων κρατών" (failed states) με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα τη Σομαλία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Οι πόλεμοι της νέας τάξης επαναπροσδιορίζουν την έννοια του πολέμου, όσο κι αν αυτό θεωρείται αυτονόητο στον πολύπλοκο και πολυδιάστατο σημερινό κόσμο. Από στρατιωτική αναμέτρηση περιορισμένης διάρκειας με άμεσα πολιτικά, εδαφικά και οικονομικά οφέλη για τον νικητή, ο πόλεμος παίρνει τον χαρακτήρα μιας ένοπλης σύγκρουσης φθοράς χωρίς ημερομηνία λήξης προσφέροντας πολλαπλάσια, διαρκή έμμεσα οφέλη στον επιτιθέμενο απ' ό,τι μια καθαρή νίκη.
Πέρα από την "κλασική" προσέγγιση της ιμπεριαλιστικής επέκτασης και τους προφανείς λόγους προάσπισης τόσο των ενεργειακών αποθεμάτων της Μέσης Ανατολής όσο και του κράτους-δορυφόρου των ΗΠΑ στην περιοχή -του Ισραήλ- οι νεο-ταξικοί πόλεμοι δίνουν την ευκαιρία στις ΗΠΑ να ανανεώνουν την πρωτοκαθεδρία τους στο στερέωμα των διεθνών σχέσεων. Ενισχύουν το κύρος, τα κέρδη και την υπεραξία της στρατιωτικής βιομηχανίας τους, που αποτελεί πυλώνα του αμερικανικού πολιτικού και οικονομικού οικοδομήματος, αποτρέπουν από το να γίνει απαιτητό το ιλιγγιώδες αμερικανικό εξωτερικό χρέος, λειτουργούν ως πολιορκητικός κλοιός του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, καθηλώνουν κάθε κοινωνική και ταξική σύγκρουση στην αμερικανική ενδοχώρα με τη διάχυση του φόβου και τη μόνιμη επίκληση της απειλής ενός σκιώδους εξωτερικού εχθρού. Οι πόλεμοι της "νέας τάξης" διεκδικούν επάξια το δικό τους ιδιαίτερο κεφάλαιο στον άτλαντα της παγκόσμιας Ιστορίας.
