Δεν είναι μόνο ότι έχει υπάρξει υπουργός Άμυνας της πατρίδας της Γερμανίας, έχοντας εξαιρετικές σχέσεις με την πολεμική βιομηχανία. Η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είχε δείξει από τις πρώτες κιόλας μέρες του πολέμου στην Ουκρανία ότι είχε διαβλέψει μια μεγάλη ευκαιρία για στρατικοποίηση της Ευρώπης και μετατροπή της σε ένα «μικρό ΝΑΤΟ». Ικανοποιεί έτσι, έστω και με καθυστέρηση μιας πενταετίας, τα ανάλογα σχέδια του ανθρώπου που αρχικά τη διόρισε σε αυτή τη θέση, του πάντα φιλόδοξου Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος πλέον βλέπει τη μεγάλη ευκαιρία του να γίνει ένας σύγχρονος στρατηλάτης, που θα πείσει τους Γάλλους ότι τα εσωτερικά τους προβλήματα είναι ευτελή μπροστά στην ανάγκη να αποκρουστεί ο μεγάλος εξωτερικός εχθρός.
Ξαφνικά υπάρχουν 800 δισεκατομμύρια
Η Ευρωπαϊκή Ένωση λοιπόν, με βάση τουλάχιστον τα σχέδια της Κομισιόν, μπορεί να βρει τα επόμενα χρόνια 800 δισ. ευρώ με διάφορους τρόπους, κυρίως με δανεικά, προκειμένου να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα-μαμούθ με τον τίτλο «ReArm Europe». Ο επανεξοπλισμός της Ευρώπης γίνεται, λοιπόν, η αφορμή για να χαλαρώσει η δημοσιονομική πειθαρχία, να συναφθούν νέα δάνεια, να μπουν και άλλοι ιδιώτες παίκτες στο παιχνίδι προς τέρψη της παγκόσμιας πολεμικής βιομηχανίας, που ονειρεύεται ήδη τα νέα χρυσά συμβόλαια.
Εδώ κανονικά θα προέκυπταν και άλλα ερωτήματα, πέραν της ευκολίας με την οποία ανοίγουν σεντούκια με δισεκατομμύρια, που δεν μπορεί να βρεθούν σε καμιά χώρα της Ε.Ε. όταν πρόκειται για κοινωνικές δαπάνες. Για παράδειγμα, το ερώτημα πώς η κυρία Φον ντερ Λάιεν κατέληξε σε αυτό το νούμερο. Έχουν εκπονηθεί ήδη τόσο λεπτομερή και αναλυτικά σχέδια για το πώς θα συγκροτηθεί αυτή η κοινή ευρωπαϊκή άμυνα, με ποια στρατηγική, ποιο δόγμα, ποιον εξοπλισμό, ποιον στρατό, έτσι ώστε να έχουμε υπολογίσει και το κόστος της; Και ποιο Κοινοβούλιο έχει εγκρίνει αυτά τα μεγαλεπήβολα σχέδια; Γιατί, ας μην το ξεχνάμε, η άμυνα παραμένει ακόμα υπόθεση εθνικής κυριαρχίας. Θα αναπτύξει η Ευρώπη ένα δικό της πυρηνικό οπλοστάσιο, όπως βιάζονται να πανηγυρίσουν ορισμένοι; Θα μπει κάτω από τη γαλλική πυρηνική ομπρέλα; Υπάρχει κάποια απειλή από τις ΗΠΑ ότι θα αποσύρουν τα πυρηνικά τους από τη Γερμανία, όπως «προφητεύουν» κάποιοι. Η εντύπωση είναι ότι για ακόμα μία φορά το βόδι μπαίνει πίσω από την άμαξα. Πάγια τακτική, όπως μας θυμίζουν τα κατά καιρούς παραγγελθέντα και πληρωθέντα εμβόλια, που τελικά κατέληξαν στα… αζήτητα.
Πού πήγε η ήπια δύναμη
Υπάρχει, βεβαίως, και ένα ερώτημα ουσίας. Γιατί η Ε.Ε. εγκαταλείπει στην πράξη κάθε πρωτοβουλία για μια διαρκή και σταθερή ειρήνη, προσπαθώντας η ηγεσία της να πείσει τους εκατομμύρια πολίτες της ότι λίγο πολύ ο πόλεμος είναι προ των πυλών; Ο βομβαρδισμός της κοινής γνώμης με «πολεμικά ανακοινωθέντα» σε Γερμανία, Γαλλία αλλά και στη Βρετανία κάποιες στιγμές είναι ανατριχιαστικός. Από ήπια δύναμη ειρήνης, όπως καμάρωνε κάποτε η Ευρώπη και υπενθύμισε τώρα η Die Linke, μετατρέπεται σε επίδοξο πολεμιστή που μας επιδεικνύει τα μπράτσα του και τα όπλα του. Αγορασμένα με δανεικά. Οι ίδιοι που μιλούσαν για τον εξευτελισμένο και αποδυναμωμένο στρατό του Πούτιν, που ντροπιάστηκε από τη «μικρή» Ουκρανία, παρουσιάζουν τώρα τον ίδιο στρατό έτοιμο να εισβάλει και να κατασπαράξει όλη την ήπειρο. Το αφήγημα έχει κενά, αλλά για ακόμα μία φορά η «κυρίαρχη άποψη» μετατρέπεται σε αξίωμα, σε νομοτέλεια που δεν χωρά την παραμικρή αμφισβήτηση. Ακριβώς για να μην τολμήσει κανείς να αναρωτηθεί για τα κενά του.
Βαδίζει σε επικίνδυνα μονοπάτια πλέον η Ευρώπη. Ο Τραμπ προφανώς τα βλέπει όλα αυτά και το διασκεδάζει με την ψυχή του.
