Ο Τραμπ και ο Πούτιν συμφώνησαν στο Άνκορατζ της Αλάσκας ότι η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας για την Ουκρανία πρέπει να τελειώσει. Ομονοούν ότι η αντιπαλότητα Ρωσίας-Δύσης, δεν πρέπει να συνεχιστεί. Τα κόκκινα χαλιά που στρώθηκαν στη στρατιωτική βάση έξω από την πρωτεύουσα της Αλάσκας για τον Πούτιν, συμβολίζουν ακριβώς αυτή την κοινή στάση των ηγετών των δύο υπερδυνάμεων. Αγκάθι το Ουκρανικό και φυσικά οι ευρωπαϊκές ηγεσίες των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ που δεν θέλουν να θάψουν και αυτοί το τσεκούρι του πολέμου. Η Ουκρανία έχει θυσιαστεί προ καιρού, η συνάντηση της Αλάσκας το επιβεβαίωσε χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαστε πρακτικά κοντά στην επίσημη αποδοχή αυτής της πραγματικότητας. Οργή και αμηχανία σε Βρυξέλλες, Βερολίνο, Παρίσι και Λονδίνο...
Θάβοντας το τσεκούρι του πολέμου στην Αλάσκα
Τραμπ και Πούτιν στην Αλάσκα έδειξαν ότι θέλουν να θάψουν το τσεκούρι του μεταξύ τους πολέμου, πιέζοντας την Ουκρανία και τους ευρωπαίους να αποδεχθούν την νέα πορεία.
Αμερική και Ρωσία πρέπει και μπορούν, να συνεργαστούν σε όλα τα επίπεδα, στην οικονομία, στο εμπόριο, στον έλεγχο των πυρηνικών, για την ενέργεια στον Αρκτικό κύκλο ακόμα και σε διαστημικά προγράμματα. Η σύνθεση των δυο αντιπροσωπειών στο Άνκορατζ, έδειξε ότι οι συζητήσεις αφορούν μεγάλο φάσμα των ρωσοαμερικανικών σχέσεων, την επαναδραστηριοποίηση των οποίων επιθυμούν τώρα και η Ουάσιγκτον και η Μόσχα. Ενδεικτικό των προθέσεων είναι και η κατά αρχήν συμφωνία ότι η δεύτερη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν θα γίνει σε ρωσικό έδαφος, πιθανόν και στην Μόσχα. Για όλ’ αυτά όμως προηγείται το ουκρανικό και οι …Ευρωπαίοι.
Η Ιφιγένεια Ουκρανία
Στην Αλάσκα έγιναν και πάλι ορατές οι θέσεις της Μόσχας, ο λόγος για τον οποίο εισέβαλε στην Ουκρανία. Η Ρωσία δεν χρειάζεται νέα εδάφη, έχει πολλά έτσι κι αλλιώς (η έκτασή της είναι 17 εκατομμύρια τ.χ.). Δεν δέχεται ότι η Ουκρανία (η Γεωργία ή ή Μολδαβία) θα γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ, ότι ΝΑΤΟικοί πύραυλοι θα εγκατασταθούν στο Χάρκοβο ή στο Κίεβο.
Η Ρωσία για να αποδεχθεί το τέλος του πολέμου, θα πρέπει να υπάρξει έγγραφη συμφωνία Ρωσίας-ΝΑΤΟ για την Ουκρανία.
Επίσης η Ουκρανία πρέπει να αποδεχθεί ότι θα είναι μια ουδέτερη χώρα, με μίνιμουμ στρατιωτική δύναμη που δεν αποτελεί κίνδυνο για την Ρωσία.
Το ακόμα δυσκολότερο είναι ότι η Μόσχα δεν αποδέχεται πλέον να εγκαταλείψει τα εδάφη τα οποία έχει καταλάβει, με μικρές ίσως προσαρμογές στα νέα σύνορα που θα δημιουργηθούν.
Οι όροι της Μόσχας έγιναν κατανοητοί από τον Τραμπ, αλλά δεν ήταν αυτός που θα συμφωνήσει. Ήρθε η ώρα να αποφασίσουν οι Ευρωπαίοι γι’ αυτό, φυσικά και ο Ζελένσκι.
Ο κοινός βηματισμός Τραμπ και Πούτιν προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη οργή και αμηχανία στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Δεν ήταν στην Αλάσκα και δεν θα είναι ούτε στις επόμενες συναντήσεις όπου θα γίνονται οι μεγάλες συμφωνίες. Οι Ευρωπαίοι έχουν επιλέξει ήδη ότι θα συνεχίζουν να συντηρούν το μέτωπο της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία, έως ότου μπορέσουν να αντιμετωπίσουν επί ίσοις όροις την Αμερική και την Κίνα. Η πορεία που επαναχαράσει ο Τραμπ, δεν εξυπηρετεί τις ηγεσίες των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών. Το πόσο θα αντέξουν θα το διαπιστώσουμε σχετικά σύντομα.
Για την Ουκρανία δεν υπάρχει μέλλον αν ο πόλεμος συνεχιστεί. Φυσικά και δεν μπορεί να αποδεχθεί το Κίεβο παράδοση εδαφών, το ουκρανικό είναι ήδη ένα νέο κυπριακό. Αλλά αν ο πόλεμος συνεχιστεί τότε τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα για την ήδη κατεστραμμένη Ουκρανία.
