"Όταν ρώτησαν τη Μάργκαρετ Θάτσερ ποιο ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά της, απάντησε αμέσως: ‘το Νέο Εργατικό Κόμμα'. Και είχε δίκιο: ο θρίαμβός της ήταν ότι ακόμη και οι πολιτικοί της αντίπαλοι υιοθέτησαν τις βασικές της οικονομικές πολιτικές". Αυτά παρατηρούσε πέρσι τον Νοέμβριο στον "Γκάρντιαν", ο Σλάβοϊ Ζίζεκ.
Ένας από τους πρώην υπουργούς και στενός συνεργάτης του Τόνι Μπλερ, ο Πίτερ Μάντελσον, την επιβεβαίωσε σημειώνοντας, αναφορικά με τον πρώην πρωθυπουργό, ότι "είχε την εξυπνάδα να μην αμφισβητήσει το θατσερικό δόγμα, ενώ το χαλάρωσε". Ίσως όμως την πιο εύστοχη παρατήρηση για τη "Σιδηρά Κυρία" την έκανε, λίγα 24ωρα μετά την ανακοίνωση του θανάτου της, η Γκλέντα Τζάκσον, από τις μεγαλύτερες Βρετανίδες ηθοποιούς, σήμερα βουλευτής, μιλώντας στη Βουλή για την εκλιπούσα και την κληρονομιά που άφησε πίσω της.
"Το πιο σημαντικό είναι η λάθος πορεία της χώρας" είπε υπό τις αποδοκιμασίες των συντηρητικών βουλευτών, που ήταν φανερό ότι δεν άντεχαν να ακούσουν την αλήθεια. "Όλα όσα μας δίδαξαν ότι είναι κακά πράγματα, και για τα οποία συνεχίζω να πιστεύω ότι είναι κακά πράγματα, με τη Θάτσερ μετατράπηκαν σε αρετές. Δηλαδή η απληστία, ο ατομικισμός, η αδιαφορία για τους φτωχούς"...
Μπορεί πάντως εδώ και λίγες ημέρες η εμπνευστής του δόγματος T.I.N.A. (There Is No Alternative, Δεν Υπάρχει Εναλλακτική Λύση), να πέρασε στην αιωνιότητα, το δόγμα της όμως ακούγεται σε όλους τους κυρίαρχους κύκλους της Ευρώπης: δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στις πολιτικές λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας και κοινωνικής εξαθλίωσης...
Η "Mrs T", η "κλέφτρα του γάλακτος", όπως ήταν το παρατσούκλι της πριν γίνει πρωθυπουργός, καθώς στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ως υπουργός Παιδείας, είχε σταματήσει τη δωρεάν διανομή γάλακτος στα δημοτικά -μια περιττή σπατάλη-, μπορεί να είναι υπερήφανη : αντίπαλοι και σύμμαχοι, έχουν γίνει πλέον μιμητές της. Μιμητές στις δραστικές περικοπές πόρων για δημόσια αγαθά, όπως είναι η παιδεία, η υγεία, οι μεταφορές κ.ά. Όπως κάνουν σήμερα οι νεοφιλελεύθεροι. Και τούτο χωρίς κόμπλεξ, χωρίς να αναρωτιούνται για τις επιπτώσεις των αποφάσεών τους.
"Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο άνδρες και γυναίκες και υπάρχουν οικογένειες και καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτε". "Εμείς πρέπει να φροντίζουμε τους εαυτούς μας" είχε δηλώσει κάποτε η Μάγκι, η οποία δεν έδωσε δεκάρα για το γεγονός ότι επί πρωθυπουργίας της ξεκίνησε η κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας, των σχολείων, της περίθαλψης... "Τότε το σύστημα ονομάστηκε 'φροντίδα και κοινότητα'" θύμισε στη Βουλή η Γκλέντα Τζάκσον και προσέθεσε: "Η πραγματικότητα ήταν ότι δεν υπήρξε καμία φροντίδα για την κοινότητα"... Η Τζάκσον αναφερόταν στην απόφαση της Θάτσερ να εγκαταλείψει το κράτος χιλιάδες άστεγους στην τύχη τους...
Όπως και οι σημερινοί οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού, της δικής της δηλαδή πολιτικής, έτσι και η ίδια θεωρούσε ότι είχε μια αποστολή: "Η δουλειά μου είναι να εμποδίσω τη Βρετανία να γίνει κόκκινη"... Και προκειμένου να επιτύχει αυτόν τον "ιερό σκοπό" δεν δίστασε μπροστά σε τίποτε: τσάκισε τα συνδικάτα, τους ανθρακωρύχους που αγωνίζονταν να σώσουν τη δουλειά τους (οι σύζυγοι των οποίων έστελναν κατά χιλιάδες επιστολές στη βασίλισσα ζητώντας της να παρέμβει -εκείνη βέβαια κώφευσε), τους φιλειρηνιστές που εναντιώθηκαν στον ιμπεριαλιστικό της πόλεμο στα Φόκλαντς, τις φεμινίστριες (θεωρούσε τον φεμινισμό δηλητήριο. Αποδόμησε την Τοπική Αυτοδιοίκηση, διέλυσε το κράτος πρόνοιας που είχε οικοδομήσει ένας από τους προκατόχους της, το 1945, ο Κλέμεντ Άτλι. Ήταν φίλη με τον Ρόναλντ Ρέιγκαν και τον Αουγκούστο Πινοσέτ, ενώ σιχαινόταν τον Νέλσονα Μαντέλα, καθώς θεωρούσε το Εθνικό Αφρικανικό Κογκρέσο "τρομοκρατικό" και δεν επέβαλε ποτέ κυρώσεις στο απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής.
Η Μάργκαρετ Θάτσερ, η μακροβιότερη πρωθυπουργός της Βρετανίας (από το 1979 έως το 1990), δεν ήταν άκαρδη. Ήταν άτεγκτη στην "θατσερική επανάσταση", στις απόψεις της, έστω κι αν η εφαρμογή τους σήμανε την καταστροφή ζωών, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Όπως στην περίπτωση του Μπόμπι Σαντς, που έσβησε στις 5 Μαΐου του 1981, σε ηλικία 27 ετών, στις φυλακές του Λονγκ Κες, κοντά στο Μπέλφαστ, ύστερα από απεργία πείνας 66 ημερών.
Μαζί με τον εκλεγμένο βουλευτή και μέλος του IRA, θα πέθαιναν άλλα εννιά μέλη της οργάνωσης, που διεκδικούσαν στοιχειώδεις βελτιώσεις στη διαβίωσή τους στη φυλακή. "Δεν ήμουν τίποτε περισσότερο από ένα παιδί της εργατικής τάξης, όμως η καταπίεση είναι που γεννά το επαναστατικό πνεύμα της ελευθερίας" έγραφε για τον εαυτό του ο νεαρός βουλευτής. Μία ημέρα μετά από τον θάνατό του, η Θάτσερ σχολίαζε: "Θα συνεχίσουμε την προσπάθεια εξάλειψης της τρομοκρατίας. Ο κ. Σαντς ήταν απλά ένας κατάδικος. Που επέλεξε να πεθάνει"...
Η Θάτσερ δίχασε τη Βρετανία -αυτός ήταν άλλωστε και ο πρωτοσέλιδος τίτλος της Ντέιλι Μίρορ- μέχρι και την κηδεία της. Η δε παρουσία σε αυτή έχει προκαλέσει πλήθος αρνητικών σχολίων, ακόμη και από φιλικά έντυπα, όπως η Ντέιλι Τέλεγκραφ: "Για τη βασίλισσα η παρουσία σε κηδείες συνιστά σοβαρή προδοσία του διαχωρισμού των εξουσιών μεταξύ του επικεφαλής του κράτους και του πρωθυπουργού. Αυτή η απόφαση πλήττει την έννοια της ουδετερότητας μιας μοναρχίας που δεν ανακατεύεται στα πολιτικά παιχνίδια" παρατήρησε ο Πίτερ Όζμπορν, από τους κορυφαίους αρθρογράφους. Πράγματι.
Το μοναδικό προηγούμενο ήταν η παρουσία της βασίλισσας στην κηδεία του Ουίνστον Τσώρτσιλ το 1965. Επρόκειτο όμως για τον ήρωα του αντιφασιστικού αγώνα και φίλο του πατέρα της, Γεωργίου του 6ου. Η έκπληξη ήταν ακόμη μεγαλύτερη, καθώς οι σχέσεις των δύο γυναικών, όταν η Θάτσερ ήταν στην πρωθυπουργία, ήσαν ψυχρές. Πέραν αυτού, το κόστος της κηδείας, με τον... τίτλο "επιχείρηση αληθινό μπλε" - 9 με 12 εκατομμύρια ευρώ - έχει προκαλέσει σάλο. Και ειρωνικά σχόλια, όπως: "Η λιτότητα επιβάλλεται στους πάντες, εκτός από μια πρωθυπουργό που πέθανε πρόσφατα".
