Για άλλο πόλεμο περίμεναν να συζητήσουν, άλλος τους προέκυψε στο μεταξύ. Αφήνοντας κατά μέρος τη σύγκρουση της Ουκρανίας, και ενώ οι πύραυλοι συνέχιζαν να διασχίζουν τους ουρανούς της Μέσης Ανατολής, οι Ευρωπαίοι ηγέτες στη σύνοδο των G7 στον Καναδά ζητούσαν από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να αιτιολογήσει κάπως την αισιοδοξία του ότι Ισραήλ και Ιράν θα καταλήξουν «σύντομα» σε ειρηνευτική συμφωνία.
Η σύνοδος των επτά πιο οικονομικά ανεπτυγμένων χωρών του πλανήτη ολοκληρώνεται αύριο, Τρίτη χωρίς κανείς να γνωρίζει ακόμα αν θα υπάρξει κοινή ανακοίνωση για τον συνεχιζόμενο πόλεμο. Γιατί κοινή στάση ασφαλώς δεν υπάρχει. Ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Σιγκέρου Ισίμπα χαρακτήρισε την ισραηλινή επίθεση στο Ιράν «απαράδεκτη» ενώ ο Τραμπ την βρήκε «εξαιρετική». Οι ηγέτες της Γαλλίας και της Βρετανίας, Εμανουέλ Μακρόν και Κέιρ Στράμερ απηύθυναν από την πλευρά τους εκκλήσεις για «αυτοσυγκράτηση» και «αποκλιμάκωση».
Και φυσικά είναι η πρώτη σύνοδος G7 της δεύτερης διακυβέρνησης Τραμπ όποτε κανένα απρόβλεπτο δεν μπορεί να αποκλειστεί. Αρκεί να υπενθυμίσουμε πως την προηγούμενη φορά που ο Καναδάς φιλοξένησε παρόμοια διάσκεψη (το 2018 στο Κεμπέκ) ο Αμερικανός πρόεδρος αποχώρησε αφήνοντας σύξυλους τους υπόλοιπους. Δεν σταμάτησε εκεί αφού προτού μπει στο αεροπλάνο δεν παρέλειψε να στολίσει τον οικοδεσπότη, Τζάστιν Τριντό ως «ανέντιμο και αδύναμο» ενώ απέσυρε και την αμερικανική έγκριση από το τελικό ανακοινωθέν.
Μπορούμε επομένως να περιμένουμε τα πάντα. Οι διαφορές σήμερα στην αντιμετώπιση της κρίσης στη Μέση Ανατολή αντανακλούν όμως μια βαθύτερη διαφορά. Έξι χώρες ανησυχούν για την παγκόσμια σταθερότητα και τις τιμές της ενέργειας στην περίπτωση που η σύγκρουση συνεχιστεί ή ακόμα και επεκταθεί. Και η η έβδομη είναι η μοναδική που μπορεί πραγματικά να επηρεάσει την πολιτική της μέχρι σήμερα απολύτως ανεξέλεγκτης κυβέρνησης Νετανιάχου στο Ισραήλ.
Ελάχιστοι πιστεύουν τον ισχυρισμό του Λευκού Οίκου ότι σύρθηκε πίσω από τις εξελίξεις. Ο όλος μέχρι τώρα χειρισμός του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος από τον Τραμπ έδειχνε άλλωστε να βασίζεται στην απειλή βίας. Τώρα, αν η Τεχεράνη προσέλθει ξανά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θα το κάνει ως ηττημένη ενώ εγγυητής της νέας συμφωνίας δεν θα είναι μια ομάδα μεγάλων δυνάμεων όπως συνέβη με τη συμφωνία του 2015, αλλά αποκλειστικά η Ουάσιγκτον.
Η ισραηλινή επίθεση θα μπορούσε τότε να μην έχει στόχο ούτε τη διάλυση του πυρηνικού προγράμματος, ούτε την εξουδετέρωση των συστημάτων αεράμυνας, ούτε την εξάλειψη της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, ούτε πολύ περισσότερο την «αλλαγή καθεστώτος» στην Τεχεράνη - όχι βέβαια πως Ισραήλ και ΗΠΑ θα ήταν δυσαρεστημένοι αν συνέβαινε κάτι απ’ όλα αυτά. Θα μπορούσε απλώς να εντάσσεται σε ένα τυπικό δείγμα διαπραγμάτευσης «αλα Τραμπ».
«Άσε τα παιδιά να τσακωθούν λίγο περισσότερο». Μέχρι τελικά το ένα να προσέλθει στη διαπραγμάτευση εξουθενωμένο και ταπεινωμένο. Έτοιμο να συμμορφωθεί με τους πιο σκληρούς όρους. Και μιλάμε για μια διαπραγμάτευση όπου κάθε ανταγωνισμός σε επίπεδο «ειρηνοποιών» έχει εξουδετερωθεί: G1 εναντίον 6 επομένως.
