Και κάπως έτσι ο Τζον Κέρι άνοιξε άθελά του το παράθυρο στη διπλωματία. "Υπάρχει κάποιος τρόπος με τον οποίον ο Άσαντ μπορεί να αποφύγει τον πόλεμο;" τον ρώτησαν. Και εκείνος σε έναν προφανή αυτοσχεδιασμό της στιγμής ξεφούρνισε την ιδέα της παράδοσης των χημικών όπλων της Συρίας στη διεθνή κοινότητα. "Δεν πρόκειται βέβαια να το κάνει", πρόσθεσε χαμογελαστός, αλλά ήταν ήδη πολύ αργά, γιατί μέσα σε λίγες ώρες η Ρωσία μετασχημάτισε την γκάφα σε διπλωματική πρόταση, την οποία και αποδέχτηκε η Δαμασκός.
Η τελευταία επίσημη τοποθέτηση του Λευκού Οίκου είναι ότι η πρόταση του Κέρι δεν ήταν τυχαία, αλλά προϊόν "έντονων αμερικανικών πιέσεων" στην τελευταία διάσκεψη των G20. Ο Ομπάμα αποδεικνύεται ένας υπομονετικός και επιδέξιος παίκτης σε μια δύσκολη παρτίδα σκακιού, υποστηρίζουν οι απολογητές. Είναι μάλλον δύσκολο να τους πιστέψει κανείς με δεδομένο ότι η πρώτη αντίδραση της Ουάσιγκτον μόλις άρχισε να ξεδιπλώνεται η ρωσική πρωτοβουλία ήταν να προσπαθήσει να υποβαθμίσει με κάθε τρόπο τη δήλωση Κέρι κάνοντας λόγο για "υποθετικό" ή "ρητορικό" σχόλιο.
Η συγκρατημένη ικανοποίηση για την διπλωματική διέξοδο, που εξέφραζε λίγο αργότερο ο πρόεδρος Ομπάμα στο τηλεοπτικό του διάγγελμα, έμοιαζε ακόμα λιγότερο πειστική. Γιατί τι άλλο παρά ομολογία ήττας ήταν η επ' αόριστον αναβολή της ψηφοφορίας στο Κογκρέσο, η οποία υποτίθεται ότι θα έδινε το "πράσινο φως" για τη στρατιωτική επέμβαση; Ήταν κάτι σαν αναγκαστική προσγείωση για την αμερικανική κυβέρνηση, που, προς μεγάλη της έκπληξη, διαπίστωσε ότι όσο περισσότερο πάσχιζε να πείσει για την αναγκαιότητα του πολέμου, τόσο έχανε υποστήριξη - στην κοινή γνώμη, αλλά και στο ίδιο το Κογκρέσο.
Και κάπως έτσι η ρωσική διπλωματική πρωτοβουλία μετατράπηκε σε σανίδα σωτηρίας. Επειδή φυσικά το φρένο στα πολεμικά σχέδια δεν μπήκε ούτε από τον "γκαφατζή" Κέρι ούτε από τον "σκακιστή" Ομπάμα, αλλά από τους αδέξιους χειρισμούς του Λευκού Οίκου, το φιάσκο του πιστού συμμάχου Ντέιβιντ Κάμερον στο βρετανικό Κοινοβούλιο και, φυσικά, την έντονη αντίθεση της αμερικανικής κοινής γνώμης. Δέκα χρόνια μετά τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ και τις επεμβάσεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν, οι Αμερικανοί εμφανίζονται κουρασμένοι από πολέμους, αλλά και λίγο πιο υποψιασμένοι για τις κυνικές προσπάθειες χειραγώγησής τους.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν φυσικά ότι το λόμπι του πολέμου θα τα παρατήσει τόσο εύκολα, αφού τα χημικά όπλα αποτελούν μόνο το πρόσχημα και ο βαθύτερος στόχος είναι η "αλλαγή καθεστώτος" στη Δαμασκό. Όσο ο στόχος παραμένει αναλλοίωτος, η απειλή του πολέμου παραμένει ζωντανή και οι νέες αφορμές δεν θα λείψουν, με δεδομένο ότι ο εμφύλιος στη Συρία συνεχίζεται. Και ίσως, την επόμενη φορά, ο Ομπάμα να έχει μάθει από τα λάθη και να καταφέρει να πλασάρει καλύτερα τον πόλεμο στην κοινή γνώμη.
