Ο Φώτης Μπενλισόι, μέλος του κινήματος "Τα Κοινά μας", που από την πρώτη στιγμή κινητοποιήθηκε στην πλατεία Ταξίμ και στο πάρκο Γκεζί και που χθες το απόγευμα σκόπευε να προχωρήσει ξανά, μαζί με άλλους αγωνιστές, στην κατάληψη της πλατείας, μίλησε στην "Αυγή" για τα όσα εξελίσσονται αυτή τη στιγμή στην άλλη άκρη του Αιγαίου.
Συνέντευξη: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑΜΑΛΗ
* Όπως τα βλέπουμε εμείς από μακριά -από απέναντι, έστω- οι αριστεροί είναι στον δρόμο, οι κεμαλικοί φωνάζουν ραπ συνθήματα. Πώς συγκροτείται το στρατόπεδο των εξεγερμένων κοινωνικά και βλέπουμε τους αριστερούς στον δρόμο, ραπ με κεμαλικά συνθήματα; Πώς συγκροτείται το στρατόπεδο των εξεγερμένων κοινωνικά και πολιτικά;
Βασικά δεν κατευθύνεται από κανέναν και δεν ελέγχεται ούτε από την Αριστερά και βέβαια ούτε από κάποιο άλλο πολιτικό ρεύμα. Όπως κάθε εξέγερση, είναι εντελώς αυθόρμητο. Βγαίνει ενέργεια από "τα κάτω", αυθορμητισμός, αντιεξουσιαστική διάθεση... αλλά όχι με τη στενή πολιτική έννοια. Δεν είναι αναρχικό, είναι μια αντίσταση σε καθετί που συνδέεται με την κρατική εξουσία -τον Ερντογάν, την αστυνομία, τα ΜΜΕ- και κινητοποιεί κόσμο που τοποθετείται σε διάφορους χώρους.
Σίγουρα η Αριστερά είναι εκεί, σίγουρα είναι εκεί και οι κεμαλικοί, οι ισλαμιστές που δεν ανήκουν στο κόμμα του Ερντογάν (ακόμη πιο συντηρητικοί) και οι εθνικιστές, ακόμη και οι φασιστικές οργανώσεις. Παρόντες είναι βέβαια και οι Κούρδοι. Είναι ένα τελείως ανομοιογενές σύνολο, που σε μια τόσο αυθόρμητη εξέγερση είναι φυσικό να υπάρχει. Τον χαρακτήρα τον δίνει μια νεολαιίστικη αντιεξουσιαστική διάθεση, που μοιάζει πάρα πολύ στον Δεκέμβρη του 2008 στην Ελλάδα, ιδίως όπως αναπτύσσεται στα μεγάλα αστικά κέντρα και δη στην Κωνσταντινούπολη, με τη νεολαία, που δεν είναι οργανωμένη κομματικά, να βλέπει την αστυνομία ως έναν "εχθρικό στρατό", ως στρατό εισβολής. Μην ξεχνάμε ότι έχει ξεπεράσει τα δέκα χρόνια η διακυβέρνηση Ερντογάν. Είναι ταυτισμένες, λοιπόν, οι νεότερες γενιές με το να θεωρούν τον Ερντογάν εξουσία.
* Τι ενώνει αυτό το ετερόκλητο πλήθος;
Tους ενώνει μια αίσθηση ανέχειας, υποτέλειας, ταπείνωσης. Μια μεγάλη μερίδα που βρίσκεται στον πυρήνα της εξέγερσης είναι ένας κόσμος που βλέπει μια όλο και πιο αυταρχική πρακτική της κυβέρνησης που έχει επιπτώσεις στην καθημερινότητά του. Πάρτε για παράδειγμα το νομοσχέδιο για το αλκοόλ που απαγορεύει σε μεγάλο μέρος των δημόσιων χώρων το ποτό. Μεγάλη αντίδραση υπήρξε ειδικά στην Κωνσταντινούπολη για τα μεγάλα έργα ανάπλασης, που αλλάζουν τελείως το τοπίο της πόλης και παραδίδουν όλους τους δημόσιους χώρους στην κερδοφορία. Και, τέλος, υπάρχει η αντίθεση με την αστυνομία, που ανέκαθεν ήταν αυταρχική στην Τουρκία και έκανε έντονη χρήση της καταστολής σε κάθε ευκαιρία, όχι μόνο κατά της Αριστεράς, αλλά και κατά των φιλάθλων, που παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στη δημόσια ζωή, όπως συμβαίνει και στην Αίγυπτο. Οι οπαδοί της Besiktas παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέγερση. Ακόμη, κοινό σημείο όλων αυτών είναι το μίσος για την αστυνομία, το οποίο είναι γνώρισμα τόσο του γενικού πληθυσμού όσο και της νεολαίας σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό.
* Τα ΜΜΕ προσέγγισαν καθόλου το ζήτημα;
Τα ΜΜΕ αποφάσισαν να αγγίξουν λίγο το ζήτημα την Κυριακή. Ενδεικτικά, το Σάββατο, που είχε ξεσπάσει μια από τις μαζικότερες διαδηλώσεις, ένα από τα μεγάλα ειδησεογραφικά κανάλια της χώρας μετέδιδε ντοκιμαντέρ για τους πιγκουίνους της Ανταρκτικής. Μετά από αυτό βγήκε και σχετικό σύνθημα "Δείξτε, Δείξτε τους Πιγκουίνους".
Σήμερα Δευτέρα (σ.σ.: χθες) γίνονται διαδηλώσεις μπροστά σε κανάλια και άλλα μέσα, με τους διαδηλωτές να συγκεντρώνουν και να πετούν χρήματα στις εισόδους φωνάζοντας "πόσα λεφτά θέλετε για να κάνετε μια ζωντανή σύνδεση;". Στην Κωνσταντινούπολη, τη Δευτέρα, βγήκαν στους δρόμους οι μαθητές και υπήρξε ξανά κάλεσμα για το απόγευμα στην πλατεία Ταξίμ. Στο πάρκο Γκεζί, όπου ξεκίνησαν όλα, προσπαθούμε να στήσουμε σκηνές -με την αστυνομία να μας διώχνει- για να οργανώσουμε την κατάληψη.
* Υφίσταται αυτό που τα ελληνικά ΜΜΕ αποκαλούν "ισλαμική στροφή" του Ερντογάν;
Δεν πρόκειται για ισλαμική στροφή, αλλά για νεοσυντηρητική. Με την ίδια λογική που το ρεπουμπλικανικό κόμμα των ΗΠΑ, ή άλλα συντηρητικά κόμματα στην Ευρώπη, επιχειρούν να πολιτικοποιήσουν θέματα που άπτονται της καθημερινότητας των πολιτών, όπως το ποτό, το θέμα των αμβλώσεων, τα δικαιώματα των γκέι κ.ο.κ. Έτσι κάνει και ο Ερντογάν και είναι λογικό να υπάρχουν αντιδράσεις. Στον δυτικό Τύπο επικρατεί αυτό το εύκολο σχήμα, Ισλάμ εναντίον κοσμικού κράτους, αλλά είναι λάθος. Είναι μια αντίδραση κατά του αυταρχισμού και έχει χαρακτηριστικά δημοκρατικού κινήματος, τα αιτήματα της εξέγερσης, οι προβληματισμοί και ο τρόπος που εκφράζεται το καθιστούν σαφές αυτό. Η δέσμη των συντηρητικών μέτρων -όπως το ποτό- υπάρχει και στο Τέξας, όπου για παράδειγμα δεν μπορεί να υπάρχει μπαρ σε απόσταση 200 μέτρων από σχολείο. Γι' αυτό και στην Τουρκία ο κόσμος πίνει αλκοόλ τα βράδια, στην πλατεία Ταξίμ, από αντίδραση, φωνάζοντας "Στην Υγειά σου, Ταγίπ"!
* Αφού δεν υπάρχει πολιτικό υποκείμενο ικανό να εκφράσει την αλλαγή στην Τουρκία, μετά τον Ερντογάν τι;
Είναι μια τεράστια ευκαιρία για την Αριστερά να πάρει μαζί της έναν κόσμο που μέχρι πρότινος δεν θα έβλεπε ούτε στα όνειρά της. Οι συνθήκες στον δρόμο αλλάζουν, ο κόσμος υιοθετεί τα συνθήματα της Αριστεράς. Έπεσα πάνω σε ομάδα εφήβων που, ενώ από τη μια έκαναν τον χαιρετισμό των "γκρίζων λύκων", από την άλλη φώναζαν το κλασικό σύνθημα της Αριστεράς στην Τουρκία: "Όλοι μαζί ενωμένοι ενάντια στον φασισμό". Είναι η ευκαιρία της Αριστεράς να οργανώσει, να δράσει, να επηρεάσει... Η απάντηση, αν δεν δοθεί μέσα από το Κίνημα, θα καπελωθεί από τους κεμαλιστές.
