Η έκφραση στα πρόσωπα των δύο εργαζομένων της Τράπεζας Κύπρου, που διαδήλωσαν την περασμένη εβδομάδα έξω από τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας στη Λευκωσία, αποτυπώνει με λεπτομέρεια τη μετάπτωση της οργής σε αγωνία, το πέρασμα απ' τον θυμό στην αβεβαιότητα. Για τα θύματα της "ευρω-διάσωσης" του Σόιμπλε και των "προθύμων" του στα διευθυντήρια της Ε.Ε., ο κλοιός αυτών των δύο βασανιστικών συναισθημάτων θα αποτελεί στο εξής μια παράμετρο της ζωής τους, ένα σημείο αναφοράς στην καθημερινότητά τους.
Και δεν είναι μόνον η απόγνωση για τα λεφτά στις τράπεζες που χάθηκαν ή το άγχος για το τί θα απογίνουν όσα έμειναν, άλλά πώς θα ξημερώσει η επόμενη ημέρα, αν θα υπάρχει δουλειά και εισόδημα.
Και για τον αντιπαθητικό "κλειδοκράτορα" της "ευρω-μπάνκας", που δεν χάνει ευκαιρία να αυτοεπαίρεται για το γερμανικό success story, κάθε δήλωσή του στο εξής θα αποτελεί κι ένα μνημείο κυνισμού. Όπως αυτή που έκανε στις αρχές της εβδομάδας, "εξηγώντας" γιατί το Λουξεμβούργο- που κι αυτό διαθέτει "υπερτροφικό" τραπεζικό τομέα- δεν θα έχει ποτέ την τύχη της Κύπρου:
"Η διαφορά με τη Κύπρο είναι ότι εκεί υπήρχαν κάποιες προβληματικές τράπεζες ενώ στο Λουξεμβούργο λειτουργούν πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες, ανάμεσά τους και πολλές γερμανικές...". Τι δεν καταλαβαίνεις δηλαδή; (Φωτογραφία Γιάννης Κουρτόγλου, Γαλλικό Πρακτορείο/Getty Images)
